Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

Για τις εξελίξεις στην Αίγυπτο


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΜΑΤΟΧΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ
Οι τηλεοπτικές οθόνες ξεχείλισαν, για άλλη μια φορά, από αίμα. Με το αίμα των εκατοντάδων νεκρών και χιλιάδων τραυματιών στην Αίγυπτο, στις σφοδρές συγκρούσεις των ισλαμοφασιστων «Αδελφών Μουσουλμάνων», που στηρίζουν τον φυλακισμένο Δικρτατορα Μ. Μούρσι και του στρατού.Είχε προηγηθεί μια μεγάλη μαζική κινητοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων κι η συλλογή 22 εκατομμυρίων υπογραφών (που συνοδεύονταν με τους αριθμούς ταυτότητας και άλλα στοιχεία των υπογεγραμμένων) κατά του Μ. Μούρσι. Αυτή η λαϊκή κινητοποίηση, που είχαν οργανώσει αστικές και αριστερες πολιτικές δυνάμεις, εναντιοι του ισλαμοφασισμου που επιχειρηθηκε να περασει πρεσβευοντας την διατήρηση της «κοσμικότητας», ήταν που «έφερε στα πράγματα» το στρατό, ο οποίος συνέλαβε τον Αιγύπτιο Δικτατορα πλεον, και τελικά για να καταστείλει τις αναμενόμενες αντιδράσεις των ισλαμοφασιστων «Αδελφων Μουσουλμανων» που υποστηριζονταν από τους αμερικανους και δυτικους αποικιοκρατες, αναγκαστηκε να φερθει με βια, τη μονη γλωσσα που καταλαβαινουν οι ισλαμοφασιστες των αποικιοκρατων.Και αυτή η εξέλιξη αποκλήθηκε από την Αριστερά της Αιγύπτου (που συμμετέχει στο «κοσμικό πολιτικό τόξο») ως επανάσταση, όπως είχαν αποκαλεστεί και τα γεγονότα του 2011, που είχαν οδηγήσει στην ανατροπή του Χ. Μουμπάρακ (το κόμμα του ήταν μαζί με το ΠΑΣΟΚ στη «Σοσιαλιστική Διεθνή») κι είχαν αναδείξει στην κυβερνητική εξουσία τον εκπρόσωπο του «πολιτικού ισλαμοφασισμου», τον Μ. Μούρσι (που είχε λάβει 5,7 εκατομμύρια ψήφους στον Α` γύρο και 13,2 εκατομμύρια ψήφους στο Β` γύρο). Όπως και ο Χιτλερ και ο Μουσολινι, που υποστηριζονταν τοτε από τους ιμπεριαλιστες, και οι ισλαμοφασιστες αναδειχτηκαν στην εξουσια μεσω εκλογων στις οποιες τους ψηφισαν καθυστεριμενοι και ηλιθιοι, οι οποιοι ποδηγετουνται μεσω πληρωμων από τα ξενα ιμπεριαλιστικα κεντρα.
Ο «μύλος» της αντιπαράθεσης
«Μύλος», μπορεί να πει κάποιος. Κι ακόμη πιο μπερδεμένα στη συνέχεια: Ετσι, π.χ. βλέπουμε πως οι ΗΠΑ, που επί δεκαετίες στήριζαν τον Χ. Μουμπάρακ, με μεγάλη χαρά στήριξαν και τον Μούρσι. Στη συνέχεια, μετά την «2η επανάσταση», αν και δεν τόλμησαν προς το παρόν να κόψουν το «παραδάκι» (1,3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως), που δίνουν στον αιγυπτιακό στρατό, έστειλαν αρχικά στο Κάιρο τον γνωστό γερουσιαστή Τζ. Μακέιν, για να ζητήσει την απελευθέρωση του Μούρσι, κι όταν αυτό δεν έγινε αποδεκτό, ζήτησαν από τους στρατιωτικούς να κάνουν υποχωρήσεις στους ισλαμοφασιστες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά οι ΗΠΑ, στέλνοντας ακόμη πιο σαφές μήνυμα, διόρισαν νέο πρέσβη τους στην Αίγυπτο τον Ρόμπερτ Φορντ, τελευταίο πρέσβη τους στη Συρία, ο οποίος εκεί, όπως και στις χώρες που νωρίτερα είχε υπηρετήσει (Ιράκ, Αλγερία, Κατάρ, Τουρκία), είχε αποκτήσει τη φήμη του στενού «φίλου» του ισλαμιστικού κινήματος.Στο μεταξύ, «πόνος για τη δημοκρατία» έπιασε και την ΕΕ, που απειλεί με κυρώσεις τη στρατιωτική κυβέρνηση.Από την άλλη, μια σειρά «αριστεροί» και «αντιιμπεριαλιστές» στη χώρα μας κι ανά τας Ευρωπας και τας Αμερικας (σε αντίθεση με την αριστερά της Αιγύπτου), βιάστηκαν να καταγγείλουν το «πραξικόπημα» και το στρατό, και στο όνομα της «αποκατάστασης της δημοκρατίας», στάθηκαν στο πλευρό των ισλαμοφασιστων των αμερικανων και ευρωπαιων αποικιοκρατων «Αδελφών Μουσουλμάνων». Κι αυτό παρακάμπτοντας το γεγονός πως στο λίγο χρόνο που αυτοί βρέθηκαν να διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία η κατάσταση των εργατικών - λαϊκών στρωμάτων στην Αίγυπτο όχι μόνον δεν καλυτέρευσε, αλλά σαφώς χειροτέρευσε: Η ανεργία ξεπέρασε το 32% και η εξαθλίωση αγκάλιασε το 50% του πληθυσμού, προκαλώντας νέο «κύμα» απεργιών, λαϊκών κινητοποιήσεων που σε ένα χρόνο έφτασαν τις 7.400. Επίσης, αυτοί οι «αντιιμπεριαλιστές» κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν τίποτα σχετικά με την Σαρια που προσπαθησε να επιβαλλει ο Μορσι, με τη χρησιμοποίηση από την αστική τάξη (βλέπε Τουρκία) και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (υπερ της αποικιοκρατικης ιμπεριαλιστικης εισβολης στη Συρία ο Μορσι τους) του όπλου της θρησκείας (βλέπε «πολιτικός» και ένοπλος Ισλαμοφασισμος) για την προώθηση των σχεδίων τους, που αποσκοπούν στην ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων.Και δεν είναι μόνον αυτά τα «παράδοξα». Αλλο χαρακτηριστικό η στάση γειτονικών χωρών. Βεβαίως, η Τουρκία, του Τ. Ερντογάν, το κόμμα του οποίου στενά συνδέεται με τη ισλαμοφασιστικη «μουσουλμανική αδελφότητα», πρωτοστατεί και λογικά στη διεθνή καταδίκη του «πραξικοπήματος» και στην «αποκατάσταση της δημοκρατίας». Το ενδιαφέρον, ωστόσο, προκαλεί η στάση του Ιράν. Κι αυτό γιατί, όπως είναι γνωστό τα δύο τελευταία χρόνια, το Ιράν, καταλαβαίνοντας πως ο αμερικανο-ισραηλινός κλοιός γύρω του μπορεί να σφίξει, στηρίζει σταθερά το κυβερνηση του Μπ. Ασαντ στη Συρία, που μάχεται με τη σειρά του δυνάμεις, που είχαν τη στήριξη της Τουρκίας και της Αιγύπτου (ειδικότερα του Δικτατορα Μούρσι). Μάλιστα ο Δικτατορας Μούρσι, λίγο πριν ανατραπεί, είχε προλάβει να κηρύξει «Ιερό πόλεμο» κατά της συριακης κυβερνησης. Θα περίμενε κανείς πως η ανατροπή του θα ευχαριστούσε το καθεστώς του Ιράν, μα συνέβηκε το ακριβώς ανάποδο! Το Ιράν κάλεσε σε συμβιβασμό τις δύο πλευρές, διαγιγνώσκοντας τον κίνδυνο να επωφεληθεί η «Δύση» από τις εξελίξεις του λεγόμενου «ελεγχόμενου χάους» και να βάλει για τα καλά το στρατιωτικό «ποδάρι» της στην Αίγυπτο και γενικότερα στην περιοχή! Από την άλλη, η Σαουδική Αραβία, που συμμετέχει δραστήρια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία, αυτή τη φορά δείχνει να στηρίζει την στρατιωτικη παρεμβαση στην Αίγυπτο και να γυρίζει την «πλάτη» στη «Μουσουλμανική αδελφότητα».Μέσα σ' αυτό τον φαύλο κύκλο μπαίνει το ερώτημα: Με τι κριτήριο πρέπει οι εργαζόμενοι να κρίνουν τα γεγονότα; Ποιας πλευράς πρέπει να εύχονται τη νίκη και ποιας την ήττα;
Οι δυνάμεις που συγκρούονται
Εχουμε τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Μια οργάνωση, που ξεκίνησε τη δεκαετία του '20, όχι χωρίς τη συνδρομή ξένων μυστικών υπηρεσιών, με στόχο το χτύπημα του κομμουνιστικού εργατικού κινήματος. Οι επαφές αυτές ποτέ δε σταμάτησαν και μια σειρά πολιτικών στελεχών τους, παρά το ρηχό «αντιαμερικανισμό» τους είναι σπουδαγμένοι στις «μητροπόλεις» της Δύσης (ο Πρόεδρος Μούρσι π.χ. σπούδασε κι εργάστηκε στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ). Η οργάνωση είναι στενότατα συνδεδεμένη με τμήμα της αστικής τάξης και με κεφάλαια από το εξωτερικό. Είναι π.χ. γνωστό ότι ο σημερινός 2ος άνθρωπος στην ιεραρχία των «Αδελφών Μουσουλμάνων», ο Χαϊράτ Ελσάτερ είναι ένας από τους μεγάλους επιχειρηματίες της χώρας, με κεφάλαια και στις άλλες χώρες της περιοχής. Ο Χασάν Μαλίκ, επίσης επιχειρηματίας, που ξεκίνησε τη δεκαετία του '80 μαζί με τον παραπάνω, έχει ιδρύσει κι είναι Πρόεδρος της «Αιγυπτιακής ένωσης ανάπτυξης της επιχειρηματικότητας», στην οποία εντάχθηκαν 400 επιχειρηματίες, προσκείμενοι στους «Αδελφούς Μουσουλμάνους». Σήμερα, γύρω από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» έχει συσπειρωθεί το τμήμα της αιγυπτιακής αστικής τάξης που επιδιώκει το ξαναμοίρασμα της «πίτας» των μέσων παραγωγής, την προώθηση των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που είχε μεν ξεκινήσει ο Μουμπάρακ, αλλά με πιο γρήγορους ρυθμούς και, βέβαια, σε βάρος του λαου, αλλα και του στρατού.Να τι γράφει ένα τηλεγράφημα, που έστειλε το 2008 η τότε πρέσβης των ΗΠΑ στο Κάιρο, Μάργκαρετ Σκόμπι, προς το ΥΠΕΞ της χώρας της και το οποίο δημοσιεύτηκε στο γνωστό σάιτ WikiLeaks στις 14 Δεκέμβρη 2011: «Θεωρούμε ότι ο στρατός στην οικονομία της χώρας είναι μια δύναμη που εμποδίζει την ανάπτυξη της ελεύθερης αγοράς, εξαιτίας της ενίσχυσης της άμεσης κρατικής παρέμβασης».Στο πρόσωπο, λοιπόν, της «Μουσουλμανικής αδελφότητας» οι ΗΠΑ, από τη μια, έβλεπαν εκείνη τη δύναμη που εκφράζει την ανάγκη γρήγορων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στην οικονομία, διευκόλυνσης της δράσης των μονοπωλίων στην οικονομία της Αιγύπτου. Και, από την άλλη, μια αστική πολιτική δύναμη που, κάνοντας χρήση του «όπλου» της θρησκείας, θα εξασφαλίσει τα συμφέροντά τους, στην «κόντρα» με το σιιτικό Ιράν, που βρίσκεται σε συμμαχία με τις ανερχόμενες δυνάμεις του καπιταλιστικού κόσμου, την Κίνα και τη Ρωσία, διαμορφώνοντας ένα «σουνιτικό τόξο».Βεβαίως, και οι δυνάμεις που ανταγωνίζονται τις ΗΠΑ στην περιοχή, επίσης έχουν τους δικούς τους στόχους, για την εξυπηρέτηση των δικών τους μονοπωλίων στη διαμάχη για τον έλεγχο των αγορών, του φυσικού πλούτου, των δρόμων μεταφοράς.
Σύγκρουση μακριά από τα λαϊκά συμφέροντα
Είναι πέρα για πέρα αβάσιμες κι εκείνες οι «αριστερες» φωνές που εκτιμούν πως το τμήμα της αστικής τάξης, που στηρίζει τη «Μουσουλμανική αδελφότητα», θα αποκαταστήσει τη «δημοκρατία» που οι ιδιοι οι ισλαμοφασιστες των αμερικανων κατελυσαν, ότι γινεται είναι ενάντια στη «στρατοκρατία», παρουσιάζοντας, μάλιστα, ως πρότυπο τον Ερντογάν στην Τουρκία. Τίποτα δεν έχουν οι εργαζόμενοι να ζηλέψουν από τη «δημοκρατία» στην Τουρκία, όπως πεντακάθαρα φάνηκε και με την προσπάθεια καταστολής των πρόσφατων λαϊκών αντικυβερνητικών διαδηλώσεων στη χώρα αυτή, αλλά και με τα αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλει για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και τη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Γρήγορα οι προσδοκίες του λαού διαψεύστηκαν από τις πολιτικές δυνάμεις που επικράτησαν με τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη» των αποικιοκρατων όπως αποδειχθηκε. Είναι, λοιπόν, έκθετες οι δυνάμεις εκείνες, όπως στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που χαιρέτιζαν και καλλιεργούσαν προσδοκίες απ' αυτήν («Η αραβική άνοιξη ανοίγει την πύλη της δημοκρατίας σε χώρες της γειτονιάς μας», γράφει η Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ). Αποδείχτηκε πως τα λαϊκά συμφέροντα δε μπορούν να ικανοποιηθούν ούτε από την κυβέρνηση των ισλαμοφασιστων «Αδελφών Μουσουλμάνων», που επέβαλλαν αντεργατική πολιτική στήριξης των μονοπωλίων, ούτε από το κομμάτι της αστικής τάξης που αυτή τη στιγμή υποστηρίζει την στρατιωτικη παρεμβαση.
Οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι, για να επιβάλει ο λαός τη δύναμή του και τα συμφέροντά του, χρειαζονται μαζικοί λαϊκοί αγώνες, αλλά χρειάζεται και αυτοί να στοχεύουν στην ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων για να δρομολογηθούν φιλολαϊκές εξελίξεις.
http://litlepost.blogspot.com/