Ήπειρος. Χωρίς σχολικά λεωφορεία αρχίζει η σχολική χρονιά

Ήπειρος: Χωρίς σχολικά λεωφορεία αρχίζει η σχολική χρονιά
Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012, 06:20
Με τακτικό δρομολόγιο (εφόσον υπάρχει) και καταβολή του αντίτιμου του μισού εισιτηρίου ή με ιδιωτικό μέσο καλούνται να προσέλθουν την Τρίτη στα σχολεία ανά την επικράτεια της Ηπείρου οι μαθητές, πρώτη ημέρα της φετινής σχολικής χρονιάς, καθώς το ΚΤΕΛ δεν θα εκτελεί μαθητικά δρομολόγια λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών της Περιφέρειας.
«Σας ανακοινώνουμε ότι ύστερα από πολλούς μήνες προσπαθειών προκειμένου να βρεθεί μια λύση στο πρόβλημα χρέους από την περιφέρεια Ηπείρου στο μαθητικό πρόγραμμα και επειδή υπάρχει απόφαση του Δημοσίου για μείωση του κόστους μεταφοράς μαθητών (σε ποσοστό τουλάχιστον 17% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό), σταματάμε την εκτέλεση των μισθωμένων μαθητικών δρομολογίων λόγω της δυσχερής οικονομικής κατάστασης στην οποία έχουμε επέλθει, από την οφειλή ποσού, το οποίο ανέρχεται από 01/10/2011 μέχρι 30/06/2012 περίπου σε 436.000 ευρώ», επισημαίνεται.
«Παρακαλώ όπως ενημερώσετε τις Δ/νσεις των σχολείων, ότι από την Τρίτη 11/09/2012 οι μαθητές θα μπορούν να χρησιμοποιούν για την μεταφορά τους, από και προς το σχολείο τους, μόνο τα ήδη υπάρχοντα δρομολόγια τακτικών αστικών και υπεραστικών επιβατικών γραμμών, με την υποχρέωση να καταβάλουν αντίτιμο εισιτηρίου με έκπτωση 50% και με την επίδειξη της μαθητικής τους ταυτότητας», προστίθεται.

Ομιλία στην εκδήλωση στο Φιλιάτι στις 28.8 "50 χρόνια Θεσπρωτοί μετανάστες στη Γερμανία"

e-mail που λάβαμε



Σας στέλνω την ομιλία μου και φωτογραφίες από την έκθεση φωτογραφιών στους Φιλιάτες ,που παρουσιάστηκαν στα πλαίσια της εκδήλωσης"50 χρόνια Έλληνες κααι Θεσπρωτοί στη Γερμανία".Φωτογραφίες από τις εκδηλώσεις που έγιναν 27& 28.08. θα σας αποστείλω σύντομα.

Δημήτρης Ζώης

Αγαπητέ πατέρα Μεθόδιε,

Θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά που η Μητρόπολη «αγκάλιασε» την εκδήλωση αυτή. Ευχαριστώ θερμά και τους πατέρες της Ι.Μ. Γηρομερίου, που στήριξαν την εκδήλωση αυτή, καθώς το δήμαρχο και το δήμο Φιλιατών που βοήθησαν στην υλοποίηση αυτής της εκδήλωσης «50 χρόνια Έλληνες και Θεσπρωτοί μετανάστες στη Γερμανία».

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω και τον Δημήτρη Σκεύη για την αξιέπαινη βοήθεια που πρόσφερε.

Αγαπητοί προσκεκλημένοι, κυρίες και κύριοι!

Θα ήθελα, στο ξεκίνημά μου, να εκφράσω τους πιο θερμούς χαιρετισμούς των προέδρων της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας του Κώστα Δημητρίου και του προέδρου της Ομοσπονδίας Ηπειρωτών Ευρώπης του Σπύρου Κωσταδήμα.

Τόσο με τους Έλληνες της Γερμανίας όσο με τους Ηπειρώτες στην Ευρώπη, όπως είπα και στην ομιλία μου στην Ηγουμενίτσα, μας ενώνουν πολλά. Μας ενώνει κυρίως, η αγάπη και η αγωνία για τον τόπο μας και την Ελλάδα, αλλά και η αγωνία τι θα απογίνει με την Ελλάδα. Τους θέλουμε πάντα δίπλα μας και απευθύνουμε στους εκπροσώπους του νομού μας, και στον κ.Μαντά που είναι εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό Θεσπρωτίας, πως πρέπει να γνωρίσουμε και να αφουγκραστούμε τα οράματά τους αλλά και την επιθυμία τους να δημιουργηθούν σχέσεις συνεργασίας που θα έχουν στόχο να δημιουργηθούν μαζί τους συνδετικοί κρίκοι με την Ελλάδα, την Ήπειρο και τη Θεσπρωτία.

Εκφράζουν και οι δυο τους μαζί με μένα τη λύπη και την πικρία τους, γι’ αυτούς που θα μπορούσαν και ίσως είχαν και την ηθική υποχρέωση να στηρίξουν οικονομικά τις φετινές εκδηλώσεις που ήταν αφιερωμένες στους Θεσπρωτούς μετανάστες της Γερμανίας.

Σήμερα ελπίζω όλοι μας να προσέξουμε αυτά που θα πω κι εύχομαι να μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μέγεθος αυτών των θεμάτων που θα αναφέρω, όλοι μας.

Φέτος οι εκδηλώσεις είχαν επετειακό χαρακτήρα 50 χρόνια ή καλύτερα 52 χρόνια μετανάστευσης στη Γερμανία, κι αναφερόταν στο μετανάστη της Γερμανίας της 1ης γενιάς. Στόχος ήταν να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι.

Ελπίζω του χρόνου στις εκδηλώσεις που θα γίνουν στη Θεσπρωτία, κι ιδιαίτερα στο Φιλιάτι, να δοθεί η ευκαιρία να αναπτυχθούν θέματα που αφορούν την περιοχή των Φιλιατών, αλλά και της Θεσπρωτίας. «Πρωταγωνιστές» θα είναι η 2η γενιά των Ελλήνων μεταναστών που ζουν στη Γερμανία.

Θα πρέπει να γνωρίζετε πως πολλοί της 2ης γενιάς δεν έρχονται πλέον στη Θεσπρωτία. Κάνουν διακοπές στην Ibiza της Ισπανίας, στους Κανάριους Νήσους, στην Antalya της Τουρκίας ή στην καλύτερη περίπτωση στη Ρόδο και στην Κρήτη. Δεν παντρεύονται στο «Διόνυσος», στον κάμπο, αλλά στη Γερμανία ή ρομαντικά στη Σαντορίνη. Τους είναι εντελώς άγνωστη ή και αδιάφορη η Θεσπρωτία και ο συνδετικός κρίκος που ήταν οι γονείς τους δεν υπάρχει πια ή έχει σπάσει. Ας προβληματιστούμε και το μέλλον θα δείξει αν αντιλαμβανόμαστε αυτά τα θέματα, καθώς κι αν θέλουμε να υπάρχουν γέφυρες που θα δώσουν τη δυνατότητα επικοινωνίας με τους θεσπρωτικής καταγωγής πολίτες άλλων χωρών. Αυτό θα μπορούσε να έχει πολλαπλά οφέλη και για τον τόπο μας.

Το παράδειγμα των θεσπρωτικής καταγωγής Αμερικανών πολιτών που έχουν κόψει κάθε γέφυρα επαφής με τη Θεσπρωτία πρέπει να προβληματίσει.

Ελπίζω τα σχολεία των Φιλιατών, οι συνάδελφοί μου και οι μαθητές των σχολείων, να ασχοληθούν με το θέμα της μετανάστευσης των ανθρώπων από την Ήπειρο και την περιοχή των Φιλιατών. To KΠΕ Φιλιατών κι ο υπεύθυνος Μάρκος Νικολάου είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν με τα σχολεία των Φιλιατών και θέλω να πιστεύω, πως ο δήμος θα συνεργαστεί και θα στηρίξει το ΚΠΕ Φιλιατών. Το ΚΠΕ Φιλιατών είναι πρόθυμο και θα μπορούσε να συμβάλλει και στην υλοποίηση προγραμμάτων που θα έχουν στόχο την γνωριμία των παιδιών της 3ης γενιάς μεταναστών από τη Γερμανία που έχουν ρίζες από τη Θεσπρωτία με τον τόπο μας, τη Θεσπρωτία. Ίσως έρθουν σε επαφή και τα σχολεία μας με τους πολυάριθμους θεσπρωτικής καταγωγής Αμερικανούς.

Με την ενασχόλησή αυτή θα διαπιστώσουν με έκπληξη πως οι Ηπειρώτες ξενιτεμένοι πάντα στάθηκαν δίπλα, όχι μόνο στους ανθρώπους της Ηπείρου, αλλά και στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να τους αναφέρω όλους. Θα σταθώ μόνο στο γνωστό μας Χατζηκώστα, που έφυγε 14 χρονών από την Ήπειρο και το όνομά του έχει συνδεθεί με το γνωστό νοσοκομείο στα Γιάννενα που είναι μια από τις πολλές δωρεές του. Το Ίδρυμα Λάτση και το Λάτση που είχε εντολή από την Ηπειρώτισσα μάνα του να βοηθά κοινωφελείς προσπάθειες Ηπειρωτών. Και τελευταία, κι εδώ θέλω να σταθώ λίγο, το νοσοκομείο που έχουμε στο Φιλιάτι. Αυτό χτίστηκε, εξοπλίστηκε, επανδρώθηκε και συντηρήθηκε για αρκετά χρόνια με έξοδα κυρίως μεταναστών της Αμερικής που κατάγονταν από τα χωριά των Φιλιατών. Πολλοί πιστεύουν πως ο Πέτρος Μπέμπης ήταν ο μεγάλος ευεργέτης. Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος όταν έγραψε 3 χρόνια πριν από το θάνατό του: «Προσωπικώς δεν υπήρξα παρά ένας λιτός και ταπεινός ιεραπόστολος και οι μόνοι κόποι μου ήταν να περιφέρω αυτοπροσώπως το δίσκο των εράνων και εισφορών στην Αμερική ,στο Καναδά και στην Αίγυπτο όπου υπήρχαν ξενιτεμένοι μας, γενναίοι στη ψυχή και πλούσιοι σε ανώτερα αισθήματα και φιλοπατρία μέχρι ψυχώσεως. Και συνεχίζει παρακάτω. «…ας είναι ευλογημένες οι ψυχές των Ξενιτεμένων μας που με τον ιδρώτα των στάθηκε δυνατή η ανέγερση και η συντήρηση του νοσοκομείου στους Φιλιάτες».

Ο Πέτρος Μπέμπης συγκέντρωσε ένα τεράστιο ποσό για εκείνη την εποχή. Ήταν δωρεές κύρια από μετανάστες της Αμερικής, που είχαν καταγωγή από τα χωριά των Φιλιατών.



Σήμερα βρισκόμαστε εδώ για να τιμήσουμε όλους αυτούς που πριν από πάνω από 50 χρόνια έφυγαν από τα χωριά τους και πήγαν στη Γερμανία. Στη Γερμανία πήγαν κάτω από απίστευτες συνθήκες και συνέβαλαν στο οικονομικό της θαύμα. Παράλληλα η Θεσπρωτία γνώρισε από τους Θεσπρωτούς μετανάστες της Γερμανίας μια οικονομική ανάπτυξη, πρόσκαιρη κι άναρχη, που άλλαξε όμως αναμφίβολα την όψη του νομού.

Θα ήθελα να θυμίσω σ΄ αυτούς που πρωτοξεκίνησαν να πάνε στη Γερμανία τις ουρές στη Νομαρχία της Ηγουμενίτσας για την απόκτηση διαβατηρίου, την επίσκεψη στα γραφεία των βουλευτών για να κάνουν «κάτι» για την απόκτηση της βεβαίωσης πολιτικών φρονημάτων ή τα μέσα που έβαζαν για να πάνε στη Γερμανία. Θα ήθελα να τους θυμίσω το ταξίδι τους με το Κολοκοτρώνη, ένα σαπιοκάραβο που τους πήγαινε στην Ιταλία και μετά με τρένα στη Γερμανία στο σταθμό του Μονάχου. Αποκεί γινόταν « η διανομή» σ΄ όλη τη Γερμανία.

Πολλοί είχαν δει αυτή τη μορφή μετανάστευσης στη Γερμανία ως σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Άλλοι τα παρουσίασαν, τότε, ως ευλογία Θεού. Ο Max Frisch φιλόσοφος και συγγραφέας πιο εύστοχα ανέφερε τότε, πως «ζητήθηκαν εργατικά χέρια κι ήρθαν άνθρωποι στη Γερμανία».

Ο συμπατριώτης μας από την Πόβλα, ο γνωστός συγγραφέας γνωστός και στην Ευρώπη, ο Σωτήρης Δημητρίου, έγραψε για τις εκδηλώσεις που έγιναν 8.08. μέχρι 13.08. στην Ηγουμενίτσα:

«Διαφωνώ με την ομόθυμη θέση των αφηγητών, ότι έφυγαν λόγω φτώχειας. Δεν είναι φτωχή η Ήπειρος. Όπως το βλέμμα βλέπει τα άσχημα αν έχει ήδη την ασχήμια, έτσι και ο νους βλέπει τη φτώχεια αν είναι ήδη φτωχός. Φανταστείτε μόνον ότι επί κατοχής ο κόσμος στα χωριά έζησε. Επί δημοκρατίας και επί Ελευθερίας ανακάλυψαν τη φτώχεια; Και συνεχίζει. Θεωρώ ότι δεν βοήθησε - αντιθέτως- η πολιτική ηγεσία τους ανθρώπους των χωριών μας, να ζήσουν και να προκόψουν στον τόπο τους».



Αναμφισβήτητα όμως η Θεσπρωτία γνώρισε από τους Θεσπρωτούς μετανάστες της Γερμανίας μια οικονομική ανάπτυξη, άναρχη και συνάμα πρόσκαιρη, που άλλαξε όμως την όψη του νομού.

Πρώην ταχυδρόμος της Πέρδικας, που βρίσκεται κοντά στα Σύβοτα της Ηγουμενίτσας, αναφέρει πως μόνο στην Πέρδικα και τα γύρω χωριά, αρχές της δεκαετίας του ’70, τα μάρκα που έρχονταν τότε από τη Γερμανία έφταναν τα 17 εκατομμύρια δρχ. το μήνα, με τεράστια οφέλη στην τοπική οικονομία. Αξιοσημείωτο είναι οι δεκάδες άνθρωποι του χωριού που έβρισκαν δουλειά κυρίως στην οικοδομή. Παράλληλα οι άνθρωποι στη Θεσπρωτία που έμειναν στο νομό, γνώρισαν μια ταχύτατη βελτίωση των συνθηκών στέγασης και διαβίωσης.

Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα, πως και το Φιλιάτι γνώρισε κάτι παρόμοιο. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, σχεδόν κάθε σπίτι χτίστηκε με μάρκα που βγήκαν με πολύ κόπο και ιδρώτα από τους ξενιτεμένους. Από αυτούς τους Θεσπρωτούς της Γερμανίας της 1ης γενιάς που επένδυσαν τα όνειρά τους στον τόπο τους και στην πατρίδα τους.

Ανώτερος υπάλληλος της Τράπεζας της Ελλάδας, που σήμερα είναι συνταξιούχος και η σύζυγός του κατάγεται από τη Θεσπρωτία, το επιβεβαιώνει αυτό αναφέροντας, πως οι Τράπεζες της Θεσπρωτίας διέθεταν τη δεκαετία του ογδόντα, πάρα πολλούς λογαριασμούς καταθέσεων σε συνάλλαγμα με ασυνήθιστα μεγάλα ποσά συναλλάγματος, κυρίως μάρκα. Στην Τράπεζα της Ελλάδας γνώριζαν την πηγή και τους κατόχους αυτών των χρημάτων. Αυτό είναι εντυπωσιακό όταν σήμερα δηλώνουν δυσκολίες στον εντοπισμό των «πατριωτών» που έχουν καταθέσεις στην Ελβετία ή διατηρούν Offshore εταιρίες για την αποφυγή πληρωμής φόρων στην Ελλάδα.

Αυτή ήταν η μια όψη του νομίσματος. Ας πούμε η καλή, η ωραία.

Υπάρχει και η άλλη. Ο τότε ξενιτεμός των νέων ηλικίας 20-40 ετών στη δεκαετία του ΄60, δηλ. στην πιο παραγωγική ηλικία, είχε μεγάλες επιπτώσεις στην εθνική οικονομία. Θα αναφέρω μόνο πως ο ξενιτεμός, η μεγάλη έξοδος των φτωχών του Νότου στον πλούσιο Βορρά, (όπως λένε Γερμανοί κοινωνιολόγοι), έχουν οδηγήσει σήμερα μαζί με την αστυφιλία τα χωριά της Θεσπρωτίας και κυρίως τα χωριά των Φιλιατών στην ερήμωσή τους. Τολμώ να προβλέψω, πως ανυπολόγιστες και δραματικές επιπτώσεις θα φανούν σύντομα και στο Φιλιάτι. Αιτία θα είναι η έλλειψη σοβαρής κι υπεύθυνης πολιτικής, καθώς και στρατηγικής ώστε να αντιστραφεί, αν μπορεί να αντιστραφεί, αυτή η απαισιόδοξη πρόβλεψη, ιδιαίτερα σήμερα που ζούμε ένα νέο κύμα μετανάστευσης νέων. Αυτή τη φορά οι μετανάστες είναι όμως μορφωμένοι άνθρωποι, που πηγαίνουν κυρίως στη Γερμανία, που κι αυτή τη φορά επιλέγει, με τον τρόπο της, τα μυαλά του Νότου και κυρίως της Ελλάδας.

Παράλληλα σήμερα είναι ολοφάνερες και οι επιπτώσεις, κυρίως στην υγεία των υπερήλικων συνταξιούχων που εργάστηκαν στη Γερμανία κάτω από δύσκολες συνθήκες. Το κόστος για το ελληνικό σύστημα υγείας, απ΄όσο γνωρίζω, δεν έχει υπολογιστεί και ίσως θα είναι άξιο λόγου να ερευνηθεί επιστημονικά.

Πριν δούμε την ταινία –ντοκιμαντέρ, που κάνει οποιαδήποτε αναφορά μου στους μετανάστες της 1ης γενιάς περιττή, θα θελα να φωτίσω μια πτυχή της μετανάστευσης στη Γερμανία, αυτή που προσπάθησα να φωτίσω στην κεντρική εκδήλωση που έγινε στην Ηγουμενίτσα, είναι τα παιδιά της δεκαετίας του ΄60, που έμειναν στην Ελλάδα στον παππού και τη γιαγιά ή σε άλλα συγγενικά πρόσωπα. Μεταξύ αυτών ήταν και ο αδερφός μου, ο Στέφανος, που τον έχασα πρόωρα πριν από μερικούς μήνες ύστερα από μια άνιση μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.

Το γεγονός αυτό με σημάδεψε βαθύτατα.

Μέσω της ασθένειάς του γνώρισα τις δυο Ελλάδες, τους γιατρούς ταχυδακτυλουργούς, όπως έλεγε κι ο ίδιος, αυτούς που εξαφάνιζαν τα 50άρικα και ήταν όλο υποκρισία όταν ήδη γνώριζες την αλήθεια. Γνώρισα όμως και τους γιατρούς-ανθρώπους που ήξεραν να στηρίξουν τον άνθρωπο στις δύσκολες ώρες του. Αυτούς που με αξιοπρέπεια αντιμετωπίζουν την αδιαφορία του Κράτους και των συνυπεύθυνων που οδήγησαν τον ελληνικό λαό μας σ΄ αυτή την κατάσταση.

Ο αδερφός μου στάθηκε αφορμή για μένα να αγωνιστώ για την υλοποίηση αυτής της εκδήλωσης, να φωτίσω μια πτυχή της μετανάστευσης, αλλά και να αγωνιστώ για μια άλλη Ελλάδα.



Ο αδερφός μου ήταν ένα παιδί βαλίτσα, όπως η σύγχρονη Παιδαγωγική τα ονομάζει. Παιδιά βαλίτσα χαρακτηρίστηκαν τα παιδιά της μετανάστευσης στη Γερμανία, που στη δεκαετία του ’60 και μέχρι στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 , έμειναν στην Ελλάδα στη γιαγιά και στον παππού ή σε άλλα συγγενικά πρόσωπα και πολλές φορές άλλαζαν περιβάλλον .

Έτσι κι ο αδερφός μου με σταθμούς στη ζωή του Φοινίκι-Γερμανία-Φιλιάτες-Λάρισα-Αθήνα βίωσε κι αυτός, αυτό που μεγάλος αριθμός των παιδιών της δεκαετίας του ’60 έζησαν.

Έρευνες του Παν/μίου του Αμβούργου, που βασίζονται σε μελέτες μιας ερευνήτριας παιδί Ελλήνων μεταναστών, αναφέρουν πως το 69,7%,δηλ.σχεδόν το 70%,των παιδιών των Ελλήνων μεταναστών της δεκαετίας του ’60 μπορούν να χαρακτηριστούν ως παιδιά βαλίτσα. Στη Θεσπρωτία το ποσοστό αυτό ίσως να ήταν και μεγαλύτερο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 αρχίζει η μείωση του αριθμού αυτών των παιδιών.

Κυριότεροι λόγοι της μείωσης ήταν: Τα ομόσπονδα κρατίδια της τότε Δυτ. Γερμανίας γίνονται πιο ανεκτικά απέναντι στο θέμα της συνένωσης των οικογενειών των μεταναστών, αλλά και οι Έλληνες μετανάστες συνειδητοποιούν πως η επιστροφή τους αναβάλλεται με άγνωστη την ημερομηνία. Η μελέτη αναφέρει επίσης, πως στα παιδιά που έχουν βιώσει μια μακρόχρονη απουσία των γονέων, κυρίως τα πρώτα 8-9 χρόνια, έχει δημιουργηθεί το αίσθημα της εγκατάλειψης με αποτέλεσμα ένα αγεφύρωτο ρήγμα στις σχέσεις αυτών των παιδιών με τους μετανάστες γονείς τους.

Αυτά τα στοιχεία όμως δεν δίνουν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που βασανίζουν έναν άνθρωπο σε πολύ δύσκολες ώρες. Ούτε δίνουν απαντήσεις σε τραυματικές εμπειρίες που έκανε, όπως πολλά παιδιά μεταναστών της δεκαετίας του ΄60. Κύριο ερώτημα παραμένει, πως είναι δυνατό να αφήνεις τα παιδιά σου; Είναι ακατανόητο όταν η απουσία του πατέρα διαδέχεται κι αυτή της μάνας. Ούτε μπορείς να κατανοήσεις όταν ένα μωράκι το φέρνουν από τη Γερμανία στο χωριό, ζει με τη θεία του και την αποκαλεί μαμά,όπως έγινε με μένα. Είναι κατανοητό, όταν αδερφός που γεννιέται στη Γερμανία και μεγαλώνει με τους γονείς να θεωρείται τυχερός και προνομιούχος. Πολλά, δύσκολα και βασανιστικά ερωτήματα και απαντήσεις ικανοποιητικές σε τόσο δύσκολες ώρες είναι δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο να δώσεις.

Ίσως την απάντηση να δίνει μια μάνα από ένα χωριό της Θεσ/τίας.

« Ήμουν 25 χρονών κι είχα ήδη 3 κορίτσια. Άφησα στα πεθερικά μου τις 2, και στην κουνιάδα μου που ήταν σε διπλανό χωριό την άλλη. Είμασταν τόσο φτωχοί που εσείς οι νέοι δεν μπορείτε να φανταστείτε. Έπρεπε να δουλέψω με τον άντρα μου. Συντηρούσαμε τα πεθερικά μου, αλλά και την κουνιάδα μου με τα λεφτά που στέλναμε. Τις κόρες μου τις σκεφτόμουν πάντα και δούλευα για την προίκα τους. Στη Γερμανία έκανα όλες τις δουλειές είπε κλαίγοντας. Η κόρη η μία δε μου μιλάει τώρα…».

Παρόμοια τραύματα, είμαι σίγουρος γι’ αυτό, έχουν υποστεί και οι μάνες που άφησαν τα παιδιά τους. Αυτή όμως είναι μια άλλη θλιβερή πτυχή της μετανάστευσης της δεκαετίας του ΄60.



Κλείνοντας, θα ΄θελα να μεταφέρω σε σας και στον πολιτικό κόσμο τη θλίψη πολλών φίλων μου, παιδιά της 2ης γενιάς μεταναστών για το κατάντημα της Ελλάδας. Η ξάδερφή μου η Ελένη Κωνσταντίνου, με ρίζες από το Ξέχωρο ,που είναι στέλεχος σε μεγάλο δικηγορικό γραφείο στη Φραγκφούρτη και νομικός σύμβουλος σε μεγάλες εταιρίες στη Γερμανία, αναρωτιέται αν υπάρχουν πολλοί που πληρώνουν στην Ελλάδα σχεδόν εξαψήφιο αριθμό φόρους όπως αυτή. Επίσης δεν ήταν λίγοι που μου ανέφεραν τα σκανδαλώδη προνόμια των βουλευτών και κυβερνητικών παραγόντων στην Ελλάδα, την έλλειψη ηθικής και την ατιμωρησία που υπάρχει στην Ελλάδα και προβάλλονται στη Γερμανία. Είμαι βέβαιος πως μερικοί θα μπορέσουν να θίξουν ενδιαφέροντα θέματα του χρόνου σε ημερίδα που προβλέπεται να γίνει.

Ως παιδί μεταναστών που γεννήθηκε κι έζησε πολλά χρόνια στη Γερμανία και βρίσκεται πολλές φορές ανάμεσα στις δύο χώρες και στους δύο πολιτισμούς, καλώ αρχικά τους συναδέλφους μου να εμπεδώσουν άλλες νοοτροπίες στους μαθητές μας. Η εμπέδωση κυρίως της ιδέας της κοινωνικής αλληλεγγύης είναι το ζητούμενο σήμερα. Την τοπική αυτοδιοίκηση και τον πολιτικό κόσμο της Θεσπρωτίας και της Ελλάδας καλώ να σταθούν σήμερα στο ύψος των αναγκών του λαού μας. Είναι ανάγκη να δημιουργηθεί η Ελλάδα, με τα δικά της χαρακτηριστικά, που θα είναι ευρωπαϊκού τύπου, χωρίς τις νοοτροπίες βαλκανικού τύπου που εμπεδώθηκαν τα τελευταία 40 χρόνια από αυτούς που έχουν τεράστιες ευθύνες και είναι συνυπεύθυνοι για την ελληνικού τύπου οικονομική κρίση που βιώνει σήμερα ο λαός μας.

Νοοτροπίες όπως στο πρόσφατο παρελθόν στο Φιλιάτι είναι απαράδεκτες, αν όχι τριτοκοσμικές. Πρέπει να αναφέρονται κι οι υπεύθυνοι θα πρέπει να το γνωρίζουν αυτό.

Παράλληλα βλέπω πως η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια απαξιώθηκε από τα μέσα ΜΜΕ της Γερμανίας όσο καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα τα τελευταία 60 χρόνια. Αυτό ήταν λόγος προστριβών με πολλούς φίλους μου στη Γερμανία. Πρέπει να κατανοήσουμε κι εμείς όμως, πως ίσως ο ελληνική μυθολογία,της Ευρώπης πάνω στο ταύρο Δία να μη φτάνει. Δεν πρέπει όμως η Ευρώπη να είναι η Ευρώπη των Αγορών και των Τραπεζών. Επιθυμούμε όλοι στην Ευρώπη, αυτό λέω στους φίλους μου Γερμανούς, μια ευρωπαϊκή Γερμανία κι όχι μια γερμανική Ευρώπη. Επιθυμούμε μια Ευρώπη των λαών, των πολιτών, των πολιτισμών, της αλληλεγγύης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Γνωρίζω στους φίλους μου Γερμανούς, πως η Γερμανία σήμερα προκαλεί την αγανάκτηση της Ελλάδας και κάνει αρκετούς γείτονές της να τη κοιτούν καχύποπτα.

Εμείς στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε απλώσει το χέρι της φιλίας. Δεν πρέπει να το ξεχνάνε.Εμείς θα πρέπει, ιδιαίτερα αυτούς τους καιρούς, να σεβόμαστε και να τιμούμε αυτούς τους Γερμανούς Φιλέλληνες που πάντα στάθηκαν στο πλευρό μας. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν στην περίοδο της Χούντας μας συμπαραστάθηκαν δημοκράτες Γερμανοί. Δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτούς τους Γερμανούς που ήρθαν να πολεμήσουν για την ελευθερία της Ελλάδας το 1821. Δεν πρέπει να ξεχνάμε 22 από αυτούς τους νέους που στάθηκαν δίπλα στους Έλληνες κατά την έξοδο του Μεσολογγίου και σκοτώθηκαν όλοι. Η Ελλάδα τους τιμά κάθε χρόνο από την εποχή του Καποδίστρια και βρίσκονται θαμμένοι στον κήπο των ηρώων στο Μεσολόγγι.

Σήμερα στις ελληνογερμανικές σχέσεις έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα. Ο ελληνογερμανικός σύλλογος «Φιλία» του Velbert και ο πρόεδρός του κ.Richter, της πόλης που γεννήθηκα και μεγάλωσα εγώ και η σύζυγός μου, τονίζουν την ανάγκη να χτίσουμε γέφυρες και να ξεπεράσουμε το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στις ελληνογερμανικές σχέσεις.

Νομίζω πως αυτό πρέπει να γίνει, πρέπει να γίνει στο πλαίσιο μιας άλλης Ευρώπης. Μιας Ευρώπης των ανθρώπινων αξιών.

Τελειώνοντας θα ήθελα να θυμίσω σ΄όλους μας τα λόγια της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη, που κι αυτή όπως ο αδερφός μου είχαν το ίδιο πάθος, το τσιγάρο. «Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε πολλά πράγματα. Έχουμε όμως μια πλούσια Ιστορία, έχουμε τα ήθη κι έθιμά μας, έχουμε την εθνική κληρονομιά και τον πολιτισμό μας, αν χαθούν όλα αυτά από την Ελλάδα θα χαθούμε κι εμείς».

Ας στηριχτούμε σ΄αυτά.

Σας ευχαριστώ!



Sas stelno to xairetismo tou proedrou tis omospondias Ipiroton Europis ,Spyrou Kostadima gia tin ekdilosi stous Filiates (27&28.08.).Tis ekdilosis stin Igoumenitsa 8.08.-13.08. an endiaferi tha wreite steicheia (you tube,katoci k.a.).

Tha ithela na anafero pos 1.o Olig Igoumenitsa arnithike na chrimatodotisi tiw ekdilosis 2.Tin Apousia tou k.Mpeza kai ton dimarchon Filiaton ke kirios tis Paramythias apo tin kentriki ekdilosi stin Igoumenitsa.Sthn kentriki ekdilosi pareyrethikan os omilites :Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας κ.Δημητρίου,ο πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Ευρώπης κ.Κωσταδήμας και ο καθηγητής του τμήματος Φ.Π.Ψ. του Παν/μίου Ιωαννίνων κ.Γκότοβος.Την εδήλωση χαιρέτισαν εκπρόσωπος της Μητρόπολης,ο πρώην υφυπουργός Χρήστος Ζώης,εκπρόσωπος της ΕΡΤ - σκηνοθέτης και παραγωγός της εκπομπής "Ελλήνων Δρώμενα"κ.Τσάβαλος .Χαιρετισμούς απέστειλαν ο δήμαρχος της αδελφοποιημένης πόλης Velbert(Γερμανία) και ο γερμανοελληνικός Σύλλογος 'Φιλία" του Velbert.

Diavaste osa nomizete oti teriazoun.

Sti diathesi sas



Filika

Dimitris Zois

Αγαπητοί προσκεκλημένοι,
Ευχαριστώ τον αγαπητό μου συνάδελφο Δημήτρη Ζώη για την πρωτοβουλία που πήρε να οργανώσει τις εκδηλώσεις αυτές που είναι αφιερωμένες στα ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ και ακόμη για την πρόσκληση που μου απηύθυνε να παρουσιάσω κι εγώ τις δικές μου σκέψεις για το θέμα αυτό.
Δυστυχώς όμως για λόγους που ξεπερνούν τη θέλησή μου αδυνατώ να βρεθώ στη δεύτερη εκδήλωση στους Φιλιάτες. Θα προσπαθήσω στο σύντομο χαιρετισμό ν΄αναφέρω μερικές σκέψεις για τη ηπειρωτική αποδημία.
Η ηπειρωτική αποδημία προς τη Γερμανία άρχισε με την υπογραφή της ελληνογερμανικής συμφωνίας το Μάρτιο του 1960. Σε πολλούς από εμάς θα είναι γνωστές οι εικόνες της εποχής εκείνης από προσωπικές εμπειρίες και στους νεότερους από τα δημοσιεύματα των εντύπων της εποχής.
Πολλά από τα στοιχεία που θα αναφέρω προέρχονται από τις προσωπικές μου εμπειρίες, αφού ο ίδιος βρίσκομαι πάνω από σαράντα χρόνια στη Γερμανία. Ακόμη προέρχονται και από τις αφηγήσεις άλλων αποδήμων τις πρώτης γενιάς. Και τέλος αρκετά έχουν γραφεί και για το θέμα αυτό.
Η ηπειρωτική αποδημία προς τη Γερμανία άρχισε με την υπογραφή της ελληνογερμανικής συμφωνίας το Μάρτιο του 1960.
Ουρά στα κατά τόπους γραφεία του ελληνικού υπουργείου Εργασίας που έκαναν προτάσεις για το ποιος θα πάει στη Γερμανία. Γέμιζαν τα γραφεία των βουλευτών από τους υποψήφιους μετανάστες που τους παρακαλούσαν να παρέμβουν για να πάρουν την πολυπόθητη κάρτα. Και τέλος ουρά στα γραφεία της Γερμανικής Επιτροπής στη Βεραντζέρου στην Αθήνα , η οποία μετά από εξονυχιστικές εξετάσεις, έκανε την τελική επιλογή. Τα κριτήρια ήταν η υγεία και η παραγωγική ηλικία (18-45 ετών).

Και μετά η προετοιμασία της αναχώρησης. Με μια χρωματιστή ή καρώ βαλίτσα με ένα κομποσκοίνι στη μέση, για να μην ανοίγει επειδή ήταν φτηνή, με λίγα πράγματα μέσα, αναχωρούσε ο μετανάστης, με ένα άθλιο καράβι από τον Πειραιά για να φτάσει στην Ιταλία και από εκεί σιδηροδρομικώς στη Γερμανία. Μόλις έφταναν εκεί, τους πήγαιναν στους λεγόμενους "ξενώνες" ή κοινώς "παράγκες" των βιομηχανιών. Δούλευαν όσο το δυνατό περισσσότερες ώρες με σκοπό να μαζέψουν πολλά χρήματα για να τα στείλουν στην Ελλάδα για να ζήσει η οικογένεια που έμεινε εκεί, να χτίσουν ένα σπίτι κλπ., κλπ.

Στη Γερμανία όλοι οι μετανάστες από τον ευρωπαϊκό νότο βαπτίστηκαν "γκασταρμπαϊτερ" που σημαίνει «φιλοξενούμενος εργάτης»
Από την άλλη πλευρά στην πατρίδα σε πρώτη φάση οι μετανάστες άφηναν γυναίκα και παιδιά μερικές φορές για αρκετά χρόνια, γιατί δεν υπήρχε δυνατότητα να τα πάρουν μαζί τους. Τα γρήγορα χρήματα ήταν ο στόχος , για να τα στείλουν στις οικογένειές τους για να καλυφθούν οι άμεσες ανάγκες.
Κατά τον κ. Ματζουράνη στο τέλος της πρώτης δεκαετίας το 12% των μεταναστών προερχόταν από την ΄Ηπειρο, το 57% από τη Βόρειο Ελλάδα, το 10% από την Ατττική, το 4% από τη Πελοπόνησσο, το 6% από την Κρήτη και τα Δωδεκάνησσα και το 10,5% από τη Στεριά Ελλάδα και τη Θεσσαλία.
Εκεί στο τέλος της πρώτης δεκαετίας άρχισαν να φέρνουν τις γυναίκες τους στη Γερμανία και άφηναν τα μικρά παιδιά τους στη γιαγιά και στον παππού. Το διάστημα αυτό δεν υπήρχε τρόπος να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο να μάθουν Ελληνικά και από τα Γερμανικά σχολεία είχαν το φόβο της αποξένωσης από την οικογένεια. Τέλος σιγά σιγά, οι πιο τολμηροί και θαρραλέοι αλλά και αυτοί που δεν είχαν άλλη λύση άρχισαν να φέρνουν μαζί με τις γυναίκες τους και τα παιδιά στη Γερμανία. Τότε στην εποχή της δικτατορίας, άρχισαν και οι πρώτοι αγώνες για την ελληνόφωνη εκπαίδευση.
Προτού συνεχίσω για την εκπαίδευση, θα ήθελα να αναφερθώ και στην επαγγελματική εξέλιξη των Ηπειρωτών.
Από το 1973 χαλάρωσαν οι διατάξεις που απαγόρευαν στους μετανάστες την ελεύθερη επαγγελματική ιδιότητα. Από τότε πολλοί Ηπειρώτες επένδυσαν σε επιχειρήσεις Εισαγωγών - Εξαγωγών, σε μπακάλικα, μπυραρίες και ιδιαίτερα σε εστιατόρια. Αυτό συνεχίστηκε και στη δεκαετία του 80. «Η πληθώρα όμως των εστιατορίων και η ανάμειξη σ΄ αυτά ανίδεων δημιούργησε κορεσμό και παρακμή που εξακολουθεί και σήμερα» έγραψε ο αείμνηστος πρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Γερμανίας Κώστας Φώτου σε μια εισήγησή του.
Από τις αρχές του 80 μια άλλη μερίδα Ηπειρωτών επένδυσε σε τουριστικά γραφεία, καθαριστήρια ή άλλες σπάνιες επιχειρήσεις. Κατά τον κ. Φώτου τη δεκαετία του 80 ένα ποσοστό γύρω στο 20% εγκατέλειψε την εργασία του βιομηχανικού εργάτη και μεταπήδησε στον τομέα παροχής υπηρεσιών.

Από το τέλος της πρώτης δεκαετίας, που έφεραν μαζί τους την οικογένεια και τα παιδιά τους, υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη σήμερα ένα μωσαϊκό σχολείων. Ο μεγαλύτερος αριθμός αυτών, όπως είναι φυσικό, πηγαίνει στα γερμανικά σχολεία και από αυτά το λιγότερο από 40% παρακολουθούν τα τμήματα μητρικής γλώσσας, όπως λέγονται, όπου μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα. Από το έτος 1982-83 πολλαπλασιάστηκαν τα αμιγή ελληνικά σχολεία, οι απόφοιτοι των οποίων κατευθύνονται για σπουδές στην Ελλάδα.
Περνώντας τα χρόνια όλο και περισσότεροι φορείς ασχολούνταν με το σχολικό των ξένων παιδιών. Σύλλογοι γονέων, συνδικάτα, πολιτικά κόμματα (γερμανικά και ελληνικά), ΟΕΚ, οι κυβερνήσεις των χωρών και τέλος η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Θα ήθελα εδώ να σας αναφέρω εδώ τις θέσεις του συνδικάτου, όπου ήμουνα στο Δ.Σ. και υπεύθυνος περισσότερο από 25 χρόνια, στηριζόμενο στις θέσεις της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, η οποία υποστηρίζει ότι ο κάθε ευτωπαίος πολίτης πρέπει να μιλά το λιγότερο τρεις (3) γλώσσες, ζητούσε όπως το κάθε ξένο παιδί θα πρέπει να μιλάει και να γράφει καλά τη γλώσσα της χώρας στην οποία ζει, δεύτερο να μαθαίνει την αγγλική που μιλιέται σ΄όλο τον κόσμο και σαν τρίτη γλώσσα να μιλάει τη μητρική γλώσσα τη δική του. Αυτό λειτούργησε για ένα διάστημα καλά όπου και οι δύο πλευρές διόριζαν δασκάλους για διδάσκουν τη μητρική γλώσσα στος ξένους μαθητές. Αυτοί όμως δεν διδάσκονταν σωστά την γερμανική γλώσσα με αποτέλεσμα να έχουν προβλήματα στο σχολείο. Το 2000 περίπου μετά από πίεση άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Στην Έσση στην αρχή και αργότερα (2005) στη Β.Ρηνανία Βεσταφαλία άρχισαν να κόβουν το μάθημα μητρικής γλώσσας να διορίζουν λιγότερους ή καθόλου δασκάλους για τη μητρική γλώσσα. Η ελληνική πλευρά ένα διαστημα άρχισε να στέλνει πληθώρα δασκάλων και καθηγητών. Το 2010 είχαμε στη Γερμανία 2400 δασκάλους και καθηγητές ενώ η Γερμανία σ΄όλον τον κόσμο 2000. Αργότερα που είχαμε δυσκολίες φτάσαμε στην άλλη πλευρά: με τον καινούργιο νόμο θέλουμε να τα καταργήσουμε όλα, να κλείσουμε τα σχολεία. Με την παράταση που δόθηκε το τελευταίο διάστημα θέλουμε να πιστεύουμε να βρεθεί και κάποια σωστή λύση. Εμείς σαν υπεύθυνοι φορείς πρέπει να τονίσουμε ότι για όλα τα οποία γίνονται πρέπει να υπάρχει σχέδιο, πρόγραμμα, για να επιτευχθεί με λιγότερα έξοδα μεγαλύτερη απόδοση.
Συμπεράσματα – προοπτικές
Η Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Ευρώπης θέλει να συμβάλει στην εκμάθηση και διατήρηση της ελληνικής γλώσσας στις νέες και νέους της Ηπείρου στην Ευρώπη και σε όλον τον κόσμο. Για αυτό το θέμα μπορεί να στέλνονται δάσκαλοι στο εξωτερικό, εκεί όπου οι αρχές των κρατών υποδοχήςδεν το κάνουν. Δεν έχουμε φόβο και με την ύπαρξη αμιγών ελληνικών σχολείων, αρκεί αυτά να λειτουργούν με αυτά που η επιστήμη επιτάσσει. {Δεν μπορεί ένα μαθητής που δεν πήγε ποτέ να μάθει ελληνικά να πηγαίνει απο το γερμανικό σχολείο κατευθείαν στην δεύτερη τάξη Γυμνασίου (επειδή έχει προβλήματα στο γερμανικό σχολείο)}.
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών Εξωτερικού κάνει εδώ και πέντε χρόνια και κάτι άλλο: Φέρνει νέες και νέους Ηπειρώτες απόλο τον κόσμο στα Γιάννινα όπου μαθαίνουν την Ελληνική Γλώσσα, γνωρίζουν την τοπική πολιτισμική παράδοση και επανασυνδέονται με την πατρίδα τους . Το πρόγραμμα εκμάθησης Ελληνικής Γλώσσας πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και υλοποιείται από το Κέντρου Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού κάθε χρόνο κατά τον μήνα Ιούλιο. Τον Ιούλιο που που πέρασε παρακολούθησαν το πρόγραμμα αυτό νέες και νέοι από την Αμερική, την Γερμανία, Ολλανδία, Νότια Αφρική, Αυστραλία και Βόρειο ΄Ηπειρο.
Ακόμη το ΠΣΗΕ προσπαθεί να συγκεντρώσει στοιχεία που αφορούν την ηπειρωτική αποδημία.
• Θέλει να κάνει καταγραφή των ηπειρωτών Επιστημόνων, με σκοπό να μελετήσει με ποιους τρόπους αυτοί μπορούν να βοηθήσουν την ΄Ηπειρο και τους Ηπειρώτες γενικά.
• Να κάνει καταγραφή και να συγκεντρώσει τα στοιχεία που αφορούν την ηπειρωτική αποδημία.
• συνεργάζεται με τις τοπικές αρχές της Ηπείρου και να ενημερώνει τους Ηπειρώτες του εξωτερικού για τις επενδυτικές δυνατότητες στην ΄Ηπειρο. Σας γνωρίζω παρεπιπτόντως ότι στη τελευταία συνάντηση που είχαμε στα Γιάννινα με τον Περιφερειαρχη Ηπείρου κ. Αλέκο Καχριμάνη μας γνωστοποιήθηκε ότι παραχωρήθηκε στους χώρους της Περιφέρειας γραφείο στο ΠΣΗΕ.
Κλείνοντας θέλω να τονίσω ότι οι μεγάλεις ανακατατάξεις και αλλαγές της εποχής μας μέσω της παγκοσμιοποίησης επηρεάζουν και την λειτουργία των δικών μας οργανώσεων.
Δίνεται η δυνατότητα και σε μας δημιουργίας δικτύων Ηπειρωτικής Νεολαίας, Ηπειρωτών Επιστημόνων και Επιχειρηματιών με απώτερο σκοπό τη δημιουργία ενός Ηπειρωτικού Λόμπυ σε διεθνές επίπεδο.
Εκ μέρους της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Ευρώπης εύχομαι ολόψυχα επιτυχία της εκδήλωσης.
Ευχαριστώ
Σπύρος Κωσταδήμας

ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ ΤΟΥ ΕΟΠΥΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΗ

e-mail που λάβαμε



ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ – ΝΑ ΜΠΕΙ ΦΡΑΓΜΟΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΕΟΠΥΥ και ΣΤΗΝ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΗ
Συνεχίζονται οι πρωτοβουλίες των Περιφερειακών Συμβούλων της« Λαϊκής Συσπείρωσης », Κωτσαντή Κώστα και Ζιώβα Βασίλη, στο ΠεριφερειακόΣυμβούλιο ΗΠΕΙΡΟΥ. Συγκεκριμένα ζητούν άμεση σύγκληση του Συμβουλίου, ούτωςώστε να συζητηθούν κατά προτεραιότητα οξυμένα λαϊκά προβλήματα όπως:
1.Η ιδιωτικοποίησητης Δωδώνη
2.Η κατάστασηπτώχευσης που έχει δημιουργηθεί στον ΕΟΠΥ
3.Η φοροεπέλαση πουγίνεται γνωστή αυτό το διάστημα με τοφόρο εισοδήματος και το χαράτσι στη ΔΕΗ
Η κατάσταση των λαϊκών στρωμάτων έχει φτάσει στα όρια τηςεξαθλίωσης. Η πολιτική των κομμάτων της συγκυβέρνησης ( Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) καιη ανυπαρξία ουσιαστικής αντιπολίτευσης από τα υπόλοιπα κόμματα τουευρωμονόδρομου καθιστούν επιτακτική τηνανάγκη για ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ εκ μέρους των εργαζομένων. Προς αυτή την κατεύθυνση η «Λαϊκή Συσπείρωση» θα δώσει ‘ολες της τις δυνάμεις.
Ολόκληρο το κείμενο των αιτημάτων που απεστάλει προς τοΠεριφερειακό Συμβούλιο έχει ως εξής
Προς τονΠρόεδρο
Του Περιφερειακού Συμβουλίου
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΥ
Κύριε πρόεδρε
ως περιφερειακοί σύμβουλοι της Λαϊκής Συσπείρωσης στηνΉπειρο θεωρούμε ότι άμεσα πρέπει να συγκληθεί σε συνεδρίαση το περιφερειακόσυμβούλιο και να ασχοληθούμε με τρίασοβαρά ζητήματα που απασχολούν το σύνολο του λαού της Ηπείρου, που είναι:
- η ιδιωτικοποίησητης Δωδώνης.
Η υπόθεση βρίσκεται στο τελικό στάδιο, όλοι παίρνουν θέση στα ΜΜΕ, καιτο Περιφερειακό συμβούλιο ως συλλογικό όργανο να μη παρεμβαίνει. Ουσιαστικά μεαυτό τον τρόπο βάζουμε πλάτη στο ξεπούλημα της γαλακτοβιομηχανίας.
- Η κατάστασηπτώχευσης που έχει δημιουργηθεί στον ΕΟΠΥ
Ο ΕΟΠΥ εδώ και καιρό δεν πληρώνειφαρμακοποιούς και γιατρούς με αποτέλεσμα να την πληρώνουν για άλλη μια φορά ταλαϊκά στρώματα
- Η φοροεπέλασηπου γίνεται γνωστή αυτό το διάστημα μετο φόρο εισοδήματος και το χαράτσι στη ΔΕΗ
Δεν υπάρχει οικογένεια που δεν δέχτηκε πολλαπλάσιο φόρο εισοδήματος από την προηγουμένη χρονιά και επί πλέον το χαράτσι στη ΔΕΗ να είναι σχεδόν διπλάσιο(από 3 και 4 ευρώ η τιμή ανά τ.μ. έγινε αντίστοιχα 4 και 5 ευρώ στο ν. Πρέβεζας)
Ολοκληρωμένες εισηγήσεις θα σαςαποσταλούν τις επόμενες μέρες
Οι περιφερειακοί σύμβουλοι
Κωτσαντής Κώστας 6/9/20012
Ζιώβας Βασίλης

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ : Θέλει να αγοράσει τη "Δωδώνη" μισή τιμή η εταιρεία που τη φέσωσε!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: Θέλει να αγοράσει τη «Δωδώνη» μισή τιμή η εταιρεία που τη φέσωσε!
Τελικά, κάποια πράγματα σε αυτή τη χώρα δεν αλλάζουν ποτέ.
Διαβάζοντας τη λίστα των ενδιαφερόμενων για την εξαγορά της γαλακτοβιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ, ανακαλύψαμε το εξής:
ένας εκ των υποψηφίων επενδυτών, η Simos Food Group, προσφέρει 20,6 εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά ή 25,6 εκατομμύρια, καταβάλλοντας τα 18 άμεσα και τα υπόλοιπα σε επτά δόσεις.
Μέχρι εδώ, όλα καλά. Στη συγκεκριμένη προσφορά, όμως, υπάρχει μια σημαντική ειδοποιός παράμετρος:
Ότι η συγκεκριμένη εταιρία, η Simos Food Group, χρωστάει στη ΔΩΔΩΝΗ 11 εκατομμύρια ευρώ.
Δηλαδή, στην ουσία επιχειρεί να αγοράσει τα χρέη της! Αυτό σημαίνει ότι η...
SFG θα βγάλει από τα ταμεία της 9 ή – στην καλύτερη περίπτωση 14,6, εκ των οποίων τα 7,6 σε επτά δόσεις – για να εξαγοράσει τη γαλακτοβιομηχανία.
Έτσι, κάνουμε κι εμείς μπίζνες!
Με δανεικά κι αγύριστα.
Αλλά, έτσι είναι. Όταν κάνει κάποιος την αρχή, ακολουθούν και άλλοι. Ποιος έχει κάνει την αρχή.
Αυτός, που θέλει να εξαγοράσει τη ΔΕΠΑ, ενώ της χρωστάει πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ.
Τελικά, κάποια πράγματα σε αυτή τη χώρα δεν αλλάζουν ποτέ.





Να μείνει η «Δωδώνη» σε Ηπειρώτικα χέρια, στα χέρια των εργαζομένων της.
Οπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών, η Δωδώνη θα… απομακρυνθεί από τα Ηπειροτικά χέρια, αφού την εταιρία τελικά θα διεκδικήσουν η πολυεθνική Lactalis, η κοινοπραξία ρωσικού fund με την Σίμος Foods και η ΤΥΡΑΣ (η οποία λέγεται πώς έχει κάνει και τη μεγαλύτερη προσφορά), ενώ οι Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών με την «ΒΙΚΟΣ Α.Ε.» μένουν εκτός συνέχειας του διαγωνισμού!

Ποιός θεωρεί ακόμη "κατάκτηση" το ευρώ;

Ποιος θεωρεί ακόμη «κατάκτηση» το ευρώ;
Το ευρώ δεν είναι πια αντικείμενο λατρείας, αλλά καταφύγιο έναντι του φόβου.
Κάποτε ο όρος «πυγμαίος μπασκετμπολίστας» εκλαμβανόταν ως επιτομή του «σύντομου ανέκδοτου». Αυτό, μέχρι το καλοκαίρι του 1986, όταν η εθνική ομάδα μπάσκετ των ΗΠΑ κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, διαθέτοντας έναν παίκτη ύψους 1.59- τον Τάιρον Μπογκς. Δεν βαριέστε, όμως... Συνεχώς παράγονται ανέκδοτα των δυο- τριών λέξεων. Ενίοτε και πικρά, όπως το «σοβαρό», εγχώριο κλισέ: «Η κατάκτηση του ευρώ», «το κεκτημένο του ευρώ»... Λες και ζουν σε άλλον πλανήτη ή σε άλλες εποχές οι αρχιερείς της πολιτικής απάτης!
Διεκπεραιώνουν τη νεκρώσιμη τελετή της ελληνικής κοινωνίας, λιβανίζοντας –ακόμη- το ευρώ... Τίποτε δεν τους πτοεί. Ούτε καν η ιδιότητα του «κεκτημένου», ως ασπίδας που συνθλίβει τους «προστατευόμενους». Αλήθεια, πώς γίνεται τα «PIGS» και η Ιρλανδία να αδυνατούν να ξεμπερδέψουν με τους διεθνείς τοκογλύφους, κάτι που κατόρθωσαν – σε τόσα σημεία του πλανήτη- χώρες διαφορετικών παραγωγικών «κυβικών» και οικονομικών χαρακτηριστικών; Αργεντινή, Ισημερινός, Ισλανδία, Τουρκία... Βρήκαν το σθένος, βρήκαν και τον τρόπο να πουν «όχι». Αποτέλεσμα; Απέφυγαν το στραγγαλισμό.
«Μην κοιτάτε αυτές τις χώρες», αξίωναν τα «παπαγαλάκια». «Άλλο εμείς, στην Ελλάδα»... Ω, ναι, εδώ ενσαρκώναμε πάντοτε κάτι «άλλο». Δεν επιδεχόμασταν παραλληλισμούς, ούτε δικαιούμασταν να αντλήσουμε συμπεράσματα από τα διεθνή γεγονότα. Ένα «έθνος ανάδελφον» (για να θυμηθούμε τον Σαρτζετάκη), με παρωπίδες.
Ορισμένες φορές, είναι αλήθεια, ακούγαμε κάτι παραπάνω. Όπως: «Μα πώς μακαρίζετε τον ανυπάκουο, τριτοκοσμικό Ισημερινό; Δεν βλέπετε ότι οι οίκοι αξιολόγησης έχουν κατατάξει την πιστοληπτική του ικανότητα στα σκουπίδια;». Αφόρητη... σοφία! Όταν λέγονταν αυτά, οι οίκοι είχαν ρίξει στα ίδια «σκουπίδια» και την υπάκουη – μέχρι αηδίας- Ελλάδα. Η... ασήμαντη διαφορά ήταν πως ο «τριτοκοσμικός Ισημερινός» διέγραψε το 70% των ομολογιακών οφειλών του και έριξε το συνολικό εξωτερικό χρέος του στο 18% του ΑΕΠ. Αποτολμά κανείς συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς;
Κονιορτοποιώντας τα ανόητα στερεότυπα περί «ελληνικού ονείδους», η διαδοχικές καταβαραθρώσεις τόσων χωρών στον Καιάδα του χρέους ανάγκασαν τα τηλεοπτικά «παπαγαλάκια» και τους – διακρινόμενους για το... αετίσιο πολιτικό μάτι τους- αστέρες του πολιτικού status quo να καταφύγουν σε ένα «επιχείρημα», άκρως ενδιαφέρον: «Εμείς είμαστε στην Ευρωζώνη, έχουμε υποχρεώσεις»... Η απόλυτη ομολογία! Διαθέτουμε την ύψιστη τιμή να είμαστε στην Ευρωζώνη, πάει πολύ να έχουμε και τα «αμυντικά συστήματα» των άλλων, των... αδέσποτων.
Όβερ, ελήφθη: Αν δεν μπορούμε να ζήσουμε αξιοπρεπώς (για πολλούς το επίρρημα είναι πολυτέλεια...) με το ευρώ, ας πεθάνουμε για το ευρώ! Εκεί που βρισκόμασταν- υποτίθεται- στους «επτά ουρανούς» μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι, αλλά οι Κακοφωνίξ του κούφιου «ευρωπαϊσμού» έχουν ακόμη το θράσος να πουλάνε «όραμα». Και «υποχρεώσεις»...
«Το κοινό νόμισμα έχει χάσει όλο το σεξ-απίλ του», τόνιζε η γαλλική «Monde», το φθινόπωρο του 2011.Τώρα τα πράγματα είναι πιο «ζόρικα»... Προ ημερών η «Frankfurter Allgemeine» έγραφε για ένα φάντασμα, που πλανάται πάνω από τις γερμανικές τράπεζες και επιχειρήσεις: Το φάντασμα μιας πιθανής διάσπασης του ευρώ σε Βόρειο και Νότιο. Πιθανό θεωρούν αυτό το ενδεχόμενο τα στελέχη του ενός τρίτου των μεγάλων γερμανικών εταιρειών, όπως αναφέρθηκε στο ρεπορτάζ της γερμανικής εφημερίδας.
Η αλήθεια είναι ότι μέσα στον όλο καταιγισμό πληροφοριών για την κρίση στην Ευρωζώνη, την καταγραφή κινήσεων στις «κορυφές» και τους δραματικούς τόνους, συχνά τίθεται σε δεύτερη μοίρα ή και «εξαφανίζεται» (τουλάχιστον από το οπτικό πεδίο των εγχώριων ΜΜΕ) μια σημαντική παράμετρος: Στη συνείδηση των ευρωπαϊκών λαών το ευρώ διατηρεί μικρά υπολείμματα της παλιάς του αίγλης- όταν δεν προκαλεί απέχθεια. «Ποιών ευρωπαϊκών λαών;», θα ρωτήσει εύλογα κανείς, παρακινώντας μας να γίνουμε περισσότερο αναλυτικοί.
Η πρώτη επισήμανση έγινε ήδη- αυτή που αφορά τα «PIGS» του Νότου και την Ιρλανδία. Δεύτερη επισήμανση: Το «κεκτημένο» δυσαρεστεί εν γένει τις... τυχερές κοινωνίες που βρέθηκαν στη στοργική του αγκαλιά! «Το ευρώ δεν είναι αγαπητό, αλλά λίγοι θέλουν να το εγκαταλείψουν», έγραφαν στις 29 Μαϊου οι New York Times, σχολιάζοντας τα ενδιαφέροντα αποτελέσματα μιας έρευνας του Pew Research Center. Πρόσθεσε δε η εφημερίδα: «Παντού ενδυναμώνουν οι αμφιβολίες για το κατά πόσο συνιστά πλεονέκτημα μιας χώρας η ιδιότητα του μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Οι περισσότεροι ερωτηθέντες από πέντε χώρες της Ευρωζώνης ( Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα) εξέφρασαν δυσφορία για το κοινό νόμισμα. Έκριναν πως η ζωή τους είχε χειροτερέψει.
Ο λόγος για τον οποίον δεν εύχονταν κατά πλειοψηφία την έξοδο της χώρας τους από την Ευρωζώνη ήταν ο φόβος. Η αβεβαιότητα «για το άγνωστο», σε καιρούς αδυσώπητης κρίσης. Θα χαμογελούσε, άραγε, κανείς «ευρωπαϊστής» από αγαλλίαση, για αυτό;
Ειλικρινά, θα περιμέναμε με μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε ποιος «ευρωπαϊστής» (διάβολε, πόση απατηλή μυθολογία και ψεύτικη «θετική φόρτιση» κουβαλά αυτός ο όρος!) θα ένιωθε ικανοποίηση, διαπιστώνοντας ότι ο τρόμος «μπαλώνει» τα μεγάλα κενά που έχει αφήσει το «αρνητικό ισοζύγιο» εμπειριών και βιωμάτων των εργαζόμενων της Ευρώπης...
«Απογοητεύονται, αλλά τρέμουν να φύγουν». Με τι ακριβώς συνάδει αυτή η «λογική»; Με τους κανόνες μιας οικειοθελούς διακρατικής σύμπραξης ή με τους κώδικες κάποιας... κοινής συμμορίας, η οποία απειλεί να εξοντώσει όσους τολμούν να αποχωρήσουν; Μήπως με αιχμαλωτισμένα ζώα, που «πρέπει» να πιστέψουν ότι έχουν χάσει την ικανότητα να επιβιώνουν «εκεί έξω»;
Ας μην ισχυριστεί κανείς ότι ο εν λόγω φόβος είναι υπόθεση της καπιταλιστικής κρίσης (γενικώς) κι όχι του ευρώ (ειδικώς): Εάν κάποιος θεωρεί ότι η κρίση χρέους εκδηλώθηκε, περιπλέχτηκε κι οξύνθηκε ερήμην ενός παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος όπως το ευρώ, απλώς κοροϊδεύει τον εαυτό του.
Σήμερα, ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών αντιλαμβάνεται ότι το ευρώ διεύρυνε τα οικονομικά χάσματα, αποτελώντας αφόρητο βαρίδι για τις λιγότερο ανταγωνιστικές, περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης. Ούτε οι κοινωνίες των... κερδισμένων χωρών, όμως, χαμογέλασαν. Αντιθέτως, υποχρεώθηκαν να βιώσουν κι αυτές – αναλογικά, φυσικά- «εσωτερική υποτίμηση». (Στη Γερμανία, μάλιστα, αυτή η ... ιερή διαδικασία άρχισε από τη δεκαετία του ’90, εν είδει προθέρμανσης για την εποχή του κοινού νομίσματος).
Τρίτη επισήμανση: Το «κεκτημένο» το βλέπουν οι «ακατάδεχτοι» Σκανδιναβοί και νιώθουν αμέριστη ανακούφιση για την... ακαταδεξιά τους! Πριν από πέντε χρόνια στη Δανία είχε αναθερμανθεί κάπως η ιδέα της ένταξης στην Ευρωζώνη. Σε μικρότερο βαθμό ίσχυε αυτό για τη Σουηδία. Σήμερα, όμως, στις αντίστοιχες κοινωνίες υπερισχύει κατά κράτος το «όχι» στο ευρώ: Μάτια έχουν οι άνθρωποι και βλέπουν!
Συμπεριλαμβανομένης της Νορβηγίας που δεν ανήκει καν στην ΕΕ, μετράμε τρεις... «Αλβανίες του Βορρά». Τρεις «δυστυχισμένες», «απομονωμένες», «αξιοθρήνητες» χώρες οι οποίες, αν κρίνουμε από όσα τερατώδη λένε οι εγχώριοι μουτζαχεντίν του «ευρωπαϊσμού», έχουν μεταφερθεί κάπου μεταξύ Δαμασκού και υποσαχάριας Αφρικής.
Η Ισλανδία, πάλι, κλήθηκε να μετακομίσει στον... Άδη, αλλά οι Ισλανδοί αρνήθηκαν – σε δυο δημοψηφίσματα- να ετοιμάσουν βαλίτσες για εκεί. Το 2009 η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της χώρας είχε υποβάλλει αίτηση ένταξης στην ΕΕ. Αν γινόταν, όμως, σήμερα δημοψήφισμα, το «όχι» θα επικρατούσε πανηγυρικά. Όσο για το ευρώ, ούτε να ακούσουν δεν θέλουν φυσικά οι Ισλανδοί, που είδαν την οικονομία τους να ανακάμπτει και τη ζωή τους να ξαναγίνεται ανθρώπινη, αφ’ ότου αρνήθηκαν να πληρώσουν τα «σπασμένα» (ή μάλλον τα κλεμμένα) των τραπεζιτών τους.
Βλέπετε, σε αντίθεση με την Ελλάδα «που δεν παράγει τίποτε» και ως εκ τούτου οι «ιθαγενείς» της οφείλουν να υπομένουν τα πάντα, η Ισλανδία, αυτό το... μεγάλο παγοδρόμιο, παράγει τα πάντα...
Τέταρτη επισήμανση: Το «κεκτημένο» το βλέπουν οι... φτωχοί Ανατολικοί, αλλά – άκουσον, άκουσον- δεν τους τρέχουν τα σάλια. Τρέχουν οι ίδιοι μακριά φωνάζοντας «να λείπει το βύσσινο»! Εντυπωσιακή ήταν η είδηση του περασμένου Ιουλίου, όπως προέκυψε από δημοσκόπηση που έγινε στην Πολωνία: Με το συντριπτικό «σκορ» 68% -25% οι ερωτηθέντες τάχθηκαν εναντίον της ένταξης στην Ευρωζώνη!
Ανάλογη είναι η απροθυμία και των πολιτικών ηγεσιών των χωρών της Α. Ευρώπης. Τον Οκτώβριο του 2011 συναντήθηκαν στη Βαρσοβία και συζήτησαν τα του ευρώ οι πρωθυπουργοί της Πολωνίας (Ντόναλντ Τουσκ), Τσεχίας (Πετρ Νέκας) και Ουγγαρίας (Βίκτορ Όρμπαν). Συμφώνησαν ότι δεν υπάρχει λόγος να επιδιώξουν αυτή τη στιγμή την είσοδό τους στο «κλαμπ» του κοινού νομίσματος.
Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Τσέχου ηγέτη, Π. Νέκας: «Η κυβέρνησή μου δεν έχει ορίσει ούτε πρόκειται να ορίσει ημερομηνία ένταξης στο ευρώ. Η νομισματική ένωση μετατρέπεται σε ένωση μεταφοράς πόρων και χρεών, συνεπώς πρέπει να περιμένουμε να δούμε πού θα οδηγηθεί η Ευρωζώνη».
Η πολωνική κυβέρνηση κινείται στη γραμμή «θέλουμε την ένταξη, αλλά δεν ορίζουμε ακόμη ημερομηνία- στόχο», ενώ στην κοινωνία της χώρας - όπως προαναφέρθηκε- επικρατεί καταλυτική αποστροφή προς το ευρώ. Η Ουγγαρία δεν συζητά κάτι τέτοιο για τα έτη πριν από το... 2020. Η Ρουμανία λέει «από το 2018 και βλέπουμε». Η Βουλγαρία δεν έχει θέσει την ένταξη ως στόχο στο... ορατό μέλλον. Μόνο η «ρημαγμένη» Λετονία επιθυμεί διακαώς, αυτή τη στιγμή, την ένταξη στο ευρώ.
Στα ανατολικά βρίσκεται και η Τουρκία, της ο οποίας ο αρμόδιος για ευρωπαϊκά θέματα υπουργός, Εγκεμέν Μπαγκίς, δήλωσε τον περασμένο Ιούνιο: «Στο παρελθόν, όταν οι Τούρκοι κλήθηκαν να απαντήσουν αν θέλουν να ενταχθούν στην ΕΕ, το 80% απάντησε καταφατικά. Τώρα το 85% απαντά αρνητικά!». Υπερβολικό ή μη το ποσοστό, η απομυθοποίηση της ΕΕ στην Τουρκία δεν επιδέχεται την παραμικρή αμφισβήτηση.
Οι πολιτικές ελίτ των χωρών που βρίσκονται εκτός κοινού νομίσματος- ή και εκτός ΕΕ- βλέπουν τι ακριβώς συντελείται στην Ευρωζώνη, ως απόπειρα τιθάσευσης της κρίσης: Προωθούνται άρον- άρον μέτρα «σιδερένιας» ολοκλήρωσης. Έτσι όμως παγιώνεται και σε θεσμικό επίπεδο, δηλαδή όχι μόνο ντε φάκτο, η Ευρώπη των πολλών «ταχυτήτων». Αυτό το μοντέλο θα... υποδεχθεί τις νεοφερμένες χώρες, των οποίων ο ενθουσιασμός για την προοπτική εισόδου στην Ευρωζώνη μοιραία ξεθυμαίνει.
Κάπου εδώ, όμως, βλέπουμε τα συντρίμμια του τελευταίου ιδεολογικού οχυρού των Ταλιμπάν του «ευρωπαϊσμού»: Τη γοητεία που ασκούσε η ΕΕ κι αργότερα το ευρώ στις ελίτ και τις κοινωνίες των Ανατολικών- και δη των χωρών του πάλαι ποτέ «υπαρκτού»...
Τι κι αν είχες να καταμαρτυρήσεις τα «μύρια όσα» για την οικονομική και κοινωνική γραμμή πλεύσης της ΕΕ ή για τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν του διευθυντηρίου της; Μονότονα ηχούσε η απάντηση – αντιπερισπασμός: «Κοιτάξτε με πόσο πάθος επιθυμούν αυτοί οι άνθρωποι να μπουν στο κοινό μας σπίτι και πάψτε να είστε αχάριστοι».
Ναι, κάποια στιγμή η Ανατολική Ευρώπη προβλήθηκε περίπου ως κοιτίδα του μετα-μοντέρνου παγκόσμιου πολιτισμού και σφραγίδα του «τέλους της Ιστορίας»! Σχεδόν ως... οικουμενικός φάρος διαφημίστηκε ακόμη και το οικονομικό πρόγραμμα του μέθυσου Γιέλτσιν που προκάλεσε «οικονομική γενοκτονία», κατά τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Αλεξάντερ Ρουτσκόι, αντιπροέδρου της Ρωσίας στα δυο πρώτα «μετα-σοβιετικά» χρόνια (1991-93).
Τώρα που «αραίωσαν» και οι Ανατολικοί, το «κεκτημένο» έχει φαν κλαμπ σχεδόν ερημωμένο...
Τα ΟΝΕιρεμένα παραμύθια και τα «σκουλήκια της δραχμής»...
Ας κάνουμε μια μεθοδολογική παραχώρηση. Ας προσποιηθούμε προς στιγμήν ότι μας έπεισε η εσχατολογία που διατείνεται πως τυχόν έξοδός μας από την Ευρωζώνη, όπως κι αν γίνει, θα κομίσει σεισμούς, καταποντισμούς κι επιστροφή στις... σπηλιές, στις οποίες ζούσαμε (αν δεν το θυμάστε...) μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2001.
Ας υποκριθούμε πως μας έπεισαν τα λόγια του Α. Σαμαρά στη Bild: Το βιοτικό μας επίπεδο –είπε- μειώθηκε κατά 35%, αλλά κάλλιο 35% και μέσα στο ευρώ παρά έξω και 70%... Μένει όμως μια απορία: Ο στατιστικός... διπλασιασμός του κακού κρίνεται απαραίτητος, για λόγους ψυχολογικούς- εκφοβιστικούς; Δηλαδή όταν η πραγματική υποτίμηση της ζωής μας (τη λένε και «διάσωση») φθάσει στο 60%, θα ακούμε πως εκτός Ευρωζώνης μας περιμένει ένα 120%; Κι αυτό τι ακριβώς θα σημαίνει; Θα πεθάνουμε όλοι και τα σκουλήκια ... της δραχμής θα φάνε το 20% των πτωμάτων μας, από την πρώτη κιόλας ημέρα;
Τέλος πάντων, έστω ότι δεχόμαστε το παρανοϊκό αξίωμα πως η διαρκής μετατροπή του κακού σε χειρότερο, δηλαδή η σημερινή ολέθρια εξέλιξη, είναι εξ ορισμού προτιμότερη από τις... σκηνές Αποκάλυψης που ελλοχεύουν εκτός του «μαντριού». Από πού κι ως πού όμως απαλλάσσουν τους εαυτούς τους από την υποχρέωση της αυτοκριτικής και της απολογίας οι ευρω- μουτζαχεντίν, οι οποίοι παιάνιζαν το «ένας είναι ο θεός - ο ευρωπαϊσμός» (κούφια έννοια, προσδιοριζόμενη κάθε φορά κατά το δοκούν), συμπληρώνοντας «και προφήτης αυτού το ευρώ»;
Δεν έχουν να πουν τίποτε για αυτό που συντελείται σήμερα στην Ευρώπη; Δεν νιώθουν την ανάγκη να εξηγήσουν πώς και γιατί οι εργαζόμενοι της Γηραιάς Ηπείρου οδηγήθηκαν στην παρούσα κινούμενη άμμο; Δηλαδή το «ευρωπαϊκό ιδεώδες» ήταν η αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους και η αναγωγή της φτώχειας σε... αναπτυξιακή αρετή; Δεν νιώθουν καν την ανάγκη να αντιδιαστείλουν όσα έλεγαν και προέβλεπαν προς αυτά που τώρα διαδραματίζονται;
Η ίδια η πορεία προς την ΟΝΕ συνοδεύτηκε από τρία καθεστωτικά παραμύθια. Ας τα θυμηθούμε. Μύθευμα πρώτο, χονδροειδές μα δελεαστικό: «Θα επιτευχθεί σύγκλιση μισθών με τους Βόρειους»! Αυτή βεβαίως ήταν η «βερσιόν» για τον ευρωπαϊκό Νότο. Στο Βορρά «πλασαριζόταν» η διαβεβαίωση πως το ευρώ θα έριχνε τις τιμές των αγροτικών προϊόντων. Ως γνωστόν ... «επαληθεύθηκαν» αμφότερα.
Μύθευμα δεύτερο: «Μην ακούτε τις Κασσάνδρες, δεν θα φέρει ακρίβεια το ευρώ». Τελικά, εκείνοι που έκλεισαν τα αφτιά τους για να μην ακούσουν τις Κασσάνδρες αναγκάστηκαν να γουρλώσουν τα μάτια τους: Όπως όλοι θυμούνται, με το «καλημέρα» του κοινού νομίσματος οι ανατιμήσεις- «στρογγυλοποιήσεις» των τιμών αποδείχθηκαν πιο τροφαντές κι από την κοιλιά του Πάγκαλου.
Μύθευμα τρίτο: «Η ένταξη στην ΟΝΕ είναι μια επιβράβευση των επιτυχιών της ισχυρής Ελλάδας» Ανοησίες ολκής. Εκτός Ευρωζώνης έμειναν μόνον οι χώρες που επέλεξαν να μείνουν – είπαμε, κάτι θλιβερές «Αλβανίες του Βορρά». Επρόκειτο για έναν εικονικό «αγώνα», στον οποίο εκ προοιμίου θα «νικούσαν» όσοι λάμβαναν μέρος.
Βεβαίως με την πάροδο των ετών, το εκκρεμές των καθεστωτικών ευρω- φληναφημάτων μετακινήθηκε από τις φανφάρες στον αηδιαστικό ραγιαδισμό. Από τον «άθλο της ισχυρής Ελλάδας» στην «ντροπή των μαγειρεμένων στοιχείων, με τα οποία μπήκαμε στην ΟΝΕ». Αυτή η «ντροπή»... υποδείκνυε έναν επιπλέον λόγο, για τον οποίο «έπρεπε» να αποδεχθούμε με στωικότητα την «κινεζοποίησή» μας. Μόνο που με ανάλογες αλχημείες υποδέχθηκαν το ευρώ όλοι, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης, όπως μαρτυρούν πλέον και τα στοιχεία της AMECO, της γενικής διεύθυνσης οικονομικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Μήπως όμως γινόμαστε «χυδαίοι οικονομιστές»; Μήπως μορφάζουν οι Ευρω- Αντουανέτες διαπιστώνοντας ότι ασχολούμαστε με βιοτικά επίπεδα (και λοιπά «μπανάλ») και παραβλέπουμε την αποστολή του «ευρωπαϊκού ιδεώδους» στα άυλα πεδία των «αξιών» και των «ιδανικών»; Τίποτε δεν παραβλέπουμε, αντιθέτως... βλέπουμε. Τι βλέπουμε; Πώς έχουν... προαχθεί οι δημοκρατικές αρχές, η «κοινοτική αλληλεγγύη», το ευρωπαϊκό «εμείς», κλπ, κλπ.
Για την ιλαροτραγωδία της «αλληλεγγύης» και του «κοινού μας σπιτιού» δεν χρειάζεται να ξοδέψουμε πολλές αράδες. Αρκεί ίσως η επισήμανση που έκανε προσφάτως, αρθρογραφώντας στους NY Times, ο καθηγητής στο Γέιλ, Νικόλας Σαμπάνης, με αφορμή τη διαπίστωση πως «οι Γερμανοί λένε στους Έλληνες πώς να ζήσουν και οι Έλληνες απαντούν αποκαλώντας τους Ναζί». Έγραψε: «Δεν είναι μόνο αποτέλεσμα οικονομικής ανησυχίας ή φόβου. Είναι η προβλεπόμενη επανεμφάνιση σκληρών εθνικών ταυτοτήτων, τις οποίες η ΕΕ ήλπιζε ότι θα εξαφανίσει» (αναδημοσίευση στα «Νέα», της 28ης Αυγούστου).
Αυτές που τείνουν να εξαφανιστούν ολοσχερώς από την Ευρώπη της εποχής του «κεκτημένου» είναι οι επιφάσεις δημοκρατικότητας- ακόμη και οι στοιχειώδεις. Η βούληση και οι ανάγκες των κοινωνιών αντιμετωπίζονται ως ενοχλητικές λεπτομέρειες. Βολοδέρνουν κάπου ανάμεσα στη Σκύλα των αγορών και τη Χάρυβδη των Βρυξελλών, δηλαδή ενός λόμπι – κηφηναριού δοτών τεχνοκρατών, τους οποίους ποτέ κανείς δεν εξέλεξε.
Οι εκλεγμένες κυβερνήσεις των επί μέρους χωρών, από την ελληνική και τον Ραχόι μέχρι τον... «αντάρτη» Ολάντ (αυτός έκανε –λέει- απογραφή αλά Αλογοσκούφη, ανακάλυψε κρυμμένα ελλείμματα κι ενέδωσε στη γοητεία της λιτότητας!), έχουν «μονιμοποιήσει» το ξετσίπωτο, ταχύτατο, εφ’ όλης της ύλης «είπα – ξείπα». Στο όνομα των δημοσιονομικών πλαφόν - έλλειμμα κάτω από 3% του ΑΕΠ, χρέος κάτω του 60%- που κληροδότησε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, σαν να πρόκειται για θεϊκές εντολές, οι οποίες δεν «σηκώνουν» επεξηγήσεις, «πώς» και «γιατί».
Η «γραμμή» για συνταγματικές προβλέψεις, στα επί μέρους κράτη, που θα «διώκουν» ακόμη και τον… Κέϊνς είναι ένας ακόμη θρίαμβος της «δημοκρατικής Ευρώπης». Ομοίως και η ασύλληπτη, διεθνής επιχείρηση κατατρομοκράτησης των ψηφοφόρων πριν από τις ελληνικές εκλογές του Ιουνίου. Κεραυνοί εν αιθρία; Όχι δα... Αρκεί να θυμηθούμε το... ποιοτικό άλμα του 2005, τότε που καταψηφίστηκε το Ευρωσύνταγμα σε Γαλλία κι Ολλανδία κι αμέσως ματαιώθηκαν όλα τα υπόλοιπα προγραμματισμένα δημοψηφίσματα στην Ευρώπη!
Ευρω- Ταλιμπάν, το «κεκτημένο» και τα μάτια σας! Αν και προφανώς δεν τα ανοίγετε ποτέ...

Πωλούνται όπως είναι επιπλομένα.....

Πωλούνται τα νησάκια Μαύρο Όρος, Μπέλα Βράκα και Άγιος Νικόλαος στα Σύβοτα Θεσπρωτίας
Στο «σφυρί» βγαίνουν τελικά 30 νησάκια της χώρας μας με σκοπό όπως λέει η κυβέρνηση την προσέλκυση επενδυτών και επιχειρηματιών.
Οι αρμόδιοι φαίνεται πως κινούνται στη λογική παραχώρησης για 45-50 χρόνια των νησιών σε επιχειρηματίες και επιχειρηματικούς ομίλους με σκοπό την αξιοποίηση.
Είναι χαρακτηριστικό πως εξετάστηκαν σε όλη την επικράτεια τουλάχιστον 550 νησιά.
Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες οι αρμόδιοι έχουν καταλήξει σε 10 σημεία, που περιλαμβάνουν συνολικά 30 νησιά και νησίδες εμβαδού από 100 ως και 3.100 στρέμματα.
Εξετάστηκαν πρώτα θέματα όπως η άμυνα και η ασφάλεια της χώρας και στη συνέχεια επιλέχθηκαν τα σημεία με βάση το βαθμό αξιοποίησης τον οποίο μπορούν να έχουν.
Από τα 585 νησιά και νησίδες που εξετάστηκαν επιλέχθηκαν τελικά περίπου 30. Πρόκειται για το
-Μαύρο Όρος,
-τη Μπέλα Βράκα και
-τον Άγιο Νικόλαο στα Σύβοτα της Θεσπρωτίας, αλλά και ένα σύμπλεγμα περίπου 10 νησίδων στο Ιόνιο που περιλαμβάνουν νησιά όπως
-η Κύθρος κοντά στο Μεγανήσι και
Άγιος Ιωάννης, αλλά και
οι Στροφάδες κοντά στη Ζάκυνθο.
Στο βόρειο Αιγαίο επιλέχθηκε
-η Θαλασσοπούλα κοντά στην Καβάλα, ενώ
-στον Ευβοϊκό δυο νησίδες μεταξύ Καρύστου και Ραφήνας,
-ενώ κοντά στη Σκιάθο έχει επιλεγεί η Τσουγκριά.
-Στο Σαρωνικό έχουν επιλεγεί οι Φλέβες,
-ενώ στις Κυκλάδες η Δίδυμη, κοντά στη Σύρο.
-Κοντά στην Πελοπόννησο έχουν επιλεγεί άλλα δύο σημεία, όπως
-η Πρώτη στη Μεσσηνία και
οι νησίδες Ψιλή, Πλατειά, Ρόμβη και Κορωνίδα στον Αργολικό κόλπο.







Τρεις εταιρείες περνούν στην επόμενη φάση της διαδικασίας για την πώληση της εταιρείας «Δωδώνη». Εκτός οι Ενώσεις – Βίκος.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Οικονομικών, χθες ολοκληρώθηκε η διαδικασία αξιολόγησης των προσφορών που κατατέθηκαν από ελληνικές και ξένες εταιρείες για τη «Δωδώνη» ΑΕ και ξεκινά το δεύτερο στάδιο της διαδικασίας, που περιλαμβάνει την αξιολόγηση των τριών εταιρειών που πέρασαν στην επόμενη φάση.Η πρόταση των Ενώσεων για εξαγορά της Γαλακτοβιομηχανίας ΔΩΔΩΝΗ κρίθηκε μη συμφέρουσα και αποκλείστηκε από την Β'ΦΑΣΗ.Η σχετική διαδικασία και η μεταβίβαση της εταιρείας, που θα ολοκληρωθεί με την τελική υπογραφή, αναμένονται εντός των επόμενων 20 ημερών.Στην ίδια ανακοίνωση υπογραμμίζεται ότι : «το υπουργείο Οικονομικών, σύμφωνα με τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης και τον προγραμματισμό της, προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων ».




Να μείνει η «Δωδώνη» σε Ηπειρώτικα χέρια, στα χέρια των εργαζομένων της.
Οπως ανακοίνωσε το υπουργείο Οικονομικών, η Δωδώνη θα… απομακρυνθεί από τα Ηπειροτικά χέρια, αφού την εταιρία τελικά θα διεκδικήσουν η πολυεθνική Lactalis, η κοινοπραξία ρωσικού fund με την Σίμος Foods και η ΤΥΡΑΣ (η οποία λέγεται πώς έχει κάνει και τη μεγαλύτερη προσφορά), ενώ οι Ενώσεις Αγροτικών Συνεταιρισμών με την «ΒΙΚΟΣ Α.Ε.» μένουν εκτός συνέχειας του διαγωνισμού!

Μ-Λ ΚΚΕ : Επεκτείνεται και βαθαίνει η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Μ-Λ ΚΚΕ: Επεκτείνεται και βαθαίνει η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία

Oι εξελίξεις στη Συρία έχουν λάβει πλέον χαρακτήρα ανοιχτής και συνεχούς επεκτεινόμενης πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στον κυβερνητικό στρατό και τον «στημένο» και ανοιχτό πλέον υποστηριζόμενο από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τα περιφερειακά τσιράκια τους, λεγόμενο «ελεύθερο Συριακό Στρατό».
Ακόμη και τα τελευταία προσχήματα έχουν πέσει και πλέον πρέπει να μιλάμε για μια στρατιωτική επέμβαση με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ, την εγκαθίδρυση στη Δαμασκό μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων και την πρόσδεση της Συρίας στο άρμα των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ανοίγοντας το δρόμο για τον...
επόμενο στόχο τους που είναι το Ιράν. Πρόκειται για μια επιχείρηση ανατροπής των συσχετισμών και των ισορροπιών στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας που οξύνει επικίνδυνα τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις με αντίπαλο πόλο τη Ρωσία και την Κίνα. Η προοπτική αυτή εγκυμονεί κινδύνους γενικευμένης ανάφλεξης στην περιοχή ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη το σοβαρό πλέον ενδεχόμενο μονομερούς επίθεσης του Ισραήλ στο Ιράν, και την εξάπλωση της κρίσης στο Λίβανο και τη Νοτιοανατολική Τουρκία με την αναζωπύρωση του Κουρδικού ζητήματος.
Σε αυτό το πλαίσιο εντείνονται οι φανερές αλλά και παρασκηνιακές επαφές μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των περιφερειακών τους εντολοδόχων, προκειμένου να αποφασίσουν τα επόμενα βήματα ως προς τη μεθόδευση και τον τρόπο παρέμβασης τους στις αιματηρές εξελίξεις στη Συρία, την ώρα που η διάχυση της κρίσης και οι συνέπειές της στις γειτονικές χώρες γίνονται ολοένα πιο ορατές και επικίνδυνες.
Σε «υψηλό» επίπεδο οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις εκφράστηκαν με ένταση, καθώς η κάθε άλλο παρά αθώα δήλωση του Oμπάμα περί «του ενδεχόμενου χρήσης χημικών όπλων που θα αποτελέσει παραβίαση της κόκκινης γραμμής που θέτουν οι ΗΠΑ για να παρέμβουν άμεσα στην κατάσταση», πυροδότησε σειρά αντιδράσεων.
Pωσία και Κίνα κατήγγειλαν ότι η δήλωση Oμπάμα δεν αποτελεί παρά το θεμέλιο λίθο της οικοδόμησης ενός «προσχήματος» που θα επιτρέψει την εξαπόλυση ανοιχτής στρατιωτικής επέμβασης κατά της Συρίας, με βάση μια εξαιρετικά γνωστή επιχειρηματολογία που υιοθετήθηκε και στην περίπτωση της εισβολής στο Ιράκ και κατέρρευσε ολοκληρωτικά, αφού κανένα από τα υποτιθέμενα απαγορευμένα όπλα δεν εντοπίστηκε.
Παράλληλα με τα περί «χημικών όπλων» πλασάρεται και το άλλο γνωστό επιχείρημα περί «ανθρωπιστικής κρίσης». Το «χαρτί» αυτό ανέλαβε να παίξει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός με το Γάλλο πρόεδρο Oλάντ να δηλώνει έχοντας στο πλευρό του τη Γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ, ότι η Γαλλία θα αναλάβει πρωτοβουλίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας, προκειμένου να υπάρξει κάποια συντονισμένη δράση για την αντιμετώπιση της «δραματικής ανθρωπιστικής κατάστασης». Η «ευαισθησία» αυτή είναι εξόφθαλμα υποκριτική και χρησιμοποιείται ως «πρόσχημα» περαιτέρω ιμπεριαλιστικής επέμβασης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Λορκ Φαμπιούς απαίτησε τη «γρήγορη ανατροπή του συριακού καθεστώτος» ενώ κατηγόρησε τον πρόεδρο Άσαντ ότι «διεξάγει μία επιχείρηση καταστροφής ενός λαού» αποφεύγοντας στα φανερά να προβεί σε δηλώσεις για τον ομολογούμενο πλέον έξωθεν εξοπλισμό και επάνδρωση του λεγόμενου «ελεύθερου Συριακού Στρατού». Κάνοντας περαιτέρω βήματα, ο γάλλος πρόεδρος Oλάντ, έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι η Γαλλία θα αναγνωρίσει μια κυβέρνηση της αντιπολίτευσης εφόσον ανακοινωθεί η συγκρότηση μιας τέτοιας κυβέρνησης.
Oμως και μόνο η πρόσφατη ιστορία ¬επεμβάσεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη¬ έχει αποδείξει ότι το «ανθρωπιστικό» ενδιαφέρον των ιμπεριαλιστών εξαντλείται στην παροχή υποστήριξης επιλεκτικά σε όσους αξιοποιούνται ως πέμπτη φάλαγγα στην προώθηση των συμφερόντων τους. Είναι γνωστό ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, αντίθετα με τις σχετικές διακηρύξεις, όξυναν περισσότερο τη δραματική ανθρωπιστική κατάσταση και έχουν οδηγήσει σε ακόμη περισσότερους θανάτους και βάσανα εκατομμύρια αμάχων.
Πίσω όμως από την «ανάκληση» των γνωστών προσχημάτων είναι όλο και ευκολότερα ανιχνεύσιμη η αγωνία των δυτικών ιμπεριαλιστικών κέντρων για την έκβαση της «επιχείρησης Συρίας» και η δρομολόγηση του τελικού σταδίου της επιχείρησης που είναι η ανοιχτή και απροκάλυπτη στρατιωτική επίθεση. Παρά το γεγονός ότι τους 17 αυτούς μήνες οι συγκρούσεις έχουν λάβει πολύ σκληρότερο χαρακτήρα με ολόπλευρη έξωθεν ενίσχυση με εισαγόμενους «μαχητές» και βαρύ οπλισμό, δεν φαίνεται η πλάστιγγα να γέρνει αποτελεσματικά προς το μέρος τους. Έχει επίσης ενδιαφέρον το γεγονός ότι μετά από τόσους μήνες, κυρίαρχα ειδησεογραφικά δίκτυα, όπως το Ρόιτερς και το Αλ Τζαζίρα, επιβεβαιώνουν ότι δρουν «ξένοι μαχητές» στη Συρία και ότι σε αρκετές περιπτώσεις, όπως στο Χαλέπι, οι ένοπλοι της αντιπολίτευσης εκφράζουν απογοήτευση για το χαμηλό ποσοστό υποστήριξης του απλού πληθυσμού της πόλης. Η κατάσταση δηλαδή δεν οδηγεί σε διαρκή και σαφή αποτελέσματα για την δυτικόφιλη αντιπολίτευση.
Tαυτόχρονα όμως η κρίση έχει αρχίσει να διαχέεται με εθνοτικούς και θρησκευτικούς όρους σε όλη τη γύρω περιοχή διαμορφώνοντας μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση και προκαλώντας προβλήματα ακόμη και σε φιλικά προσκείμενες στην αντιπολίτευση δυνάμεις που συμμετέχουν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τέτοιας εξέλιξης είναι η πρωτοπόρα στο στήσιμο μαζί με τους ιμπεριαλιστές, της «επιχείρησης Συρία», Τουρκία, η οποία εκτός από το πρόβλημα των χιλιάδων προσφύγων, έρχεται αντιμέτωπη με την αναζωπύρωση και γενίκευση του Κουρδικού ζητήματος. Oι Κούρδοι της Συρίας πήραν αποστάσεις από την αντιπολίτευση που «προώθησε» η Άγκυρα και άρχισαν επαφές με τους ομοεθνείς τους στο αυτόνομο βόρειο Ιράκ. Είναι προφανές ότι η αναζωπύρωση της βίας στη νοτιοανατολική Τουρκία με βομβιστικές επιθέσεις και ένοπλες συγκρούσεις που αποδίδονται στο ΡΚΚ δεν είναι παρά μια παράμετρος των συνεπειών της άμεσης εμπλοκής της Τουρκίας στη συριακή κρίση. Η Τουρκία καταγγέλλει τη συριακή ηγεσία για υποστήριξη του ΡΚΚ, υπονοώντας ότι ανάλογη στάση θα μπορούσε να τηρεί η Τεχεράνη και αντί να περιορίζει το πεδίο ανάφλεξης το διευρύνει, θέτοντας και αυτή το λιθαράκι της στην καλλιέργεια πρόσφορου εδάφους για ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση.
Διαφορετικού χαρακτήρα, αλλά εξίσου επικίνδυνη είναι η διάχυση της συριακής κρίσης στην Τρίπολη του βορείου Λιβάνου όπου εδώ και εβδομάδες συνεχίζονται οι αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών της συριακής ηγεσίας και της δυτικόδουλης αντιπολίτευσης. Με δεδομένο τον έντεχνο θρησκευτικό διχασμό του λιβανικού λαού που τον πλήρωσε με αίμα στη διάρκεια του 15ετούς εμφυλίου, είναι εξαιρετικά εύκολη η πυροδότηση όλου αυτού του εύφλεκτου υλικού με τραγικές συνέπειες.
Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρξει ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα των εξελίξεων στη Συρία και καθολική αντίδραση και καταγγελία της εξελισσόμενης ιμπεριαλιστικής επέμβασης.