Εύα Καϊλή

Με...ύφος όργιλο η Ευούλα - κάνω τεμενάδες στον Μπένυ - Καϊλή μας εξιστορεί πως οι "κακοί" κομμουνιστές σκότωσαν στην ταραγμένη περίοδο κατοχής - εμφυλίου τον παππού της.
Μάλιστα.Θα συμπαραστεκόμουν στον...πόνο της (βγάζω τα πιο ξεκούραστα 20.000/μήνα της ζωής μου) Ευούλας αν δεν ήξερα πως...ο παππούς ήταν γνωστός καταδότης των Γερμανών και των ταγματαλητών και πως έφτιαξε σχεδόν αμύθητη περιουσία με τη μαύρη αγορά λαδιού,στην οποία επιδιδόταν παράλληλα με τον χαφιεδισμό του!
Παρεμπιπτόντως,μήπως να μας έλεγε η Ευούλα,εκείνο το ακίνητο στη Β.Σοφίας (κληρονομιά από τον παππού) πόσους...ντενεκέδες λάδι κόστισε???
Υ.Γ. Όσο και να θέλετε κάποιοι και κάποιες να ξεπλύνετε το βρώμικο και φασιστικό παρελθόν σας δεν το αφήνουν αυτό ούτε η ιστορική μνήμη,αλλά ούτε και...οι λεκέδες του λαδιού (και του αίματος των αθώων) πάνω στους οποίους κάνατε περιουσία!!!
#ξεφτιλοφασίστες

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/27-2017.html

...έφτιαξε αμύθητη περιουσία με τη μαύρη αγορά λαδιού στην οποία επιδιδόταν παράλληλα με τον χαφιεδισμο του Απάντησε σούργελο Καιλη, εσύ είσαι δημόσιο πρόσωπο κι οφείλεις απαντήσεις!

Καλό είναι θα θυμίσουμε στην Εφουλα Καϊλή (της Δημοκρατικης Συμπαραταξης του πασοκ) ότι ο παππούς της ήταν γνωστός ΚΑΤΑΔΌΤΗΣ των Γερμανών και των ταγματασφαλιτών και πως έφτιαξε αμύθητη περιουσία με τη μαύρη αγορά λαδιού στην οποία επιδιδόταν παράλληλα με τον χαφιεδισμο του
Και εκείνο το ακίνητο στη Β. Σοφιας στη Θεσσαλονικη που έχει στην κατοχή της η Εφουλα είναι κληρονομιά από τον παππου της που το είχε αποκτήσει δεν ξέρουμε για πόσους ντενεκεδες λάδι
Και όσο να θέλετε να ξεπλύνεται το βρώμικο και φασιστικό παρελθόν σας δεν το αφήνουν ούτε η ιστορική μνήμη αλλά ούτε και οι λεκέδες του λαδιού (και του αίματος των αθώων) πάνω στους οποίους κάνατε περιουσία
http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/27-2017.html

Εκεί στο πασοκ ή όπως σκατά θέλουν να το λένε, τι δήλωση έκαναν για την κυρία Καϊλή των 35.000 το μήνα, θύμα του κομμουνισμού;
Με την ευκαιρία... τη "δουλειά" σ' αυτόν τον απατεώνα Μιλιωνη -το αρχιλαμόγιο  που φεσωσε 250.000.000 και τωρα κυκλοφορεί ελεύθερο και διασκεδάζει στη Μύκονο-, την έδωσαν ποιοι και ποιοι είπαν ένα καλό λόγο;
http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/27-2017.html

Α πα πα,τι διαβάζω εδώ!Τι ανακάλυψε ο  Γιώργος Αλεξάτος :
"Γιώργος Αλεξάτος
ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ! ΤΟΝ... ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ!
Εκτενές άρθρο-εγκώμιο για την κ. Εύα Καϊλή, δημοσιευμένο αμέσως μετά την εκλογή της στην Ευρωβουλή, το 2014.
Στο άρθρο αναφέρονται και "τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της. Σε εκείνη την αυλή του πατρικού σπιτιού, η Εύα Καϊλή μαζί με ένα τσούρμο από ξαδέρφια και παιδιά της γειτονιάς θα χαιρόταν για πολλά καλοκαίρια την απόλυτη ξενοιασιά και την ελευθερία, τα ανέμελα παιχνίδια".
Στο χωριό με τον παππού. Αυτόν που είχαν σκοτώσει πριν μισό αιώνα οι κομμουνιστές!":
Θαύμα θαύμα,ο παππούς...αναστήθηκε κι έκοβε βόλτες με την Ευούλα στο χωριό!Προφανώς για να της...διηγηθεί την ιστορία πως...τον "σκότωσαν" οι "εγκληματίες κομμουνιστές"!
Υ.Γ. Όταν θα φας τη μήνυση για διασπορά εθνικιστικού μίσους να δούμε τι θα λες Ευούλα!
#καϊλή
http://www.protothema.gr/politics/article/385706/o-europaradeisos-ehei-plana-gia-tin-eua/
σχολιο.- Θα γελάσουμε με την Εύα.Σε λίγο που θα δημοσιευθεί στο f/b και το έγγραφο της τότε Χωροφυλακής Έδεσσας όπου...παππούς στα θύματα δεν υπάρχει!
http://www.protothema.gr/politics/article/385706/o-europaradeisos-ehei-plana-gia-tin-eua/

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/28-2017.html

"Να εδώ πίνω ένα ποτάκι με τα σημερινά λαμόγια Μηλιώνηδες και Φλώρους(που με τις εταιρείες τους Hellas Power και Energa, φέσωσαν το ελληνικό Δημόσιο με το ποσό των 250.000.000 ευρώ) στις Μυκόνους και στα Μιάμια, να ξεχάσω το πένθος μου, συνεχίζοντας στα χνάρια του φουκαρά του (προ)παππού(?) μου" -- Ε. Καϊλή

Το Πολιτικο "Τιποτα"
Γιατί ασχολούμαστε με την Καϊλή; Επειδή είναι ανιστόρητη; Ή επειδή είπε ψέματα; Ο ένας «δολοφονημένος στον Εμφύλιο από τους κομμουνιστές» παππούς της ζούσε τη δεκαετία του ’50 και ο άλλος ζούσε τη δεκαετία του ’70, όπως αποκάλυψε με στοιχεία ο Νίκος Μπογιόπουλος.
Τι περιμένατε δηλαδή από μια Καϊλή; Μια όποια Καϊλή, μεγαλωμένη και αναδεδειγμένη την εποχή της σήψης, της σημιτικής πασοκίλας. Να ξέρει Ιστορία; Ή να υπηρετεί την αλήθεια; Και από πού να τη μάθει την αλήθεια; Από τις μίζες και τα χρηματιστήρια του καθεστώτος Σημίτη; Κι αν η ίδια ήταν πολύ μικρή επί πράσινης ληστείας, αυτό είναι όμως το κλίμα στο οποίο μεγάλωσε: Όλα εύκολα, όλα χλιδή, όλα ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ εκείνη την εποχή δεν ήταν πλέον κίνημα, ήταν διαβατήριο. Διαβατήριο για να αναδειχθεί ένα «πράσινο κορίτσι» -αν του το επέτρεπε η εμφάνισή του και το ήθος του- στα πράσινα lifestyle έντυπα του Πέτρου Κωστόπουλου και των ομοίων του. Διαβατήριο για να φτάσει μία κοπέλα με άθλια ελληνικά να λέει τις ειδήσεις του Μεγάλου Διαπλεκόμενου Καναλιού. Όλα τα μπορείς. Δεν χρειάζεται γνώση. Μόνο κομματική ταυτότητα.
Η Εύα Καϊλή είναι ένα γνήσιο τέκνο της εποχής της. Έκανε κοινωνικές σχέσεις με τα κατάλληλα στελέχη, σήκωσε όσο έπρεπε τη φούστα ώστε να συγκεντρώσει τα κλικ του φακού, πήγε στα κατάλληλα νυχτερινά κέντρα με τις κατάλληλες παρέες, έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει για να φτάσει μέχρι το κοινοβούλιο – ναι, με το «βου και α, βα» της ευφράδειάς της. Κι όταν έμεινε εκτός βουλής, οι κομματικές της σχέσεις την έστειλαν στην ευρωβουλή, να λέει «b and a, ba» – διότι όταν έχεις τέτοια ιερά τέρατα της γνώσης, τα εξάγεις και σε άλλα κράτη.
«Γιατί ασχολείστε τόσες μέρες με ένα τίποτα;» έγραψε κάποιος στο twitter. Και έχει δίκιο. Όμως αυτό το τίποτα είναι γέννημα της περιόδου κατά την οποία αυτή η χώρα γνώρισε τη μεγαλύτερη αλλοτρίωση, που οδήγησε τελικά στην κατάρρευσή της. Κι αυτό είναι άξιο κοινωνικής μελέτης. Έτσι, το τίποτα Καϊλή είναι -από ερευνητικής απόψεως- κάτι.

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/30-2017.html

Τεράστια παραποίηση της αλήθειας από το ellinikahoax.gr, για άλλη μια φορα!

Τεράστια παραποίηση της αλήθειας από το ellinikahoax.gr, για άλλη μια φορα!

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/25-2017.html

Δεν  εκπροσωπήθηκαν 19 χώρες όπως γραφει στις εκδηλώσεις για την μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, εστειλαν μονο μηνυματα   συμπαραστασης. Το τελικο κειμενο υπεγραψαν μονο 8 χωρες.
Χθες (23 Αυγ. 2017) κυκλοφόρησε η είδηση και πολύ σωστα από το Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΜΠΕ) πως «μόνο 8 από τα 27 κράτη της ΕΕ συμμετείχαν στο συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονική Προεδρία αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων». Την είδηση αναπαρήγαγαν όλες οι μεγάλες ενημερωτικές ιστοσελίδες.
Σύμφωνα με το ΑΜΠΕ, μόνο οκτώ από τις 27 χώρες-μέλη της Ε.Ε. συμμετείχαν στο συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονική Προεδρία αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Βεβαια, εδώ εκανε λαθος το πρακτορειο ειδησεων. Απλως μονο 8 χωρες υπεγραψαν το τελικο ψηφισμα.
Όπως βλέπουμε και από τη κοινή ανακοίνωση, συμμετείχαν μόνο χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ που υπήρξαν υπό σοσιαλισμο μέχρι τη πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ευρώπη (Κροατία, Τσεχία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία και Σλοβακία). Το ψήφισμα ζητά τη διεξαγωγή έρευνας για την εξακρίβωση εγκλημάτων από τα πρώην κομμουνιστικά καθεστώτα και την τιμωρία των ενόχων.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Εσθονίας, αλλά και της απάντησης που λάβαμε  από την εκπρόσωπο τύπου κα Katrin Lunt, συνολικά στις εκδηλώσεις -δηλαδή στην υπουργική συνάντηση και το συνέδριο που ακολούθησε- έλαβαν μέρος 19 χώρες της ΕΕ. Συγκεκριμένα, η Βουλγαρία, η Τσεχία, η Κροατία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Ουγγαρία, η Ιρλανδία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Μάλτα, η Πολωνία, η Σλοβακία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σουηδία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Ρουμανία και η Αυστρία. Οι 8 με φυσικη παρουσια, και οι υπολοιπες με μηνυματα στηριξης.
Την παραποιηση της αληθειας ανελαβαν οι γνωστοι αληταραδες των ellikahoax.gr, οι οποιοι παραποιησαν οσο μπορουσαν την αληθεια. Μπας και τσιμπισει κανας ηλιθιος. Οι οποιοι εχουν συλληφθει πολλες φορες να παραποιουν την αληθεια στα ξεφτιλισμενα ellinikahoax.gr. Και την παραποιηση τους την πηραν σημερα ολες οι δεξιες φυλλαδες.

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/25-2017.html

Θεσπρωτία: Νεκροταφείο η λίμνη Καλοδικίου με τα νούφαρα

Θεσπρωτία: Νεκροταφείο η λίμνη Καλοδικίου με τα νούφαρα

Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η λίμνη είναι αποκαρδιωτική.
Η οσμή του θανάτου των νεκρών ψαριών έχει κατακλύσει ολόκληρη τη λίμνη καθώς και την γύρω περιοχή.
Η λίμνη έχει στεγνώσει από νερό και μόνο μερικοί νερόλακοι έχουν απομείνει, με τα ελάχιστα εναπομείναντα ψάρια να πασχίζουν ανήμπορα για λίγο οξυγόνο, την ίδια ώρα που εκατοντάδες πουλιά και αχριόχοιροι έχουν στήσει πραγματικό τσιμπούσι, τρεφόμενα από αυτά.
Ο υγρότοπος του Καλοδικίου τροφοδοτείται από τις επιφανειακές και υποεπιφανειακές απορροές νερού από τους γύρω λόφους με ετήσιες εισροές 4 εκατομμύρια κυβικά μέτρα σε μέσες υδρολογικές συνθήκες και μέγιστη δυνατή διακύμανση στάθμης 3,1 μ. εκατομμύρια κυβικά μέτρα περίπου.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, έντονη ήταν η εντύπωση ότι ο υγρότοπος χάνει σημαντικές ποσότητες νερού υποεπιφανειακά από υδρευτικές γεωτρήσεις που έγιναν σε ψηλότερες θέσεις στη νότια περίμετρο και τις καταβόθρες στη βόρεια περίμετρο, αλλά και επιφανειακά από το μικρό πέτρινο φράγμα στα ΒΔ του, το οποίο παρουσίαζε μεγάλες διαρροές, 200 κυβικά μέτρα την ώρα, σύμφωνα με μέτρηση τον Φεβρουάριο του 1996.
Παρ' όλες τις ενδείξεις, κανένας φορέας δεν ασχολήθηκε με το πρόβλημα, μεταφέροντάς το στους επόμενους.
Και κυρίως ο φορέας που δημιουργήθηκε ακριβώς για αυτή τη δουλειά και που στοιχίζει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στους φορολογούμενους πολίτες, κάθε χρόνο.
Αντιθέτως μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 2013, η τότε δημοτική αρχή Ηγουμενίτσας, άνοιξε εντελώς το φράγμα στα ΒΔ της λίμνης, ώστε να πέσει η στάθμη της λίμνης, μετά από πρόταση που έκανε ο εν λόγω φορέας μέσω του Προέδρου του κου Κομηνού Θεόδωρου με το αριθμό πρωτοκόλλου 47/27-02-2013 έγγραφο που ζητούσε να ανοίξει το φράγμα του έλους Καλοδικίου.
Έτσι και έγινε.
Τότε , ο Τοπικος Σύμβουλος Ελευθερίου κ.Βασίλειος Κυριάκης, είχε καταγγείλει με επιστολή του στις 11 Σεπτεμβρίου 2013, πως αυτό γίνετε με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες.
Τις ανησυχίες και την αντίθεσή τους είχαν εκφράσει και οι πρόεδροι των τοπικών κοινοτήτων.
Από τότε περάσανε 4 ολόκληρα χρόνια, χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί ,με το φράγμα να παραμένει ανοιχτό ως και σήμερα, με τραγικά και ανεπανόρθωτα αποτελέσματα για τη λίμνη. Η λίμνη πλέον έχει ξεραθεί, και το μόνο που έχει απομείνει είναι μερικοί νερόλακοι.
Ο μόνος που ενδιαφέρθηκε και αυτή τη φορά είναι ένας ιδιώτης, κάτοικος του χωριού Ελευθέρι, και συγκεκριμένα ο κ. Ναπολέων Τσάνης, ο οποίος προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να κινητοποιήσει τον φορέα διαχείρισης.
Ο ίδιος είναι που κάλεσε στο σημείο, τόσο τον σημερινό δήμαρχο Ηγουμενίτσας κ. Γιάννη Λώλο, όσο και τον Αντιπεριφερειάρχη Θεσπρωτίας κ. Θωμά Πιτούλη, με τους τελευταίους όμως να σηκώνουν τα χέρια ψηλά, αφού παρ' όλη τη διάθεσή τους να βρουν λύση έκτακτης ανάγκης έστω και με τη φύλαξη γόνου ψαριών σε ειδικά βυτία μέχρι η λίμνη να αποκτήσει ξανά νερό, κάτι τέτοιο δεν κατέστη εφικτό, αφού τα εκατοντάδες πουλιά, αποδεκάτισαν τα εναπομείναντα ψάρια και τον γόνο τους.
Οι ευθύνες για την ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή στο ζωικό κεφάλαιο της λίμνης είναι τεράστιες και έχουν ονοματεπώνυμο.
Ευθύνες θα πρέπει να αναζητηθούν και σε αυτούς που διατηρούν σε θέσεις "κλειδιά", δικούς τους ανθρώπους, που όμως ουδεμία σχέση και γνώση του αντικειμένου έχουν και που πολύ φοβόμαστε ούτε καν γνωρίζουν που πέφτει στον χάρτη η λίμνη Καλοδικίου, που πήρε το όνομά της από την βασίλισσα των Θεσπρωτών Καλλιδίκη και που σύμφωνα με τον Όμηρο παντρεύτηκε και χάρισε έναν γιο τον Πολυποίτη, στον Οδυσσέα.
Ελπίζουμε αυτός ο δύσμοιρος τόπος, να βρει σύντομα το νόστο για την δική του Ιθάκη, χωρίς να χρειαστεί να χάσει στο ταξίδι και άλλα μέρη του σώματός του.

Η «δίκη των γιατρών» στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων…

Η «δίκη των γιατρών» στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων…

Κάθε πόλεμος είναι σκληρός για ένα λαό. Πιο σκληρός όμως είναι ο εμφύλιος. Τέτοιους εμφύλιους έζησε δυστυχώς η πατρίδα μας ήδη από την αρχαία εποχή, με κορύφωση τον τελευταίο τρομερό εμφύλιο, τις συνέπειες του οποίου πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Η ιστορία της πατρίδας μας είναι ιστορία των συφορών και των θριάμβων, των πτώσεων και των ανατάσεων. Ανατάσεις και θριάμβους έζησε η ιδιαίτερη πατρίδα μας, η Ήπειρος, με το έπος του ΄40 και με το  έπος της Εθνικής μας Αντίστασης. Και αντί να βγάλουμε τα ανάλογα διδάγματα από τους αγώνες και τις θυσίες του λαού μας και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να επανορθώσουμε τις συνέπειες και να αποκαταστήσουμε τα ερείπια που άφησαν πίσω τους ο πόλεμος κι η κατοχή, οδηγηθήκαμε  στον τρομερό εμφύλιο πόλεμο, με τον οποίο ολοκληρώσαμε την καταστροφή της πατρίδας μας.
Τώρα, ύστερα από 70 χρόνια, που ο χρόνος δίνει την αναγκαία απόσταση, ο καθένας μας βλέπει καθαρά πως αυτή η τραγωδία με αναρίθμητα θύματα και από τις δύο πλευρές μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Μια πτυχή αυτής της τραγωδίας έζησα προσωπικά επί τέσσερα χρόνια με την έρευνα που πραγματοποίησα γύρω από την πολύκροτη δίκη στο Στρατοδικείο Ιωαννίνων, που συγκλόνισε τα Γιάννινα το καλοκαίρι του 1948, και έμεινε γνωστή στην ιστορία της πόλης ως "Δίκη της Πρίντζου".
Είχε προηγηθεί, το Φλεβάρη του 1983, με εισήγηση του τότε Δημάρχου Σπύρου Κατσαδήμα, η ιστορική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ιωαννίνων, με την οποία ο Δήμος απέδωσε την οφειλόμενη τιμή στους αδικοχαμένους συμπολίτες μας, αθώα θύματα, ανάμεσα σε τόσα άλλα, του εμφύλιου σπαραγμού, ανεγείροντας στο Σταυράκι, τόπο εκτελέσεώς τους, Μνημείο, με την ευχή και την ελπίδα ο τόπος μας να μην ξαναζήσει άλλα τέτοια εθνικά δράματα και να μην ξαναθρηνήσει άλλα αθώα θύματα. Τα πορίσματα αυτής της επίπονης έρευνας τα αποτύπωσα στο βιβλίο μου "Η δίκη της Πρίντζου και οι εκτελεσμένοι των Ιωαννίνων" που εκδόθηκε στην Αθήνα το 1988.
Μόλις έκλεισε ο κύκλος των εκτελέσεων των συμπολιτών μας που καταδικάστηκαν από το Έκτακτο Στρατοδικείο, άρχισε στα Γιάννινα, στις 17 Αυγούστου του 1948, νέα δίκη με κατηγορούμενους βασικά γιατρούς της πόλης μας που είναι γνωστή ως δίκη των γιατρών. Ανάμεσα σ' αυτούς που κατηγορήθηκαν και δικάστηκαν, τέσσερις γνωστοί γιατροί της πόλης μας: Ο Γεώργιος Σούλης από τους Χουλιαράδες, ο Γεώργιος Μελανίδης από τα Δολιανά, ο Σωτήριος Μπούτζας από το Παλαιοχώρι Συρράκου και ο Γενικός Αρχίατρος Ιωάννης Πρίντζος, πατέρας της Ευτυχίας Πρίντζου που είχε εκτελεστεί, με απόφαση του Στρατοδικείου, πριν λίγες ημέρες.
Το κατηγορητήριο γνωστό και επαναλαμβανόμενο. Το αντιγράφω από τα σχετικά πρακτικά της Δίκης: "Συμμετοχή εις ομάδας συμμοριών, μη αναγγελία τόπου διατριβής ληστοσυμμοριών, τροφοδοσία ληστών, αναγγελία διωκτικών μέτρων των Αρχών εις ληστάς και συνεντεύξεις μετά ληστοσυμμοριών".
Η Δίκη ξεκίνησε με τους μάρτυρες κατηγορίας οι οποίοι, σε ό,τι αφορούσε τους τέσσερις κατηγορούμενους γιατρούς, δήλωσαν: "Για τους κατηγορούμενους δεν ξέρω τίποτε". Ύμνο προς τους κατηγορούμενους γιατρούς απηύθηναν οι μάρτυρες υπερασπίσεως.
Ο Ιωάννης Πρίντζος
Λίγα λόγια τώρα με το σημείωμα τούτο αφιερωμένα στον Ιωάννη Πρίντζο.  Και αυτό για δυο βασικά λόγους: Πρώτα, γιατί επρόκειτο για έναν τραγικό πατέρα που λίγες μέρες πριν από τη δίκη του είχε ζήσει το δράμα της εκτέλεσης της κόρης του και ο ίδιος, καθώς είχε παραπεμφθεί στο Στρατοδικείο με βαριές κατηγορίες, ζούσε το δικό του δράμα περιμένοντας να έχει την ίδια τύχη με την κόρη του. Έπειτα, κατά την τετράχρονη έρευνά μου είχα διαπιστώσει, με βάση αναμφισβήτητα ντοκουμέντα και μαρτυρίες αξιόπιστων προσώπων, τις πολύτιμες εθνικές του υπηρεσίες.
Απόλυτα δικαιολογημένη η αγανάκτησή του για την παραπομπή του σε  δίκη με ένα τέτοιο βαρύ κατηγορητήριο, εκδηλώθηκε μέσα το Στρατοδικείο με την έναρξη της απολογίας του: "Διαμαρτύρομαι -είπε- με όλην την δύναμιν της ψυχής μου διά την αποδιδομένην μοι κατηγορίαν". Τη συσχέτισε, όπως ήταν επόμενο, με την υπόθεση της κόρης του "διά την οποίαν κατεδικάσθη και εξετελέσθη".
Αναφέρθηκε, στη συνέχεια, όπως είχε υποχρέωση, στις υπηρεσίες τις οποίες πρόσφερε στην πατρίδα του επισημαίνοντας ότι:
"Κατά το στάδιον της στρατιωτικής μου υπηρεσίας ως γνώμονα είχα την πατρίδα και προσέφερα όλην μου την ζωήν γι’ αυτήν εχόμενος υπό τα εθνικά ιδεώδη. Δεν θα έφθανα ποτέ εις το σημείον να προδώσω την πατρίδα μου, δεν θα ήτοι δυνατόν η καταδίκη της κόρης μου να με κάμη να αλλάξω τας αρχάς μου. Ίσως η κατηγορία της κόρης μου να επέδρασε εις το να μου αποδοθή η κατηγορία αύτη".
"Μετά την κατάρρευσιν -είπε- πολλά έπραξα για να εμψυχώσω το λαό και να τους κάμω να πιστεύσουν ότι δεν εχάθη το παν. Εκράτησα το Στρατιωτικόν Νοσοκομείον μεταβληθέν εις Κρατικόν τοιούτον, εις ο περιεθάλποντο τραυματίας πολέμου και οι αναξιοπαθούντες".
Μετά τις απολογίες των κατηγορουμένων "ο Βασιλικός Επίτροπος  αναπτύξας την κατηγορίαν επρότεινε δια τους ετέρους κατηγορουμένους Ζάγκλην Αχιλλέα, Σούλην Γεώργιον, Πρίντζον Ιωάννην και Μελανίδην Γεώργιον, την αναβολήν της δίκης ή τον χωρισμόν ταύτης διατασσομένης της συσχετίσεως της δικογραφίας εις ετέραν τοιαύτην δι' ην διενεργείται ανάκρισις• αν τούτο δεν ήθελε δεχθή το Δικαστήριον, την απαλλαγην των κατηγορουμένων τούτων λόγω αμφιβολιών".
"Το Δικαστήριον διέταξε τον χωρισμόν" της δίκης ως προς τους (4 προαναφερθέντες) κατηγορουμένους". Έτσι αποφεύχθηκε ένα νέο κακό για την πόλη παρόμοιο με εκείνο που είχε γίνει με τη δίκη της Πρίντζου και με τις εκτελέσεις που ακολούθησαν, μόλις πριν λίγες μέρες, από τη νέα ετούτη δίκη.
Το κακό όμως εκείνο που γίνηκε στην πόλη  με τις εκτελέσεις  των 16  συμπολιτών μας γρήγορα μαθεύτηκε. Ξεπέρασε τα σύνορα της πόλης μας και γέμισε θλίψη το πανελλήνιο. Και κάτι ακόμα, πιο τραγικό. Ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας μας κι έφτασε σε όλα τα μέρη της γης, όπου υπήρχαν τότε ταξιδεμένοι Ηπειρώτες. Ένας από αυτούς ήταν ο Στέφανος Χρηστίδης, γιος του γνωστού Γιανιώτη γιατρού Αριστείδη Χρηστίδη, που με το ψευδώνυμο Γύλιππος συνεργάστηκε με το Ηπειρωτικό Κομιτάτο και μπήκε από τους πρώτους στα Γιάννινα κατά την απελευθέρωσή τους το 1913.
Ο Στέφανος Χρηστίδης υπηρέτησε κατά την κατοχή στις ομάδες του Ζέρβα και μετά έφυγε για την Αμερική και εγκαταστάθηκε στη  Φιλαδέλφεια. Εκεί πληροφορήθηκε, το 1948, τα γεγονότα των Ιωαννίνων, που κυριολεκτικά τον συγκλόνισαν. Στέλνει λοιπόν, τον Αύγουστο του 1948, επιστολή στον Ι. Πρίντζο και του εκφράζει τη λύπη του για το χαμό  της Ευτυχίας. Παράλληλα όμως  αισθάνεται την ανάγκη να απαριθμήσει τις υπηρεσίες τις οποίες ο Ιωάννης Πρίντζος πρόσφερε προς την πατρίδα κατά τα δύσκολα χρόνια του πολέμου και της κατοχής. Αξίζει να αναφερθούμε σ' αυτά τα συγκινητικά και άκρως διδακτικά για όλους μας που του γράφει και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας:
"Αγαπητέ μου και σεβαστέ μου κ. Διευθυντά
Μόλις έμαθα τη λυπηρά είδηση για την Ευτυχία. Τα πολιτικά θέματα ανακάτωσαν τόσο πολύ τον κόσμο, που ο άνθρωπος έφυγε από τον αληθινό προορισμό του, του να ζήσει ειρηνική και πρόσχαρη ζωή και βάλθηκε με κάθε τρόπο να μεταβάλει τον ρουν των πραγμάτων, φύσεως, αιώνων, κατά το δοκούν. Είναι σκληρός ο πόνος του γονέως. Και είναι περισσότερον σκληρός όταν η απώλεια τέκνου προσφιλούς έρχεται υπό αυτάς τας συνθήκας ύστερα από πόλεμο, από ηρωική δράση, ύστερα από ψυχικό μεγαλείο και αντίσταση, από αφοβία παραδειγματική που εδείξαμε στον πόλεμο.
Εσείς εκεί. Προσπαθήσατε, επαλαίσατε να κρατήσετε με τα δόντια  υποτυπώδη ελληνική εστία, στο Κάστρο, του Στρατιωτικού Νοσοκομείου. Και ύστερα τη Σχολή, τους φυματικούς. Πάντοτε μπροστά, πάντοτε προσπαθών, πάντοτε "καλός κ'αγαθός", ο τύπος του GENTLEMAN. Και ύστερα...
Μετά την απελευθέρωση, όταν όλοι περίμεναν να ιδούν την ειρηνικήν ημέρα, αδελφωμένοι και ευχαριστημένοι, επέπεσεν η κακή καταιγίς, η λαίλαψ του Εμφυλίου, πάνω στον οποίο ήλθε το κορύφωμα του οικογενειακού σας δράματος.          Μα, αλήθεια, η πραγματικότης υπερβαίνει τη φαντασία των συγγραφέων. Σε ποια κατεύθυνση βρίσκεται η αλήθεια;".
Την ίδια στιγμή που ο Στέφανος Χρηστίδης έγραφε αυτή την επιστολή προς τον Ιωάννη  Πρίντζο, το Στρατοδικείο των Ιωαννίνων τον παρέπεμπε, μαζί με άλλους αξιόλογους συναδέλφους του, με βαρύτατες κατηγορίες, μέσα από τις "ιδιαίτερες συνθήκες που, όπως ήταν αναμενόμενο, δημιούργησε αυτή "η κακή  καταιγίδα, η λαίλαπα του Εμφυλίου, πάνω στον οποίο ήλθε η κορύφωση του οικογενειακού δράματος" που έζησε ο Ιωάννης Πρίντζος και μαζί μ' αυτόν και αναρίθμητοι Έλληνες.
"Κακή καταιγίδα, πραγματική λαίλαπα" ήταν για την πατρίδα μας και αυτός ο εμφύλιος με τα αναρίθμητα θύματα και από τις δύο πλευρές. Αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε, γιατί "η λήθη του κακού γίνεται αιτία για την επανάληψή του".     Αυτό ακριβώς κατανόησε πρώτα το επίσημο Κράτος, το 1981, όταν αναγνώρισε την ενιαία Εθνική Αντίσταση με βασικό στόχο να αποκαταστήσει την Εθνική Συμφιλίωση και να εξαλείψει τα θλιβερά κατάλοιπα του εμφύλιου.
Αυτό ακριβώς κατανοήσαμε ως Δημοτικό Συμβούλιο, όταν το 1983, λίγες μέρες μετά την ανάληψη της διοίκησης του Δήμου, υπό τον Δήμαρχο Σπύρο Κατσαδήμα, παίρναμε την ιστορική απόφαση να αποκαταστήσουμε τη μνήμη των συμπολιτών μας που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1948, μέσα στην "καταιγίδα" και στη "λαίλαπα του "Εμφύλιου", και, στη συνέχεια, το 1985, να στήσουμε στο Σταυράκι, τόπο εκτελέσεώς τους, το Μνημείο τους για να τιμήσουμε, όπως τόνισε στα αποκαλυπτήριά του Μνημείου ο τότε Δήμαρχος Χαρίλαος Τόλης, "αυτούς τους αδικαίωτους μάρτυρες της πόλης, θύματα τραγικά του Εμφύλιου και να δείξουμε στους νέους μας το δρόμο που οφείλουν να ακολουθήσουν, απαλλαγμένοι από μίση και πάθη, μέσα σε πνεύμα εθνικής συμφιλίωσης και ομοψυχίας".
Με αυτό το πνεύμα έκλεισε τη συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, το1983 ο τότε Πρόεδρος Αλέκος Σόφης επισημαίνοντας ότι: "Σήμερα λήγει ο Εμφύλιος στην πόλη μας". Πανεθνικό το αίτημα μέχρι και σήμερα: Να μη ξαναγυρίσουμε ποτέ στο διχασμό και στην κόλαση ενός νέου εμφύλιου.
Με τό ίδιο ακριβώς πνεύμα γράφτηκε, το 1988, το βιβλίο "Η δίκη της Πρίντζου και οι εκτελεσμένοι των Ιωαννίνων". Και με το ίδιο πνεύμα συντάχτηκε το σημείωμα τούτο, αφιερωμένο σε έναν εκλεκτό Έλληνα πατριώτη, τον Ιωάννη Πρίντζο, που έζησε κατά τον πιο επώδυνο τρόπο το δράμα του εμφύλιου.

Η δίκη της Πρίντζου και οι εκτελεσμένοι των Ιωαννίνων

Την άνοιξη του 1948 η Ευτυχία Πρίντζου συλλαμβάνεται και παραπέμπεται σε δίκη στο Έκτακτο Στρατοδικείο Ιωαννίνων με την κατηγορία της στρατολόγησης ανταρτών για το ΔΣΕ. Τότε ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ιωαννίνων του ΚΚΕ και μέλος του Γραφείου Επιτροπής Ηπείρου. 

 ΔΗΜΟΣ ΙΩΑΝΝΙΤΩΝ - Τιμήθηκαν και φέτος οι 16 εκτελεσθέντες του Σταυρακίου

Σε μια συγκινητική τελετή στο μνημείο Σταυρακίου, ο Δήμος Ιωαννιτών τίμησε το πρωί του Σαββάτου, τη μνήμη των συμπολιτών μας που εκτελέστηκαν το καλοκαίρι του 1948, στις περιβόητες δίκες «παρωδία» που σημάδεψαν την ιστορία της «μικρής μας πόλης», όταν η Ελλάδα σπαράσσονταν από τον εμφύλιο πόλεμο.
Φέτος συμπληρώθηκαν 69 χρόνια από εκείνο το καλοκαίρι όπου τρεις μεγάλες δίκες παρωδία στήθηκαν στα έκτακτα Στρατοδικεία των Ιωαννίνων, γνωστές ως «υπόθεση Φαρίδη», «δίκη της Πρίντζου», «δίκη των γιατρών», οι οποίες οδήγησαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα νέους και νέες. Οι 16 εκτελέστηκαν στο Σταυράκι σε τρεις ομάδες, στις 27 Ιουλίου, στις 9 και 10 Αυγούστου.
Ανάμεσα τους η Ευτυχία Πρίντζου, τότε Γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΚΚΕ. 69 χρόνια μετά, τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από το Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μάξιμο, ενώ ακολούθησε κατάθεση στεφάνων, από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων Χρήστο Μαντά και Μερόπη Τζούφη, τον Δήμαρχο Ιωαννιτών, εκπρόσωπο της Ν.Ε. Ιωαννίνων του ΣΥΡΙΖΑ, της Ισραηλιτικής Κοινότητας Ιωαννίνων και απογόνους των εκτελεσθέντων, οι οποίοι άφησαν λίγα λουλούδια στο μνημείο και φώναξαν «αθάνατοι».
Ακολούθως διαβάστηκαν τα ονόματα των εκτελεσθέντων το καλοκαίρι του ’48: Ευτυχία Πρίντζου, Κώστας Ράπτης, Άγγελος Χατζής, Χρήστος Πρέντζας, Ελπινίκη Μπίττη, Απόστολος Μπίττης, Βαγγέλης Ευαγγελίδης, Τιμολέων Ζουρνάς, Απόστολος Χόρδος, Βαγγέλης Χαρίτωνας, Πάνος Μαρνέλης, Κώστας Χρόνης, Κώστας Χολέβας, Γιώργος Στεργίου, Γιάννης Ασπρίδης, Γιάννης Καλαντζής, Βασίλης Καρράς, Ηλίας Μάντζιος, Σοφία Φαρίδου, Αντώνης Κιτσόπουλος.

Σαν σήμερα κάηκε η Παλιά Σαγιάδα από τους Γερμανούς

Σαν σήμερα κάηκε η Παλιά Σαγιάδα από τους Γερμανούς - Επιμνημόσυνη δέηση στον Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου
23 Αυγούστου 1943.
Ημέρα που κάηκε και λεηλατήθηκε από τους Γερμανούς η παλιά Σαγιάδα.
Η Σαγιάδα κάηκε το πρωί της 23ης Αυγούστου του 1943, από απόσπασμα της γερμανικής μεραρχίας «Εντελβάις» με επικεφαλής το λοχαγό Ζήγκφρηντ Ντόντελ, διοικητή του 1ου τάγματος του 99ου Συντάγματος στον απόηχο της επιχείρησης Αύγουστος, που αποσκοπούσε στη διάνοιξη του επαρχιακού δρόμου Ηγουμενίτσας Κονίσπολης.
Οι Αλβανοτσιάμηδες του γειτονικού χωριού Λιόψη, ακολουθούσαν τους Γερμανούς και συμπλήρωσαν το έργο τους καίγοντας και λεηλατώντας.
Σύμφωνα με τον Ν. Κόρο, οι αντάρτες είχαν προειδοποιήσει τους Σαγιαδινούς κι έτσι, αρκετοί είχαν κρύψει ρούχα και πολύτιμα αντικείμενα, ενώ μερικοί τα είχαν πάει στη γειτονική Βέρβα.
Θέλοντας να τιμήσουμε τους συγχωριανούς μας που εχάσαν τη ζωή τους τότε, θα τελεστεί προς τιμήν τους επιμνημόσυνη δέηση, μετά τον εσπερινό και την Αρτοκλασία.
Σας περιμένουμε στις 23 Αυγούστου και ώρα 8:15μ.μ στην παλιά Σαγιάδα, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Για την μετάβαση στην παλιά Σαγιάδα θα αναχωρήσει και λεωφορείο του Δήμου από την πλατεία της Σαγιάδας στις 7:30μ.μ.

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΩΤΣΙΑ ΓΙΑΤΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΓΙΑΔΑ
Ο δάσκαλος και δήμαρχος Φιλιατών  Δημήτριος Ι. Λέντζαρης (1917-2003), από το Πλαίσιο, έγραψε μια ιστορική βιογραφία με τον τίτλο «ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΒΑΝΙΚΟ ΕΠΟΣ, ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ, ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ (1940-1945-1976) την οποία κυκλοφόρησε σε λίγα αντίτυπα.
Σε αυτή την εργασία του (σσ. 40-41) φιλοξενεί και τη μαρτυρία ενός Σαγιαδινού, του Κώστα Γιάτσε (ή Γιάτση) ο οποίος είχε ανοίξει μαγαζί στο Φιλιάτι (γαλακτοπωλείο) και το κράτησε για πολλά χρόνια.
Ο Δ. Λέντζαρης γράφει: «…Να τι γράφει ο Κώστας Γιάτσες. Του είχα ζητήσει να μου γράψει ότι θυμάται:
«…Όταν κυρήχτηκε ο πόλεμος του ΄40 οι πρώτοι Ιταλοί που μπήκαν στο χωριό μας ήταν με λίγους Τσάμιδες (10) με αρχηγό το Νουρή Μπέη. Τους δεχτήκαμε στο αλώνι του Φράγκου, έξω από το σπίτι του Λεωνίδα Φράγκου, τους κεράσαμε καφέ, τους οποίους σέρβιρα εγώ σαν μικρότερος. Είχαμε και ένα γιατρό Μανιάτη, τον Χρήστο Μπεσμπέα και ο Μπέης είπε στο γιατρό: «Σε τρεις μέρες θα είμεθα στην Αθήνα» και ο γιατρός τους είπε «Στον χάρτη θα τη δείτε». Και ο Μπέης του είπε: «Δεν πιστεύετε στην μεγάλη αυτοκρατορία;», και ο γιατρός του είπε: «Η Μεγάλη Αυτοκρατορία δεν πίστεψε στην Ελληνική λόγχη.»
Την Σαγιάδα την λεηλάτησαν οι γείτονες Λιοψιώτες και την κάψανε με αρχηγό τον Αχμέτ Τσαπούνη που τους έλεγε «ραδ» δηλαδή με τη σειρά. Και όταν κουβαλούσαν το πλιάτσικο, στην Λιόψη, ένας καλός αγάς από τη Λιόψη, καθόταν έξω από το σπίτι του και έλεγε στους Λιοψιώτες «Τιτώνα» δηλαδή «και στα δικά μας». Όπως και έγινε αργότερα. Η Λιόψη και όλα τα Μουσουλμανικά χωριά διαλύθηκαν και σήμερα μένουν έρημα. Ο Σπύρος Διαμάντης τους έβγαλε ένα τραγούδι «Σαγιάδα και αν κάϊκε και έγινε Βιργιάνη , εμείς θα την φτιάσουμε καινούρια στο λιμάνι».
Τον Μιχάλη Διαμάντη, Γεράσιμο Κόρο, τον Πέτρο Αντωνάδο, την γυναίκα του Λάζαρου Αντωνίου, τον Σπύρο Αντωνίου, τους σκότωσαν οι Γερμανοί .
Με την οπισθοχώρηση των Ιταλών, βομβάρδισαν τη Σαγιάδα και σκότωσαν το Γιώργο Σκέτο και το παιδί του Κώστα Κούκα, το οποίο σκότωσαν οι οπαδοί του Τσαπούνη στο χωράφι που φύλαγε το στάρι για να μη το κλέψουν.  Γι’ αυτό φταίει ο δάσκαλός μας Λέντζαρης, που όταν ο Τσαπούνης πήγε στο Πλαίσιο για να συνδεθεί με το Ε.Α.Μ. δεν του έκοψε το λαιμό.
Τα μεγαλύτερα εγκλήματα τα έκαμαν οι Τούρκοι παρά οι Ιταλοί και Γερμανοί.
Οι Κονισπολιάτες και η Βέρβα μας φέρθηκαν πολύ καλά, μας φιλοξένησαν σαν καλοί φίλοι.  Ο Γιάννης Κόρος χτύπησε τους Ιταλούς στη θάλασσα, έξω από την παραλία,  από την τοποθεσία Κούκα, εκεί που είναι το κτήμα της διμοιρίας.
Παρέλειψα να γράψω ότι με τους βομβαρδισμούς της Σαγιάδας, σκοτώθηκε και η γυναίκα του γιατρού Μπεσμπέα.
Αυτά είναι τα νέα του χωριού μου, περισσότερα δεν θυμάμαι γιατί γέρασα…»
Ο Δ. Λέντζαρης συμπληρώνει: «Προσπάθησα να τα μεταφέρω όπως τα έγραψε ο Κώστας Γιάτσες.» Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διόρθωσε γλωσσικά το κείμενο, ή δεν μπορούσε να διακρίνει καλά το γραφικό χαραχτήρα του γέρου Σαγιαδινού .
Ίσως σ’ αυτό να οφείλονται οι λίγες παρανοήσεις.
Σίγουρα όμως, ο δάσκαλος Δημήτριος Λέντζαρης, διέσωσε (μαζί με πολλές άλλες πληροφορίες) ένα σημαντικό έγγραφο για την ιστορία της Σαγιάδας.
Σαγιάδα Οκτώβρης 2013
Μιχάλης Γ. Πασιάκος

Προπαγάνδα για τους ναζιστές Εσθονούς

Συντάσσομαι με τον τιτάνα της δημοσιογραφίας και τηλεορασάνθρωπα, τον Παντελή τον Καψήνανε, που είπε ότι δεν πρέπει να αποκαλούμε ναζιστές τους Εσθονούς, γιατί μας δανείζουνε!
Οχι λοιπόν, δεν είναι ναζί οι Εσθονοί.
Απλώς,λόγω της σοβιετικής μοχθηρίας, υπέστησαν αστοχία υλικού οι στολές τους και πολέμησαν πλάι πλάι με τους Γερμανούς φορώντας στολές του Γ Ράιχ! (ε, αυτές βρήκαν πρόχειρες! Τι θέτε τώρα;;).
`Ασε που η σβάστικα είναι αρχαίο βαλτικό σύμβολο...
Το ότι γιορτάζουν σήμερα τις επετείους του πολέμου φορώντας πάλι στολές της Βέρμαχτ οφείλεται στο ότι, σε αυτούς, συμπέφτουν με τις Απόκριες.
Ο χιτλερικός δε χαιρετισμός χρησιμοποιείται για να διώχνουν τις μύγες (κ άλλα έντομα), που ΚΑΙ στην Βαλτική είναι χοντρές τον Αύγουστο. (τι, όχι;;)

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/23-2017.html

23 Αυγούστου του 1942 άρχισε η μάχη του Στάλινγκραντ που τελείωσε με το τσάκισμα των ναζί...

23 Αυγούστου του 1942 άρχισε η μάχη του Στάλινγκραντ που τελείωσε με το τσάκισμα των ναζί...

Την ίδια μέρα η ΕΕ,  δίνει χρήμα σε νεοναζιστικές ομάδες για να προωθήσουν τις θέσεις και την ιδεολογία τους, την έχει ανακηρύξει σε μέρα μνήμης θυμάτων του ναζισμού και σταλινισμού.
Αν αυτό το θεωρείτε τυχαίο, είστε αφελείς

Ημέρα μνήμης για τα θύματα της μάχης του Σταλινγκραντ που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας
Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017, 
Όπως κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου, τιμώνται στο Βόλγκογκραντ πλέον τα θύματα της επικής μάχης του Στάλινγκραντ. Ημέρα μνήμης. Με τη στενή έννοια, η αρχή της μάχης μπορεί να αναχθεί στον ανελέητο βομβαρδισμό της πόλης από τη Λουφτβάφε στις 23 Αυγούστου 1942.
Η τελική μάχη για την ανακατάληψη ολόκληρης της πόλης είχε ξεκινήσει στις 10 Ιανουαρίου 1943, όταν ο τότε ακόμα στρατηγός (κι αργότερα στρατάρχης) Konstantin Rokossovsky διέτασσε να ξεκινήσει η επιχείρηση «Δαχτυλίδι», που περικύκλωσε τις εναπομείνασες ναζιστικές δυνάμεις που είχαν παραμείνει στην πόλη και τις υποχρέωσε σε παράδοση.
Στις 27 Ιουλίου ο Στάλιν είχε εκδώσει την περίφημη διαταγή «ούτε βήμα πίσω» που σήμανε και την αδάμαστη αντοχή των υπερασπιστών της πόλης με επικεφαλής τα μέλη της ξακουστής 62ης στρατιάς, με διοικητή τον στρατηγό Vassily Chuikov. Το τελικό χτύπημα εναντίον των ναζιστικών δυνάμεων εισβολής δόθηκε με τον στρατηγό Georgy Zhukov (αργότερα στρατάρχη) που διέταξε στις 19 Νοεμβρίου την επιχείρηση «Ουρανός».

«Η Μητέρα Πατρίδα καλεί»
Πρόκειται για τη γυναικεία μορφή που κρατά σπαθί στο δεξί της χέρι, ενώ απλώνει το αριστερό της, σε κίνηση που καλεί στη μάχη. Σχεδιάστηκε από τον Γεβγκένι Βουτσέτιτς και είναι ένα από τα μεγαλύτερα γλυπτά του κόσμου, με 85 μέτρα ύψος από την επιφάνεια του βάθρου μέχρι την άκρη του σπαθιού.
Από τη βάση του λόφου, στο μνημείο οδηγούν 200 σκαλοπάτια - όσες και οι μέρες της θρυλικής μάχης.
Το BBC υποστηρίζει πως το ύψους 85 μέτρων άγαλμα της Μητέρας Πατρίδας, βάρους 8.000 τόνων που κατασκευάστηκε το 1960 -από τα μεγαλύτερα στον κόσμο- «παρουσιάζει κλίση 20 εκατοστών και κινδυνεύει να καταρρεύσει».

Το δημοτικό συμβούλιο του Βόλγκογκραντ επιτρέπει την μετονομασία της πόλης σε Στάλινγκραντ οκτώ ημέρες τον χρόνο:
# Στις 2 Φεβρουαρίου, επέτειο της νίκης της ιστορικής μάχης
# Την 9η Μαΐου που όλη η Ευρώπη γιορτάζει τη νίκη εναντίον του ναζισμού
# Στις 22 Ιουνίου, επέτειο της εισβολής των ναζιστικών στρατευμάτων στην ΕΣΣΔ
# Την 23η Αυγούστου ημέρα μνήμης για την εκατόμβη των κατοίκων του Στάλινγκραντ από τον βομβαρδισμό της Λουφτβάφε
# Στις 2 Σεπτεμβρίου - τιμώντας τον τερματισμό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου - με την παράδοση της Ιαπωνίας και
# στις 19 Νοεμβρίου, τιμώντας την έναρξη της επιχείρησης ΟΥΡΑΝΟΣ, που παγίδεψε τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους στις συνοικίες που είχαν καταλάβει στο Στάλινγκραντ.

Η επική μάχη για την κατάληψη του Στάλινγκραντ από τα ναζιστικά στρατεύματα είχε αρχίσει το καλοκαίρι του 1942 και στοίχισε τη ζωή σε πλέον των δύο εκατομμυρίων ανθρώπων. Η ναζιστική ήττα προκαλεί και σήμερα υπερηφάνεια στους νικητές και τους απογόνους τους.
Κι η μάχη του Στάλινγκραντ θυμίζει την καμπή της ως τότε πορείας των ναζί, οι οποίοι δεν γιόρτασαν από τότε ούτε μία νίκη.
Περί τους 150.000 Γερμανούς στρατιώτες σκοτώθηκαν μαζί με χιλιάδες Ρουμάνους και Ούγγρους συμπολεμιστές τους.
Ξεπερνούν τους 91.000 οι Γερμανοί στρατιώτες που συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Από αυτούς μόλις 6.000 επέστρεψαν κάποτε σπίτια τους.
Εκατόμβη, όμως, ήταν κι από τη μεριά των Ρώσων: Τα αρχεία του Κόκκινου Στρατού αναφέρουν ότι 485.751 Ρώσοι στρατιώτες σκοτώθηκαν. Περί τους 13.500 εκτελέστηκαν για ανυπακοή.
Ο φον Πάουλους, που είχε προαχθεί λίγες μέρες πριν, στην προσπαθεια του Χιτλερ να του τονωσει το ηθικο, θα γινόταν ο πρώτος Γερμανός στρατάρχης που θα παραδιδόταν στον εχθρό, αφου πλεον τους ειχαν τελειωσει στους ναζιστες οι σφαιρες και τα πολεμοφοδια, εχοντας μηνες περικυκλωμενοι από τον ηρωικο Κοκκινο Στρατο.
Στην πολύπαθη εκείνη πόλη-φάντασμα, 9.769 κάτοικοι είχαν επιβιώσει από τις μάχες, ζώντας στα υπόγεια και έχοντας δημιουργήσει ένα πολυδαίδαλο δίκτυο εν είδει αρουραίων.
Ήταν 2 Φεβρουαρίου, όταν ο στρατηγός Φρίντριχ Πάουλους υποχρεωνόταν να υπογράψει την ταπεινωτική παράδοση των γερμανικών στρατευμάτων, παρακουοντας τον Χιτλερ που του ειχε πει να σκοτωθει μεχρι και ο τελευταιος γερμανος στρατιωτης κανοντας επιθεσεις αυτοκτονιας με την ξιφολοχη αφου τους ειχαν τελειωσει οι σφαιρες, γιατι οπου παταει γερμανος στρατιωτης δεν υποχωρει παρα μονο νεκρος, μετά την αιματηρότερη μάχη του πολέμου που είχε διαρκέσει έξι μήνες. Τα ναζιστικά στρατεύματα δεν είχαν μπορέσει να καταλάβουν το Στάλινγκραντ, παρά τις μάχες σώμα με σώμα, μέσα στην ερειπωμένη πόλη. Μετα την ηττα στο Σταλινγκραντ, τα γερμανικα στρατευματα θα υποχωρουν συνεχεια, μεχρι την τελικη παραδοση της Γερμανιας.
Έχουν περάσει πια 74 χρόνια από τότε που η γερμανική διοίκηση αναγκαζόταν να επαναλάβει την εντολή υποχώρησης, που θύμιζε την υποχώρηση της στρατιάς του Ναπολέοντα.

Η πόλη με τα δύο ονόματα
Οι κάτοικοι του Βόλγκονγκραντ, στη νοτιοδυτική Ρωσία, γιορτάζουν την 74ή επέτειο από τη μάχη του Στάλινγκραντ και τη μεγάλη νίκη των Σοβιετικών επί των Γερμανών.
Όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων χρόνων, πάντα υπάρχει η κρυφή ελπίδα να εορτάσουν και την εκ νέου μετονομασία της πόλης τους σε Στάλινγκραντ.
Το γραφείο του τοπικού κυβερνήτη «κατακλύζεται», όπως λέει ο ίδιος, «από επιστολές με τις οποίες ζητoύν να ξαναπάρει η πόλη το ιστορικό της όνομα».
Η πόλη ονομαζόταν αρχικά Τσαρίτσιν και υιοθέτησε το όνομα του Στάλιν στη διάρκεια της διακυβέρνησής του, από το 1924 έως το 1953. Μετονομάστηκε όμως σε Βόλγκογκραντ στο πλαίσιο της «αποσταλινοποίησης», που εφήρμοσε ο Χρουτσόφ.
«Υπάρχει η ιστορία, υπάρχει η πραγματικότητα, υπάρχει η μνήμη των πατεράδων και των παππούδων μας που υπερασπίστηκαν αυτήν την πόλη και πολέμησαν στο όνομα του Στάλιν» λέει ο ηγέτης του σύγχρονου Κομμουνιστικού Κόμματος, Γενάντι Ζιουγκάνοβ, που υποστηρίζει διακαώς την πρωτοβουλία των τοπικών αρχών.
«Ο Στάλιν ήταν επικεφαλής της χώρας για σχεδόν 30 χρόνια. Υπήρχαν λάθη, υπήρχαν παραβιάσεις του νόμου, αλλά υπήρχαν επίσης και μεγάλες νίκες... Ας είμαστε ακριβείς με την ιστορία» σημειώνει.
Πολλές πόλεις, κυρίως στην Ινδία, έχουν αλλάξει ονομασία τα τελευταία χρόνια.
Η Βομβάη λέγεται πλέον Μουμπάι, η Καλκούτα Κολκάτα και το Μαντράς Τσενάι.
Αλλά και στη Ρωσία, αμέσως μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, ο νεόκοπος καπιταλιστής Μπορίς Γιέλτσιν είχε σπεύσει να αποδώσει στο Λένινγκραντ την παλιά αυτοκρατορική του ονομασία: Αγία Πετρούπολη.

http://litlepost.blogspot.gr/2017/08/23-2017.html