Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Νομού Θεσπρωτίας

ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΟΜΟΥ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Ζωσιμάδων 4 Ηγουμενίτσα, Επικοινωνία:email:ergkigu@otenet.gr, georgebourgos@gmail.com                                                                                                    Τηλέφωνα:2665022136,6977025416

Εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι και νέες,

Συνεχώς αναγκαζόμαστε να βάζουμε το χέρι στην τσέπη για να πληρώνουμε για υπηρεσίες υγείας που έχουμε ανάγκη και δικαιούμαστε. Για υπηρεσίες που τις πληρώναμε μια ζωή και ακόμα τις πληρώνουμε από τις εισφορές και τη φορολογία μας.

Θυσιάζουν την υγεία των λαϊκών οικογενειών για να εξασφαλίσουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Η σημερινή άθλια κατάσταση στην Υγεία -Πρόνοια είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θεωρεί τις παροχές υγείας του λαού ως «κόστος, γιατί εμποδίζουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Ετοιμάζουν νέα αντιλαϊκά μέτρα για εμάς και νέα προνόμια για τους μεγαλοεπιχειρηματίες

Η συγκυβέρνηση διαπραγματεύεται για κάποια χαλάρωση της περιοριστικής πολιτικής για να εξοικονομηθούν κονδύλια για να δοθούν νέες επιδοτήσεις στους επιχειρηματικούς ομίλους. Γι’ αυτό και η προσωρινή συμφωνία για την παράταση του Μνημονίου χειροκροτήθηκε από τις ενώσεις των μεγαλοεπιχειρηματιών, τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ. Για να κρύψει ότι διαπραγματεύεται για τα συμφέροντα των Ελλήνων μεγαλοεπιχειρηματιών - και μάλιστα μέσα στα εχθρικά για το λαό πλαίσια της Ε.Ε -η κυβέρνηση προσπαθεί να προσδώσει "πατριωτικό" χαρακτήρα ακόμα και σε ολοφάνερα αντιλαϊκά μέτρα, όπως η πληρωμή του ΕΝΦΙΑ και η δέσμευση των ταμειακών διαθεσίμων (που υπήρξε απαίτηση της Τρόικα) νοσοκομείων, ασφαλιστικών ταμείων, δήμων για να συνεχίζονται οι πληρωμές στους πιστωτές και οι επιδοτήσεις στους μεγαλοεπιχειρηματίες. Την ίδια ώρα οι επιχειρηματικοί όμιλοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν πλήθος φοροαπαλλαγών και επιδοτήσεων.

Γι’ αυτό, στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, μας διαβεβαίωσαν ότι «λεφτά δεν υπάρχουν» για την υγεία, την πρόνοια, την αναπλήρωση των απωλειών σε μισθούς και συντάξεις.

Γι’ αυτό, και οι εξαγγελίες για 4.500 μόνιμες  προσλήψεις, ακόμα και αν ολοκληρωθούν μέσα στο 2015, δεν φτάνουν για να καλύψουν τις τεράστιες ελλείψεις, αφού μόνο οι συνταξιοδοτήσεις υγειονομικών φτάνουν τις 17.000. Δηλαδή, κλινικές και τμήματα θα παραμείνουν κλειστά και θα αυξάνονται τα χρωστούμενα ρεπό και η εντατικοποίηση. Γι’  αυτό, η νέα συγκυβέρνηση δεσμεύεται να εφαρμόσει τον κρατικό προϋπολογισμό του 2015 (που ψήφισε η προηγούμενη συγκυβέρνηση) που μειώνει ακόμα περισσότερο την ανεπαρκέστατη κρατική χρηματοδότηση για τις δημόσιες μονάδες υγείας. Δηλαδή, θα μεγαλώσουν οι ελλείψεις σε υλικά και φάρμακα και υπάρχουν νοσοκομεία που θα αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας. Παραμένουν οι πληρωμές των ασθενών για συμμετοχή σε νοσηλείες, εξετάσεις, φάρμακα ενώ οι δηλώσεις και της νέα κυβέρνησης περί «νοικοκυρέματος» και «περιορισμού της σπατάλης» στην υγεία, ήταν στην πρώτη γραμμή της προπαγάνδας της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, στο όνομα των οποίων ενοχοποιήθηκαν οι λαϊκές ανάγκες και δικαιώματα κι έγιναν οι ανατροπές στο σύστημα υγείας εις βάρος των ασθενών και υγειονομικών και υπέρ των επιχειρηματικών συμφερόντων.

Δεν αρκεί να αγανακτούμε.

Να οργανωθούμε στα σωματεία για να παλέψουμε για το δίκιο μας.

Δεν θα θυσιάζουμε την υγεία και τη ζωή μας, για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Στον αγώνα για την ανάκτηση των απωλειών αλλά και για τη διεκδίκηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, είναι προτεραιότητα η υπεράσπιση της υγείας του λαού. Για να είναι αποτελεσματικός ο αγώνας, πρέπει να στρέφεται ενάντια στους επιχειρηματικούς ομίλους και την πολιτική της Ε.Ε. που τους υπηρετεί. Να διεκδικεί την πλήρη και επαρκή χρηματοδότηση των δημόσιων μονάδων υγείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Να στοχεύει στην κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης στην υγεία και την κατάργηση των πληρωμών των ασθενών.

Σε αυτόν το δρόμο σε καλούμε να αγωνιστούμε μαζί.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

·         Αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας - Πρόνοιας με πλήρη χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό.

·         Την ανασυγκρότηση της διαλυμένης Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.

·         Προσλήψεις μόνιμου, πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης προσωπικού όλων των κλάδων, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες, για την ασφαλή λειτουργία του Νοσοκομείου Φιλιατών, των Κέντρων Υγείας Ηγουμενίτσας και Παραμυθιάς.

·         Κάλυψη των αναγκών με σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή.

·         Κατάργηση κάθε πληρωμής για ιατρικές και εργαστηριακές εξετάσεις, φάρμακα, θεραπείες, υγειονομικό υλικό και τεχνικά βοηθήματα.

·         Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με ευθύνη του κράτους χωρίς καμιά προϋπόθεση σε όλους τους ανασφάλιστους, ανέργους και τα μέλη της οικογένειάς τους.

·         Προσλήψεις στο ΕΚΑΒ έτσι ώστε να καλύπτονται το Νοσοκομείο και τα Κέντρα Υγείας όλο το 24ωρο.

·         Να καταργηθεί κάθε μορφή επιχειρηματικής δράσης στον τομέα της Υγείας.

Η Υγεία είναι δικαίωμα για όλο το Λαό και όχι εμπόρευμα

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΜΠΟΡΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ Ν.ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

Διεύθυνση: Ζωσιμάδων 4,Ηγουμενίτσα,Επικοινωνία:τηλ:6977025416,

E-mail: georgebourgos@gmail.com

Η ΥΓΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ

Η κατάσταση στην Υγεία και την Πρόνοια είναι άκρως επικίνδυνη για τους εργαζόμενους και τους ασθενείς. Τα προβλήματα στα νοσοκομεία και το ΕΚΑΒ είναι εκρηκτικά και χειροτερεύουν διαρκώς. Υπολειτουργούν τα πολυϊατρεία και τα Κέντρα Υγείας, τα ιδρύματα Πρόνοιας έχουν καταντήσει ερείπια από τα οποία λείπουν ακόμα και υλικά καθαριότητας! Οι δημόσιες υπηρεσίες Υγείας - Πρόνοιας συνεχώς υποβαθμίζονται και εμείς καλούμαστε να βάζουμε όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για εξετάσεις, νοσήλια, θεραπείες κ.α., την ώρα που οι ιδιωτικοί όμιλοι, οι φαρμακοβιομήχανοι, τα διαγνωστικά κέντρα αυξάνουν την πελατεία και τα κέρδη τους!

Η άθλια κατάσταση στην Υγεία είναι αποτέλεσμα της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θεωρεί τις παροχές Υγείας του λαού "κόστος", γιατί εμποδίζουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων.

Η κατάργηση του εισιτηρίου των πέντε ευρώ δεν σημαίνει την κατάργηση των δυσβάσταχτων χαρατσιών για όσους περνούν την πόρτα του νοσοκομείου. Τα «χαράτσια» της τάξης των 70 ευρώ στα απογευματινά ιατρεία συνεχίζουν να υπάρχουν την ίδια ώρα που οι ασθενείς αναγκάζονται να πληρώνουν για μια σειρά υλικά και φάρμακα απαραίτητα για τη νοσηλεία τους.

Την ίδια ώρα οι κυβερνήσεις και η Ε.Ε. εμπορευματοποιούν τις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας τις οποίες χρειαζόμαστε αφού καταστραφεί η υγεία μας, για να μη χάνουν από τα κέρδη τους ούτε ένα ευρώ, οι εργοδότες δεν λαμβάνουν μέτρα προστασίας της υγείας και ασφάλειας μας μέσα στο χώρο δουλειάς, όπως έχουν υποχρέωση. Έτσι κερδίζουν όχι μόνο από τις μειώσεις μισθών, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και ασφαλιστικών δικαιώματα, αλλά και με την καταστροφή της υγείας μας.

Ο αγώνας για αποκλειστικά δημόσια – δωρεάν υγεία – πρόνοια μας αφορά όλους και όλοι μαζί απαιτούμε:

• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού ΤΩΡΑ. Μονιμοποίηση επικουρικών, εργολαβικών, Voucher. Να καταργηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και η κινητικότητα.
• Άμεση καταβολή όλων των δεδουλευμένων.
• ΤΩΡΑ να δοθούν όλα τα κονδύλια που χρωστάει το κράτος σε όλες τις δημόσιες μονάδες Υγείας - Πρόνοιας και το ΕΚΑΒ! Πλήρης και αποκλειστική κρατική χρηματοδότηση.
• Να επαναλειτουργήσουν άμεσα οι υγειονομικές μονάδες και κλινικές που έκλεισαν. Να δημιουργηθούν νέα δημόσια Κέντρα Υγείας.
• Κατάργηση όλων των πληρωμών των ασθενών. Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ανασφάλιστων. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Υγεία - Πρόνοια, με κατάργηση της επιχειρηματικής δράσης.
• Να φορολογηθούν με συντελεστή 45%τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Μαύρα μαντάτα για τις "κόκκινες" γραμμές

Μαύρα μαντάτα για τις "κόκκινες" γραμμές

Μ-Λ ΚΚΕ

Εξαιρετικά οδυνηρές αντιλαϊκές εξελίξεις είναι μπροστά μας. Οι περίφημες «κόκκινες γραμμές» της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποδεικνύονται σαθρές και καταρρέουν η μια μετά την άλλη, σε μια εξελισσόμενη άτακτη υποχώρηση. Αντίθετα, οι δανειστές όχι μόνο παραμένουν άκαμπτοι στις αξιώσεις τους, αλλά επιπλέον τις ενισχύουν, κλιμακώνοντας την επιθετική τους πολιτική. Αυτό καταδεικνύεται από τη συνεχή διολίσθηση της κυβέρνησης προς τις αυξανόμενες ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις. Αυτό ομολογείται επίσης, στην πραγματικότητα, με τη δήλωση του υπουργού Οικονομικών Γ. Βαρουφάκη, κατά την προσέλευσή του στο τελευταίο Eurogroup, πως «οι δικές μας κόκκινες γραμμές και οι δικές τους είναι τέτοιες ώστε να βρεθεί κοινό έδαφος»!
Δεν πρόκειται για «κοινό έδαφος». Δεν μπορεί να υπάρξει κοινό έδαφος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστές, δυνάστες μιας χώρας, και την υποδουλωμένη σ’ αυτούς χώρα. Πρόκειται για την ταπεινωτική συνθηκολόγηση και ταχύτατη προσαρμογή στην ισχύουσα μνημονιακή βαρβαρότητα – αλλά και τα ιμπεριαλιστικά τεκταινόμενα – μιας κυβέρνησης που υφάρπαξε τη λαϊκή ψήφο δημαγωγώντας, ασύστολα, για την «κατάργηση» και τον «ενταφιασμό» των μνημονίων, υποσχόμενη την «κοινωνική σωτηρία». Ο επερχόμενος «έντιμος συμβιβασμός» δεν είναι παρά η κυοφορούμενη νέα αντιλαϊκή επίθεση. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και για το φειδωλό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», μετατρέπονται, μέσα σε 100 ημέρες, σε ληστρική εφόρμηση στο λαϊκό εισόδημα.
Δεν παραμένει μόνο ο ΕΝΦΙΑ, που προεκλογικά ήταν αντιλαϊκό χαράτσι και, σήμερα, επιβάλλουν την πληρωμή του σαν «πατριωτικό καθήκον». Δεν παραμένει μόνο ο κατώτατος μισθός, το αφορολόγητο και όλα τα μνημονιακά αντιλαϊκά μέτρα ως έχουν. Έχουν αποφασίσει την καθιέρωση ενιαίου συντελεστή ΦΠΑ (18% τουλάχιστον) στο σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών, με κάποιες περιορισμένες -σε αριθμό – εξαιρέσεις. Πρόκειται για ένα ακραιφνώς νεοφιλελεύθερο σύστημα ΦΠΑ που αντικαθιστά τους τρεις συντελεστές με έναν, στην πραγματικότητα, πλήττοντας κυρίως τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα. Και έπεται συνέχεια αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων στα εργασιακά και το ασφαλιστικό σύμφωνα με τις «ευέλικτες» διατυπώσεις της συμφωνίας Τσίπρα – Γιούνκερ και όχι μόνο. Η περιβόητη νέα «συμφωνία – γέφυρα» της 20ής Φεβρουαρίου, που μέσα στη «δημιουργική ασάφειά» της είχε «κόκκινη γραμμή» τη μη λήψη νέων αντιλαϊκών μέτρων, καταλήγει σε μια εκτρωματική αποσαφήνιση νέων αντιλαϊκών δεσμεύσεων και μέτρων.
17-05-2015

Τα πάντα στον Αχέροντα

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΧΕΡΟΝΤΑ: Φύση, ιστορία και δράσεις στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των επισκεπτών

Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση του ποταμού Αχέροντα που συγκεντρώνει κάθε χρόνο το ενδιαφέρον χιλιάδων τουριστών και βρίσκεται στα όρια των Νομών Πρέβεζας και Θεσπρωτίας, κάνει η ιστοσελίδα Paramythia-online. Οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε είναι επιλογή του PrevezaPosto.gr.
Στο κείμενο που ανάρτησε αναφέρει τα εξής:

Ποταμός της λύπης, προθάλαμος του Κάτω Κόσμου, η τελευταία διαδρομή των ανθρώπινων ψυχών…

Ο Αχέροντας κουβαλάει στα νερά του πλήθος μυθολογικών αναφορών. Τραγική περίπτωση η απέλπιδα προσπάθεια του Ορφέα να διεκδικήσει από τους υποχθόνιους θεούς του σκότους την αγαπημένη σύζυγό του Ευρυδίκη και να την οδηγήσει ξανά στη γη του φωτός.

Στα βουνά της Παραμυθιάς και του Σουλίου, σε υψόμετρο 1.600 μέτρων, συναντάμε τις πηγές του Αχέροντα. Δημιουργώντας στο πέρασμά του τοπία απέραντης γαλήνης και μοναδικού φυσικού κάλλους, ο μυθικός ποταμός συνεχίζει απτόητος το αέναο ταξίδι του προς τη θάλασσα εκβάλλοντας στο Ιόνιο Πέλαγος, στην περιοχή της Αμμουδιάς. Με αφετηρία τη Γλυκή, εκεί που τους κανόνες του «πάνω κόσμου» ορίζει η φύση και η ξεγνοιασιά, τα ζωηρά, κρυστάλλινα νερά του – πολύ ορμητικά τον χειμώνα, απόλυτα προσβάσιμα το καλοκαίρι – διασχίζουν φαράγγια, σχηματίζουν νερόλακκους και μικρές λίμνες. φιλοξενούν ένα πολυσύνθετο οικοσύστημα προστατευμένο, μάλιστα, από το Δίκτυο Natura 2000.

Αιωνόβια πλατάνια τον σκιάζουν. Θεόρατοι κατακόρυφοι βράχοι στέκονται φρουροί στο διάβα του. Χιλιάδες πουλιά δοξάζουν την ομορφιά του ξορκίζοντας έτσι την «μυθική θλίψη» στο όνομα της χαράς της ζωής! Τον Αχέροντα δεν αρκεί απλά να τον δεις και να τον ακούσεις. Πρέπει να τον διασχίσεις και μάλιστα με τα πόδια. Με αφετηρία το Κέντρο Πληροφόρησης της Γλυκής ξεκινήστε μια σύντομη ευκολοδιάβατη διαδρομή με κατεύθυνση τη θέση Σκάλα Τζαβέλαινας. Ακολουθώντας το περίφημο μονοπάτι που χρησιμοποιούσαν και οι Σουλιώτες κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, κατηφορίστε την καταπράσινη πλαγιά μέχρι την όχθη του ποταμού.

Σταθείτε για λίγο στην Σπηλιά του Δράκου – σημείο όπου αναβλύζουν γάργαρες πηγές. Βαθύσκιωτα δάση με πλατάνια, αναρριχώμενα φυτά και πυκνές φτέρες κατά μήκος του ποταμού θα σας οδηγήσουν πίσω στη Γλυκή. Αφού έχετε πάρει μια μικρή μόλις γεύση από την ομορφιά της περιοχής, επιχειρείστε να την ανακαλύψετε σε όλο της το μεγαλείο! Μια από τις πιο εντυπωσιακές πεζοπορίες ξεκινά από τη θέση Σκάλα Τζαβέλαινας με τελικό προορισμό το Οροπέδιο Σουλίου (χωριό Σαμονίβα).

Στη διαδρομή θα αντικρύσετε το επιβλητικό φαράγγι του Αχέροντα και θα σαγηνευθείτε από τις υπέροχες εναλλαγές του τοπίου. Η εντυπωσιακή τοξωτή γέφυρα Ντάλα στεφανώνει τον ποταμό που κυλάει τα ορμητικά νερά του στα κατάλευκα ασβεστολιθικά πετρώματα της κοίτης. Κατάφυτες ορθοπλαγιές κατεβαίνουν μέχρι την όχθη του ποταμού

Σε κάποιο σημείο, το ποτάμι στενεύει πολύ και τα πανύψηλα βράχια μοιάζουν να απαγορεύουν την πρόσβαση. Παλαιότερα, οι βράχοι ήταν ενωμένοι στην κορυφή, δίνοντας την εντύπωση τρομερής πύλης- της «Πύλης του Άδη».
Φύση, ιστορία, υπαίθριες δραστηριότητες … Ολα σε ένα πακέτο.

http://prevezaposto.gr/archives/15709

Περί της υποτιθέμενης ταξικής προδοσίας του ΚΚΕ στο μεσοπόλεμο

Περί της υποτιθέμενης ταξικής προδοσίας του ΚΚΕ στο μεσοπόλεμο*

Οφείλω να ξεκινήσω αυτό το άρθρο εκφράζοντας τις ευχαριστίες μου στο ΠΡΙΝ που φιλοξενεί τις απόψεις μου και μάλιστα στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής αντιπαράθεσης. Τον τελευταίο καιρό η έκδοση  ενός βιβλίου του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ με τον τίτλο Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941, πυροδότησε μία συζήτηση για ζητήματα τακτικής και στρατηγικής. Ωστόσο, αφορμή για το παρόν κείμενο είναι η παρέμβαση του συναγωνιστή Δ. Γρηγορόπουλου (ΔΓ) που δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ στις 26/4. Η θεώρηση  του ΔΓ τείνει να ταυτιστεί με τις απόψεις της ηγεσίας του ΚΚΕ. Ας δούμε το γιατί.

ΤΟ Α΄ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ: ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ;

Ο ΔΓ κατηγορεί το Ζαχαριάδη γιατί εισάγει τη λογική της ταξικής συνεργασίας, όταν γράφει πως «Στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις δίχως καμία επιφύλαξη». Το «δίχως επιφύλαξη» ήταν ένα λεκτικό ολίσθημα ή ένας αναγκαστικός συμβιβασμός;

Πρώτον, το «δίχως επιφύλαξη», δεν προτρέπει σε υποστήριξη της κυβέρνησης Μεταξά, αλλά στη δίχως επιφύλαξη αντίσταση του ελληνικού λαού. Δεύτερον, πριν το «δίχως επιφύλαξη» αναφέρεται πως «Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα». Τρίτον, μετά την εν λόγω φράση διευκρινίζεται πως «Έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι […], μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση […]». Τέταρτον, η φράση αυτή μπορεί να γίνει παρεξηγήσιμη ως απόρροια ενός δογματικού τρόπου σκέψης. Σύμφωνα με το Ζαχαριάδη, η φράση μπήκε γιατί το γράμμα δε θα δημοσιευόταν από την κυβέρνηση Μεταξά. Επομένως επρόκειτο για ένα φραστικό συμβιβασμό που ο καθένας μπορούσε να τον ερμηνεύσει κατά το δοκούν.

Μέσα από αυτό το γράμμα η μεν κυβέρνηση Μεταξά επιδίωκε την καλλιέργεια ενός κλίματος εθνικής ενότητας και τη νομιμοποίησή της στη λαϊκή συνείδηση. Ο δε Ζαχαριάδης έβλεπε τη σύνδεση του εθνικοανεξαρτησιακού με το ταξικό και γλύτωνε το ΚΚΕ από την απομόνωση και την εξαφάνιση. Το ποιος θα έγερνε την πλάστιγγα προς την πλευρά του θα εξαρτιόταν από την αποφασιστικότητά του, τη γνώση της πραγματικότητας και τη δυνατότητα να σκέφτεται διαλεκτικά. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν αποδεχόμαστε την αναγκαιότητα του συγκεκριμένου συμβιβασμού άρα και τη δυνατότητα δημοσιοποίησης του γράμματος ή αν το γράμμα εμποτισμένο στην «ταξική καθαρότητα» θα έμενε στην αφάνεια.

Ο Λένιν έγραφε για τους αναγκαίους συμβιβασμούς: «Φανταστείτε πως το αυτοκίνητό σας το σταμάτησαν οπλισμένοι ληστές. Τους δίνετε τα λεφτά, το διαβατήριο, το πιστόλι, το αυτοκίνητό σας. Έτσι γλιτώνετε από την ευχάριστη συντροφιά με τους ληστές. Εδώ υπάρχει αναμφισβήτητα ένας συμβιβασμός. “Do ut des” (σου δίνω λεφτά, το όπλο, το αυτοκίνητο, “για να μου δόσεις” τη δυνατότητα να φύγω σώος και αβλαβής). Είναι όμως δύσκολο να βρει κανείς άνθρωπο που να είναι στα καλά του και να λέει πως ένας παρόμοιος συμβιβασμός είναι “καταρχήν απαράδεκτος” ή να θεωρεί το πρόσωπο που έκανε ένα τέτοιο συμβιβασμό συνένοχο των ληστών (αν και οι ληστές θα μπορούσαν να καθίσουν στο αυτοκίνητο και να το χρησιμοποιήσουν, καθώς και το όπλο, για καινούριες ληστείες) […]».

ΤΟ «ΑΜΑΡΤΩΛΟ» 7^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ

Πηγή της αμαρτίας κατά το ΔΓ είναι το 7^ο συνέδριο της Κομιντέρν. Το συνέδριο επικρίνεται για το «λανθασμένο» ορισμό του φασισμού αφού θεωρεί πως είναι «η πιο ανοικτή τρομοκρατική δικτατορία των πιο αντιδραστικών, των πιο ιμπεριαλιστικών στοιχείων του χρηματιστικού κεφαλαίου». Έτσι, το κεφάλαιο χωρίζεται σε καλό και κακό. Σε επίπεδο στρατηγικής η επαναστατική διαδικασία σταδιοποιείται και δημιουργούνται αυταπάτες για συμμαχίες με τμήματα της αστικής τάξης. Είναι, όμως, αυτή η σωστή ερμηνεία του7^ου;

Κατ΄ αρχάς ο ορισμός του 7^ου στηρίχθηκε τόσο στη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού, όσο και στην ίδια την πραγματικότητα. Τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο δεν τον προκαλεί γενικά το κεφάλαιο, μα το μονοπωλιακό κεφάλαιο των ιμπεριαλιστικών χωρών που εποφθαλμιά το μοίρασμα αγορών κι εδαφών. Ο Χίτλερ μπορεί να υποστηρίχθηκε αρχικά από μικροαστικά στρώματα, παραζαλισμένα από την κρίση του 1929, αλλά επί της ουσίας σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο ενισχύθηκε από το γερμανικό μονοπωλιακό κεφάλαιο. Είναι γνωστές οι συναντήσεις των μεγάλων γερμανικών μονοπωλιακών ομίλων με το ναζιστικό κόμμα και η χρηματοδότησή του από αυτούς. Επίσης, ο φασισμός δεν αποτέλεσε πολιτική στρατηγική επιλογή του αμερικανικού, αγγλικού και γαλλικού κεφαλαίου. Και μόνο για αυτό το λόγο ο ορισμός που αντιπροτείνεται (ο φασισμός είναι πολιτική επιλογή συνολικά του κεφαλαίου), είναι λανθασμένος.

                Οι επικριτές του 7^ου ξεχνάνε, όμως, και κάτι ακόμη. Τα ντοκουμέντα έθεταν ένα ολόκληρο σκεπτικό καθώς και ασφαλιστικές δικλείδες, που αν παραβλεφτούν, τότε το συνέδριο γίνεται κυριολεκτικά αγνώριστο. Το 7^ο συνέδριο υπογράμμιζε για παράδειγμα ότι α) ο αυτοϊκανοποιούμενος σεχταρισμός που υπήρχε στις γραμμές του κομμουνιστικού κινήματος οδηγούσε σε παθητικότητα απέναντι στο φασισμό, β) σχετικά με την κυβέρνηση του Ενιαίου Μετώπου θέτονταν αυστηρές προϋποθέσεις και τονιζόταν ότι την τελική λύση θα την δώσει η επανάσταση. Δυστυχώς η παλιά παθογένεια των ακρωτηριασμένων κειμένων προκειμένου να εξυπηρετηθούν αντιδιαλεκτικά ιδεολογικά πλαίσια, εξακολουθεί να βασανίζει τους κομμουνιστές.

Η ΣΤΑΔΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Όσοι επικρίνουν το 7^ο, του προσάπτουν συχνά την κατηγορία της σταδιοποίησης. Το θέμα δεν είναι η λέξη, αλλά τι εννοεί κάποιος με αυτήν. Ο Λένιν μάς έχει δώσει κείμενα όπου αλλού κατακρίνει κι αλλού ενστερνίζεται την έννοια. Η φαινομενική λογική αντίφαση του Λένιν ήταν μόνο τέτοια. Όταν  απέρριπτε τη σταδιοποίηση αναφερόταν στην άποψη των Μενσεβίκων που υποστήριζαν πως στο πρώτο στάδιο της επανάστασης, το αστικοδημοκρατικό, θα έπρεπε την ηγεμονία να την έχει η αστική τάξη, προκειμένου να μην υπερπηδηθεί βουλησιαρχικά η ιστορική εξέλιξη. Από την άλλη ο Λένιν δεχόταν την αναγκαιότητα του πρώτου σταδίου, αλλά υπό την ηγεμονία των εργατών και αγροτών. Αυτή η διευκρίνιση δεν υποκρύπτει μια φαντασίωση για επανάληψη της ρωσικής επανάστασης στα ελληνικά δεδομένα. Όμως, η άρνηση μεταβατικών φάσεων στην επανάσταση παραβλέπει την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας και την πληθώρα των δρόμων μέσω των οποίων μπορεί να κερδηθεί ο στρατηγικός στόχος, οδηγώντας στην καταστροφική αντίληψη πως μόνο η βασική αντίθεση έχει σημασία.

                Βεβαίως, υπάρχουν ορισμένοι που με το 7^ο συνέδριο και τη λενινιστική τακτική και στρατηγική επιχειρούν να ωραιοποιήσουν και να νομιμοποιήσουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό, όμως, δεν κάνει και τίμιο το επιχείρημα βάσει του οποίου όσοι υποστηρίζουν το Α΄ γράμμα του Ζαχαριάδη, το 7^ο συνέδριο, την τακτική του ΕΑΜ κ.λπ. πάνε να μπούνε από την πίσω πόρτα στο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΠΡΑΞΗ ΩΣ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ

Η αποτυχία του 7^ου, κατά τους επικριτές του, επιβεβαιώνεται από την περίπτωση της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Ιταλίας. Κατ’  αρχάς αυτή η «αποτυχημένη» γραμμή έφτασε το ΚΚΕ να έχει 400.000 μέλη και το ΕΑΜ 1.500.000. Έπειτα, οδήγησε το λαϊκό κίνημα ένα βήμα πριν τη μεγάλη έφοδο στον ουρανό. Όσον αφορά στη Γαλλία και στην Ιταλία, ασφαλώς και υπήρξε οπορτουνιστική εκτροπή. Αλλά αυτό ήταν αποτέλεσμα διαστρέβλωσης της γραμμής (και αυτό το ενδεχόμενο είναι μέσα στη ζωή).

Επιπλέον, πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι σε σειρά χωρών με οδηγό τη γραμμή του 7^ου κερδήθηκε η εξουσία; Για παράδειγμα στη Βουλγαρία, την Τσεχοσλοβακία, τη Γιουγκοσλαβία, την Κίνα; Και πώς ερμηνεύεται ότι η άλλη η γραμμή, η «πούρα» αντικαπιταλιστική απέτυχε παταγωδώς μη μπορώντας να συνεγείρει το λαό, παρά μόνο ολιγομελείς σέχτες που έμειναν στην ιστορική αφάνεια και που σε κάποιες περιπτώσεις συμπορεύτηκαν αντικειμενικά με τους Γερμανούς;

 Ελπίζω ο προβληματισμός να «ανοίξει» κάποια στιγμή και να συμπεριλάβει και ερωτήματα όπως τα παραπάνω αν θέλουμε να μην είμαστε μονομερείς.

http://www.kordatos.org/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE/tabid/4213/Post/16085/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%9A%CE%95-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%BF%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF

Εσωκομματική δημοκρατία στο ΚΚΕ; Ούτε στα χαρτιά!

Εσωκομματική δημοκρατία; Ούτε στα χαρτιά!

Για το θέμα της εσωκομματικής δημοκρατίας, έχουν γραφεί αρκετά και σημαντικά όπως η ανάλυση του Εργατικού Αγώνα για το νέο καταστατικό και πολλά άλλα. Θα προσθέσω και εγώ κάποιες σκέψεις και κάποιες εμπειρίες από την εφαρμογή της στην κομματική ζωή.

Πριν από αυτό πρέπει να τονιστεί το αυτονόητο: η εσωκομματική δημοκρατία είναι απαραίτητη για την διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των μελών του κόμματος έτσι ώστε να αισθάνονται πρωταγωνιστές στο δικό τους κόμμα που παλεύει για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης και του ανθρώπου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς την ουσιαστική δημοκρατική συμμετοχή των μελών του.

Ο συγκεντρωτισμός για τον Λένιν δεν σημαίνει εμπόδιο στην ανάπτυξη πρωτοβουλιών και της ανεξαρτησίας των μελών του κόμματος και πειθαρχία για τον Λένιν δεν σημαίνει “κρύβουμε τις διαφορές που υπάρχουν στο κόμμα αλλά αντίθετα τις βάζουμε άφοβα για συζήτηση”.

Συμβαίνει όμως αυτό στην κομματική ζωή; Υλοποιείται δηλαδή η λενιστική έννοια της εσωκομματικής δημοκρατίας και του συγκεντρωτισμού; Σαφώς όχι.

Πρώτα-πρώτα, κάθε άποψη ή κριτική που διατυπώνεται προφορικά ή γραπτά χαρακτηρίζεται «εύκολα και απλά» ως πολεμική κατά του ΚΚΕ. Η ηγεσία βλέπει εχθρούς από παντού: από μέσα, από έξω. Όσοι εκφράζουν προβληματισμούς ονοματίζονται «όργανα του ταξικού εχθρού» που θέλουν να πλήξουν και να εξαφανίσουν το κόμμα της εργατικής τάξης που προβάλλει απειλητικά για το σύστημα.

Δεν αναγνωρίζεται καμμιά ανησυχία για τον τρόπο λειτουργίας του κόμματος. Ενός κόμματος που έπρεπε να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα πραγματικής δημοκρατίας και συντροφικών σχέσεων με κοινό όραμα την κατάργηση εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε ένα κόμμα που δεν θα είχαν θέση οι μηχανισμοί ή οι διαδικασίες που βάζουν στην άλλη όχθη όποιους προβληματίζονται και ανησυχούν. Ούτε κείνες που θεωρούν «υπερασπιστές του κόμματος» αυτούς που έχουν συμφωνήσει πριν ακόμα ακούσουν την εισήγηση, τις θέσεις ή τις προτάσεις και είναι οι ίδιοι που προηγούμενα είχαν και πάλι συμφωνήσει σε εκ διαμέτρου αντίθετη εισήγηση.

Η κινδυνολογία ότι «παραμονεύει ο εχθρός» -εσωτερικός ή εξωτερικός- είναι στην ημερήσια διάταξη. Στόχος η καλλιέργεια μιας ιδιότυπης ψυχολογίας και   ενίσχυσης των αντανακλαστικών αυτοσυντήρησης και επαγρύπνησης μπροστά στον κίνδυνο να χτυπηθεί το κόμμα ή να υποχρεωθεί να αλλάξει πολιτική.

Η ελεύθερη έκφραση γνώμης περιορίζεται στα διαδικαστικά και επιτρέπονται διαφωνίες σχετικά με… το πρόγραμμα εξορμήσεων και άλλων πρακτικών θεμάτων. Όμως, η αμφισβήτηση της ορθότητας της γραμμής ή της «σοφίας» των καθοδηγητικών οργάνων δημιουργεί υποψίες για «οπορτουνιστικές» λογικές. Τότε ακολουθείται η διαδικασία της στόχευσης μέχρι της οριστικής περιθωριοποίησης, αν στο μεταξύ δεν έχει προκύψει συμμόρφωση.

Τα καθοδηγητικά όργανα, από το γραφείο των ΚΟΒ μέχρι το πολιτικό γραφείο, έχουν αποφασιστεί πριν τις εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλείται το όργανο να ψηφίσει την πρόταση και συνήθως ψηφίζεται ατόφια γιατί η μη ψήφισή της ερμηνεύεται ως «έλλειψη εμπιστοσύνης» στην καθοδήγηση και οι λίγοι τολμηροί χάνονται μπροστά στους πολλούς που δεν θέλουν να μπουν σε περιπέτειες.

Ωστόσο, για την εκλογή αντιπροσώπων στο συνέδριο, υπάρχουν και άλλα «φίλτρα» όπως οι συνδιασκέψεις. Εκεί είναι πολύ δύσκολο να προταθεί κάποιος που δεν έχει δείξει στοιχεία πλήρους συμμόρφωσης με την εκάστοτε γραμμή.

Με την μέθοδο αυτή εκλέγεται η ΚΕ και μετά το Πολιτικό Γραφείο, όπως ακριβώς είχαν προαποφασιστεί. Δηλαδή μοιράζονται τα διάφορα πόστα από πριν και ακολουθούν οι δήθεν δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, στις οποίες καλούνται τα κομματικά μέλη “ελεύθερα” να ψηφίσουν την πρόταση του καθοδηγητικού οργάνου. Με τον ίδιο τρόπο περνάνε και οι υποψηφιότητες για τα μαζικά όργανα, τη βουλή κλπ. Μερικές φορές δεν τις βάζουν ούτε σ’ αυτή την τυπική διαδικασία, όπως έγινε σε κάποιες περιοχές στις τελευταίες εθνικές εκλογές. Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα πολλά παραδείγματα.

Στο σημείο αυτό τίθενται πολλά ερωτήματα: “Αυτό το κόμμα θέλουμε;”, “Ποιους σκοπούς εξυπηρετεί αυτός ο τρόπος λειτουργίας;”

Απάντηση υπάρχει: “Τους σκοπούς του μηχανισμού”.

Ισχυρό εργαλείο του μηχανισμού, είναι το νέο καταστατικό. Για το θέμα αυτό ο Εργατικός Αγώνας λέει: «Το νέο καταστατικό του ΚΚΕ που προέκυψε από το 19ο Συνέδριο επιφέρει ριζικές αλλαγές στον ίδιο τον χαρακτήρα του κόμματος, αφού αφαιρούνται σημαντικά στοιχεία στην φυσιογνωμία του, όπως αυτή ήταν προσδιορισμένη στο ισχύον καταστατικό που ενέκρινε το 15ο Συνέδριο και νομιμοποιεί όλες τις παραβιάσεις του καταστατικού αυτού που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια από την ηγετική ομάδα. Εξαφανίζει την διαλεκτική σχέση ηγεσίας- βάσης. Ενισχύει σε ακραίο βαθμό τις εξουσίες της ηγεσίας. Περιορίζει στον ελάχιστον βαθμό- αν δεν εξαφανίζει- τον έλεγχο της κομματικής βάσης πάνω στην ηγεσία καθιστώντας τον εντελώς τυπικό ζήτημα. Ευνουχίζει εντελώς την εσωκομματική δημοκρατία και διογκώνει στο μέγιστο τον συγκεντρωτισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει η ηγεσία για το κόμμα αλλά το κόμμα για την ηγεσία».

Όμως και το καταστατικό να είναι δημοκρατικό, η εσωκομματική δημοκρατία δεν μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από αυτό ή από το σύνολο των οργανωτικών λειτουργιών, χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαία και αυτά, αλλά είναι αναγκαία επίσης η ανάπτυξη και η διατήρηση μιας δημοκρατικής λειτουργίας που βασίζεται στην ειλικρινή και ανοιχτή συζήτηση στην οποία τα μέλη του κόμματος ενθαρρύνονται να διατυπώνουν τις σκέψεις τους.

Ευθύνες υπάρχουν, έστω και περιορισμένης κλίμακας και στη στάση εκείνων των κομματικών μελών που αντιμετωπίζουν το θέμα του περιορισμού της εσωκομματικής δημοκρατίας με παθητικότητα. Η παθητικότητα της βάσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι βοηθάει την ηγεσία να αποκτά τη συνήθεια να καθοδηγεί χωρίς αμφισβητήσεις.

Κλείνω με απόσπασμα από τον Λένιν για το θέμα αυτό:

«Ενότητα στη δράση, ελευθερία στη συζήτηση και την κριτική. Μόνο μια τέτοια πειθαρχία είναι αντάξια του δημοκρατικού κόμματος της πρωτοπορίας της τάξης». Και σε άλλο σημείο το «προλεταριάτο δεν αναγνωρίζει την ενότητα στη δράση χωρίς την ελεύθερη συζήτηση και κριτική».

http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/arthra/arthra-analysis/523-esokommatiki-dimokratia-oyte-sta-xartia

Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη

Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ και το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη

Για να μπορέσει να ξεριζώσει την ιστορική συνείδηση των κομμουνιστών, για να διαγράψει την πολιτική τους ταυτότητα και στο όνομα του ΚΚΕ να δημιουργήσει ένα άλλο κόμμα, η σημερινή ηγεσία του κόμματος δεν διστάζει να χτυπήσει, με διαστρεβλώσεις και πλαστογραφίες, τις πιο μεγάλες στιγμές της ιστορίας του, ιδιαίτερα εκείνες που έχουν την πιο πλατιά αναγνώριση από την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό. Στο πλαίσιο αυτό δεν θα μπορούσε να μην μπει στο στόχαστρό της το ιστορικό πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Είναι, άλλωστε υπεράνω πάσης αμφισβήτησης πως το ιστορικό πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και το έπος της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης αποτελούν τους μεγαλύτερους τίτλους τιμής για το ΚΚΕ σε όλη την ιστορική του διαδρομή. Για να αντιληφθούμε καλύτερα τη σημασία αυτής της επισήμανσης αρκεί να αναλογιστούμε πως, όπως είναι αδιανόητο να μιλάει κανείς για ελληνικό λαό και Ελλάδα στη νεότερη και σύγχρονη εποχή διαγράφοντας ή απαξιώνοντας στην ιστορική συνείδηση των Ελλήνων την επανάσταση του ‘21, κατά τον ίδιο τρόπο δεν μπορεί κανείς να μιλάει σήμερα για ΚΚΕ διαγράφοντας ή απαξιώνοντας στην ιστορική συνείδηση των κομμουνιστών και γενικότερα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού της Ελλάδας το γράμμα του Ζαχαριάδη και το έπος του ΕΑΜ.

Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ έχει αφήσει να διαφανεί εδώ και πολύ καιρό ότι δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο απ’ όλα αυτά. Πρέπει όμως να ακολουθήσει μια σειρά. Το γράμμα του Ζαχαριάδη είναι η προγραμματική βάση όλης της ΕΑΜικής αντίστασης. Γι’ αυτό και το έβαλε πρώτο στο στόχαστρό της, αποκηρύσσοντάς το με τον πιο σαφή και τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Το πόνημα του ιστορικού τμήματος της ΚΕ για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο (Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ: ««Το ΚΚΕ ΣΤΟΝ ΙΤΑΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ 1940- 1941», εκδόσεις Σ.Ε., Αθήνα 2015) δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για διαφορετικές σκέψεις.

Η αποδόμηση- πλαστογράφηση του Γράμματος

Στο υποκεφάλαιο με τίτλο «Εκτίμηση για το Α' γράμμα», διαβάζουμε: «Στο Α' γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη ο πόλεμος χαρακτηριζόταν εθνικοαπελευθερωτικός απ’ την πλευρά της Ελλάδας και όχι ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές. Αποτελούσε αντίφαση ότι ο σωστός στόχος που ετίθετο στο γράμμα, για ‘‘μια καινούργια Ελλάδα της δουλιάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση και από κάθε εκμετάλλευση, μ’ ένα πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό», συνυπήρχε με τη φράση «στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά ...’’. Αυτή η φράση αποτύπωνε το συσχετισμό δυνάμεων εκείνης της περιόδου, αλλά δε συνέβαλε στην αλλαγή του σε μια πορεία. Το κλίμα στις λαϊκές μάζες, τις ώρες που κηρύχτηκε ο πόλεμος, όσο κι αν πήγαζε από αγνές πατριωτικές προθέσεις, αντιμετώπιζε τον πόλεμο απ’ τη σκοπιά της αμυνόμενης Ελλάδας και της επιτιθέμενης (άρα ευρισκόμενης εν αδίκω) Ιταλίας. Όμως, ο δίκαιος ή άδικος χαρακτήρας κάθε πολέμου, δεν καθορίζεται από το ποιο κράτος επιτίθεται και ποιο αμύνεται, αλλά από το ποια τάξη και για ποιο σκοπό διεξάγει τον πόλεμο, είτε είναι αρχικά και τη συγκεκριμένη στιγμή αμυνόμενη είτε επιτιθέμενη. Και οι δυο αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις τους συγκρούονταν, όχι όμως για τα συμφέροντα των εργατικών τάξεων της Ελλάδας και της Ιταλίας, οι οποίες θα έπρεπε να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο για την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας και όχι αυτόν της καπιταλιστικής ‘‘εθνικής ενότητας’’. Αν έλειπε από το Α γράμμα η παραπάνω επίμαχη τοποθέτηση, θα αποκτούσε ισχυρή υπόσταση και η σωστή περικοπή του γράμματος «Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα». Όμως αυτό το σημείο έχανε τη δυναμική του από τη στιγμή που το ακολουθούσε η περικοπή ‘‘Στον πόλεμο αυτό που διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως καμιά επιφύλαξη’’… η γραμμή πρώτα να ξεμπερδέψουμε με τους ξένους και κατόπιν θα λογαριαστούμε με τους «δικούς μας», αφού προηγουμένως συμβαδίσουμε με τους τελευταίους, οδηγεί σε αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα» (Βλέπε: Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ: «Το ΚΚΕ ΣΤΟΝ ΙΤΑΛΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ 1940- 1941», εκδόσεις Σ.Ε., Αθήνα 2015, σελ. 150- 152)

Τι μας λέει εδώ η ηγεσία του ΚΚΕ για το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη;

Πρώτον: το γράμμα του Ζαχαριάδη ήταν λάθος γιατί χαρακτήριζε τον ελληνοϊταλικό πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό από μέρους της Ελλάδας κι όχι ιμπεριαλιστικό κι από τις δύο πλευρές. Δηλαδή για την σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, η τότε Ιταλία που ήταν μια μεγάλη ιμπεριαλιστική χώρα της Ευρώπης με αποικίες- μέλος του φασιστικού ιμπεριαλιστικού άξονα και κύριος σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας-, ήταν το ίδιο με την εξαρτημένη, από τους Αγγλογάλλους και κυρίως από τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, μικρή Ελλάδα. Συνεπώς ο ελληνοϊταλικός πόλεμος δεν ήταν ιμπεριαλιστικός μόνο από την πλευρά της Ιταλίας αλλά και από την πλευρά της Ελλάδας

Δεύτερον: Το γράμμα ήταν λάθος γιατί ακύρωνε και σωστές του θέσεις επειδή περιείχε την φράση «στον πόλεμο αυτό, που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως καμιά επιφύλαξη».

Τρίτον: Το γράμμα στην καλύτερη περίπτωση, σήμαινε να συμπράξουμε και να συμμαχήσουμε (συμβαδίζοντας) με τον Μεταξά και με το αστικό καθεστώς για να ξεμπερδέψουμε πρώτα με τους ξένους.

Τέταρτο: Η γραμμή του γράμματος οδηγούσε εντέλει στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Δηλαδή δεν διευκόλυνε, προοπτικά (αφού ξεμπερδέψουμε με τους ξένους), την ρήξη με το δικτατορικό καθεστώς και τον ταξικό αντίπαλο αλλά αντικειμενικά οδηγούσε στην υποταγή στο μεταξικό και στο αστικό καθεστώς.

Συνεπώς, για τη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, το πρώτο γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ήταν λαθεμένο από την αρχή ως το τέλος. Τα οποία θετικά αποσπάσματα υπήρχαν σε αυτό ήταν άνευ οποιασδήποτε αξίας. Σε σχέση με τον χαρακτήρα του πολέμου ήταν ένα σοσιαλπατριωτικό- σοσιαλσωβινιστικό κείμενο. Σε σχέση με το δικτατορικό καθεστώς της 4^ης Αυγούστου και το αστικό καθεστώς χάραζε όχι γραμμή ρήξης αλλά γραμμή συμβιβασμού και υποταγής.

Κρίνουν το γράμμα του Ζαχαριάδη ξεπατικώνοντας τον Άγι Στίνα

Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ θέλει να δημιουργεί την εντύπωση πως οι τωρινές κρίσεις της για το πρώτο γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη είναι απόρροια των δικών της ερευνών και θεωρητικών εμβαθύνσεων οι οποίες προκύπτουν μέσα από μια ενδελεχή μελέτη της ιστορίας του κόμματος και του εργατικού κινήματος. Η αλήθεια βεβαίως είναι εντελώς διαφορετική. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να αντιγράφει τις χειρότερες εκδοχές του νεοτροτσκισμού στην Ελλάδα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση του γράμματος δεν έκανε κάτι περισσότερο από το να ξεπατικώσει όσα γράφει ο Άγις Στίνας (Σπύρος Πρίφτης) στα απομνημονεύματά του αποδίδοντάς τα με δικά της λόγια.

Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα του Στίνα:

«Τον Οκτώβρη τού ’40 αρχίζει ο ελληνοϊταλικός πόλεμος. Το πήραμε είδηση από τη διαταγή της συσκότισης. Σε δυο- τρεις μέρες γίνεται γνωστό από την ίδια τη Διοίκηση του Στρατοπέδου το γεμάτο σωβινιστικό δηλητήριο γράμμα του Ζαχαριάδη: ‘‘στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις...’’ κλπ., κλπ. Η διεύθυνση της ομάδας Συμβίωσης συγκαλεί κατά θαλάμους συνελεύσεις. Όλοι οι σταλινικοί, δίχως ούτε μια εξαίρεση, είναι υπέρ της ‘‘υπεράσπισης της πατρίδος’’- πανηγυρικά εκδηλώνουν τη συμφωνία τους με το γράμμα του αρχηγού τους και υπογράφουν αίτηση πού ζητάν να επιστρατευτούν και να σταλούν στο μέτωπο...

Εμείς μιλήσαμε στα λίγα λεφτά που μας επιτρέψανε στις συνελεύσεις, καταγγείλαμε μ’ όλη μας τη δύναμη την προδοσία, στιγματίσαμε τη σωβινιστική πολιτική τού ΚΚΕ και το γράμμα τού Ζαχαριάδη, υπερασπίσαμε τις αρχές του επαναστατικού διεθνισμού και την πολιτική της μετατροπής του πολέμου ανάμεσα στους λαούς σέ πόλεμο των λαών εναντίον των εκμεταλλευτών τους.

Στη συνέλευση τού δικού μας θαλάμου τη σταλινική ηγεσία και τη σωβινιστική της πολιτική την είχε εκπροσωπήσει ο Δ. Παπαρήγας. Στην ουσία της κριτικής μας δεν απάντησε όπως δεν απάντησε και στα ερωτήματα που του θέσαμε: εάν το έθνος και η πατρίδα που καλούν το λαό να τα υπερασπίσει με το αίμα του είναι τίποτε άλλο από την καπιταλιστική κοινωνία, εάν είναι ή δεν είναι ο καπιταλισμός υπεύθυνος για τούς πολέμους, εάν ο σημερινός παγκόσμιος πόλεμος διαφέρει και σέ τί διαφέρει από τον πρώτο, εάν είναι ή δεν είναι και αυτός όπως και ο προηγούμενος πόλεμος ανάμεσα σε χορτάτους και σε πεινασμένους ληστές για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, εάν ήταν ή δεν ήταν σωστή ή θέση του Λένιν στον προηγούμενο πόλεμο και αν ήταν τότε σωστή γιατί δεν είναι σήμερα, τί έχει αλλάξει από τότε;

Δεν απάντησε σ’ αυτά τίποτε ο Παπαρήγας... Τα κομμουνιστικά κόμματα δημιουργηθήκανε μέσα στην αμέσως μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο επαναστατική πλημμυρίδα και μέσα στις κατάρες των λαών εναντίον του πολέμου και των υπευθύνων ανθρώπων, τάξεων και κοινωνικού συστήματος. Πάνω σ’ αυτή την πολιτική της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε επανάσταση ξεχωρίσανε αυτά από τα παλιά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Πάνω σ’ αυτό διακρίθηκε ο Λένιν... Για μια ολόκληρη περίοδο ή μεγαλύτερη ύβρις για έναν κομμουνιστή ήταν να τον πεις πατριώτη. Είχε την ίδια σημασία με το προδότης» (Α. Στίνας: «Αναμνήσεις- Εβδομήντα χρόνια κάτω από τη σημαία της σοσιαλιστικής επανάστασης», Εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ, Β’ έκδοση, Αθήνα 1985, σελ. 256- 257).

Ας κωδικοποιήσουμε τι ακριβώς ξεπατικώνει η ηγεσία του ΚΚΕ από τον Άγι Στίνα.

Πρώτο: Ο Στίνας ξεκινάει την κριτική του στο γράμμα του Ζαχαριάδη από την φράση «στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά…». Το ίδιο ακριβώς κάνει και η ηγεσία του ΚΚΕ στο πόνημα του ιστορικού τμήματος για τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Προφανώς τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται!!!

Δεύτερο: Ο Στίνας, με όσα λέει γύρω από το θέμα και με την γραμμή που θέτει απέναντι στο γράμμα του Ζαχαριάδη χαρακτηρίζει επί της ουσίας τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ιμπεριαλιστικό. Το ίδιο ακριβώς κάνει και η ηγεσία του ΚΚΕ ευθύς εξαρχής: «Στο Α' γράμμα του Ν. Ζαχαριάδη ο πόλεμος χαρακτηριζόταν εθνικοαπελευθερωτικός απ’ την πλευρά της Ελλάδας και όχι ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές».

Τρίτο: «Υπερασπίσαμε- γράφει ο Στίνας για τον ίδιο και τους ομοϊδεάτες του- τις αρχές του επαναστατικού διεθνισμού και την πολιτική της μετατροπής του πολέμου ανάμεσα στους λαούς σέ πόλεμο των λαών εναντίον των εκμεταλλευτών τους». Τα ίδια ακριβώς ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ στην κριτική της στο γράμμα.

Τέταρτο: Ο Στίνας χαρακτηρίζει ευθύς εξαρχής το γράμμα του Ζαχαριάδη σοβινιστικό και την πολιτική αυτού του γράμματος προδοτική. Στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα οδηγείται και η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ η οποία- για να συσκοτίσει τα πράγματα- αναγνωρίζει κάποια θετικά σημεία στο γράμμα τα οποία όμως φροντίζει, ευθύς εξαρχής, να απαξιώσει εντελώς ενώ ισχυρίζεται πως η όλη γραμμή του γράμματος έφερε τα αντίθετα, από τα επιδιωκόμενα, αποτελέσματα, ότι οδήγησε δηλαδή το κόμμα και την εργατική τάξη στο συμβιβασμό και στην υποταγή στην αστική τάξη και το μεταξικό καθεστώς. Πασχαλιάτικα μάλιστα, από τις σελίδες του Ριζοσπάστη ο εντολοδόχος της κομματικής ηγεσίας Κ. Σκολαρίκος, διαστρεβλώνοντας πλήρως την ιστορική αλήθεια, υποστήριξε- χρεώνοντας στον ηγέτη του ΚΚΕ την ευθύνη- πως το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, χωρίς το δεύτερο και το τρίτο, είναι ένα σοσιαλπατριωτικό- προδοτικό ντοκουμέντο.

Με ποιο στόχο;

Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται «γιατί τα κάνει όλα αυτά η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ;». Ορισμένοι εκτιμούν ότι απλά στρέφει το κόμμα στον τροτσκισμό. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ (ένας μικρός πυρήνας στις τάξεις της που αξιοποιεί την άγνοια, την αμάθεια, την αδυναμία άρθρωσης ισχυρού πολιτικού και ιδεολογικού λόγου από τους υπόλοιπους) είναι αποφασισμένη να διαλύσει το Κόμμα όπως το ξέραμε, όπως το ζήσαμε κι όπως καταγράφηκε στην ιστορία και στην συνείδηση του εργαζόμενου λαού. Για να το πετύχει αυτό υιοθετεί ό,τι μπατιρισμένο, ό,τι ξοφλημένο κι ό,τι, εξ αντικειμένου, αποδείχτηκε ιστορικά προδοτικό για την υπόθεση της εργατικής τάξης, αρκεί να φαίνεται δήθεν επαναστατικό, αρκεί να έχει επαναστατικό περιτύλιγμα, ανεξαρτήτως αν αυτό προέρχεται από τους νεοτροτσκιστές,  τους αναρχικούς κ.ο.κ. Φτάνει να έχει την σφραγίδα της αποτυχίας. Αρκεί να εγγυάται την συντριβή.

http://ergatikosagwnas.gr/new/ea/index.php/arthra/ideologia/514-i-simerini-igesia-tou-kke-kai-to-proto-gramma-tou-zaxariadi