Οι Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ουκρανίας, μεταξύ πολιτοφυλάκων και ολιγαρχών

Οι Λαϊκές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ουκρανίας, μεταξύ πολιτοφυλακών και ολιγαρχών

Submitted by aristeroblog on Wed, 2014-08-20 17:26

Boris Kagarlitsky

Στον πόλεμο μεταξύ της κυβέρνησης της Ουκρανίας και των δημοκρατιών της Νοβορωσίας οι θέσεις των αντιπάλων σταδιακά σταθεροποιούνται. Οι πόροι και των δύο πλευρών έχουν εξαντληθεί, ενώ τα πολεμοφόδιά τους τελειώνουν. Για τις δυο λαϊκές δημοκρατίες, του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που αμύνονται ενάντια στις πολλαπλά ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του Κιέβου, ισχύει απόλυτα η γνωστή αρχή: «η κυβέρνηση χρειάζεται να κερδίσει τον πόλεμο, αλλά η εξέγερση δεν χρειάζεται παρά να μην τον χάσει».

Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης στην Ουκρανία, η αυξανόμενη αποθάρρυνση των υποστηρικτών του καθεστώτος του Κιέβου και η σταδιακή ανάπτυξη αντάρτικης δράσης στις υπό κυβερνητικό έλεγχο περιοχές, προαναγγέλλουν μια νέα φάση στον εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος ασφαλώς θα επεκταθεί πολύ πέρα από τα όρια της νοτιοανατολικής Ουκρανίας.

Τα μέσα Αυγούστου σημαδεύτηκαν από την αποτυχία της τελευταίας επίθεσης του κυβερνητικού στρατού (κατά πάσα πιθανότητα πρόκειται και για την τελευταία επίθεση της θερινής εκστρατείας του Κιέβου). Είναι σημαντικό ότι στην προηγούμενη επίθεση τα κυρίαρχα Δυτικά μέσα ενημέρωσης, ενώ συστηματικά έκρυβαν κάθε πληροφορία για το πώς εξελισσόταν πραγματικά ο πόλεμος, ξαφνικά πλημμύρισαν από έναν κατακλυσμό ειδήσεων για τις συγκλονιστικές επιτυχίες του κυβερνητικού στρατού. Έπειτα άκρα του τάφου σιωπή διαδέχτηκε όλες τις αισιόδοξες προφητείες τους. Ακριβώς το ίδιο συνέβη και αυτήν τη φορά. Η αποτυχία της δεύτερης επίθεσης ακολούθησε το ίδιο σενάριο με της πρώτης: οι επιτιθέμενοι αποκόπηκαν από τις βάσεις τους και κατέληξαν να βρεθούν περικυκλωμένοι.  Οι δήθεν νίκες έγιναν πραγματική καταστροφή. Δυστυχώς δεν μπορείς να κερδίσεις τον πόλεμο στο επικοινωνιακό πεδίο όταν τόν χάνεις στο πεδίο της μάχης.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε πως οι Λαϊκές Δημοκρατίες της Νοβορωσίας έχουν θετικές προοπτικές. Ωστόσο παρ' όλες τις στρατιωτικές τους νίκες εκτυλίσσεται τώρα σ' αυτές μια πολιτική και διοικητική κρίση που εγκυμονεί νέους κινδύνους, οι οποίοι, μολονότι δεν είναι χειρότεροι από τις επιθέσεις των κυβερνητικών, είναι εξίσου σοβαροί.

Τις τελευταίες εβδομάδες ολόκληρη η ηγεσία στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ έχει ουσιαστικά αντικατασταθεί. Η πιο βαρυσήμαντη και απροσδόκητη εξέλιξη ήταν η αποπομπή του στρατιωτικού αρχηγού των πολιτοφυλακών, του Ίγκορ Στρελκόφ. Τηρώντας τις καλύτερες σοβιετικές παραδόσεις, η ανακοίνωση της αντικατάστασής του ανέφερε πως δήθεν «μετατέθηκε σε άλλο τομέα δουλειάς». Η αντικατάσταση αποφασίστηκε ενώ ο Στρελκόφ βρισκόταν στη Μόσχα, μακριά από το στρατό του.

Η απομάκρυνση του  Στρελκόφ είναι μια προφανής πράξη εκδίκησης δυνάμεων του Κρεμλίνου, τις οποίες ο ηγέτης των πολιτοφυλακών είχε υποχρεώσει σε μια σοβαρή πολιτική ήττα στις αρχές Ιουλίου. Τότε οι μονάδες της πολιτοφυλακής, έπειτα από ηρωική άμυνα δύο μηνών γύρω από το  Σλαβιάνσκ, έσπασαν τον κλοιό των ουκρανικών  δυνάμεων και αναδιπλώθηκαν στο Ντονέτσκ, ενώ εκεί πολιτικοί που συνδέονται με το Κρεμλίνο σχεδίαζαν ήδη να παραδώσουν την πόλη στην κυβέρνηση του Κιέβου. Η άφιξη των πολιτοφυλακών από το Σλαβιάνσκ συνοδεύτηκε  από ριζική εκκαθάριση στις δομές της εξουσίας. Δεν ασκήθηκαν διώξεις στους συνωμότες, αλλά όλοι τους αναγκάστηκαν ο ένας μετά τον άλλο να παραιτηθούν. Στη συνέχεια εγκατέλειψαν την πόλη χωρίς τυμπανοκρουσίες, άλλοι φεύγοντας για Μόσχα και άλλοι για Κίεβο.

Αυτό συνέβη μέσα σε μια ατμόσφαιρα ολοένα μεγαλύτερης πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης στο κίνημα. Τον Αύγουστο στελέχη των πολιτοφυλακών με μια ανοιχτή επιστολή απαίτησαν να γίνει πράξη το σύνθημα της "κοινωνικής δημοκρατίας", το οποίο είχαν από νωρίτερα διακηρύξει οι λαϊκές δημοκρατίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ. Ζητούσαν εθνικοποίηση των περιουσιών των ολιγαρχών, και θέσπιση μεταρρυθμίσεων που να προωθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων. Πρόεδρος του Ανωτάτου Σοβιέτ ανέλαβε ο Μπαρίς Λιτβίνοφ, παλαίμαχος κομμουνιστής που είχε νωρίτερα συγκρουστεί με την κομματική ηγεσία. Καταργήθηκε με νόμο η εμπορευματοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης, την οποία είχε ξεκινήσει η προηγούμενη ηγεσία, ενώ έγιναν και αλλεπάλληλες, αν και κάπως δειλές, προσπάθειες εθνικοποιήσεων.

Από την πλευρά τους, οι πολιτικοί ειδήμονες που περιστοιχίζουν το Κρεμλίνο εξαπέλυσαν στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης μια εκστρατεία εναντίον του  Στρελκόφ. Η δυσφορία  των γραφειοκρατών της Μόσχας και των προπαγανδιστών που τους στηρίζουν είναι κατανοητή: ενώ εκείνοι στρογγυλοκαθισμένοι στα άνετα γραφεία τους φτιάχνουν σχέδια  και  οργανώνουν ίντριγκες, κάποιοι άλλοι στην πρώτη γραμμή των αγώνων γράφουν ιστορία χωρίς να ζητούν την άδειά τους.

Παραδόξως, ήταν ο Στρελκόφ εκείνος που συνέβαλε καθοριστικά  στη ριζοσπαστικοποίηση, παρ' όλη τη συμπάθειά του για την τσαρική μοναρχία και τη νοσταλγία του για τη ρωσική αυτοκρατορία. Ο ηγέτης των πολιτοφυλακών όχι μόνο φημίζεται για την ειλικρίνεια και το ανοιχτό του πνεύμα (αρκεί να δούμε πόσο λεπτομερειακά παρουσιάζει τις δυσκολίες και τις αποτυχίες του, εντελώς αντίθετα από την προπαγάνδα της Μόσχας και του Κιέβου). Παρά τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του, το πολιτικό ένστικτο του  Στρελκόφ τον έστρεψε, σε μεγάλο βαθμό, στην υποστήριξη κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του τόνισαν επανειλημμένα ότι δεν θα επιτρέψουν η  Νοβορωσία να γίνει αντίγραφο της  προ-Μαϊντάν Ουκρανίας, σε απόλυτη αντίθεση με τη στρατηγική του Κρεμλίνου, που στοχεύει ακριβώς σ' αυτό.

Αντίθετα από  άλλους ηγέτες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ, που έτρεχαν συνεχώς στη Μόσχα για να ζητήσουν βοήθεια (ως επί το πλείστον μάταια), ο διοικητής των πολιτοφυλακών βρέθηκε μαζί με το στρατό του στην πρώτη γραμμή της μάχης. Εκεί πάντως, όπως απέδειξε η πράξη, ήταν ασφαλέστερος πολιτικά από ό,τι στους διαδρόμους της εξουσίας στη Μόσχα.

Το πώς ο Στρελκόφ προσελκύστηκε στη Μόσχα, και τι μεσολάβησε εκεί προκειμένου να υπογράψει την  «εθελοντική» παραίτησή του (αν πράγματι έκανε τέτοια δήλωση) μπορούμε μόνο να το μαντέψουμε. Πιθανόν να τόν απείλησαν με πλήρη διακοπή του ρωσικού ανεφοδιασμού στις απελευθερωμένες περιοχές της Νοβορωσίας. Σε  μεγάλο βαθμό αυτή η εξάρτηση των δυο λαϊκών δημοκρατιών από εξωτερικούς προμηθευτές οφειλόταν στην ανόητη διαχείριση από εκείνους που ο Στρελκόφ απομάκρυνε από τις θέσεις τους τον Ιούλιο και αρχές Αυγούστου. Ακριβώς οι ίδιοι άνθρωποι αποδείχθηκαν απρόθυμοι ή ανίκανοι να οργανώσουν την οικονομία των μετόπισθεν, ώστε να εξασφαλιστεί ομαλή κατανομή των πόρων. Τον Αύγουστο οι λαϊκές δημοκρατίες είχαν φτάσει στα πρόθυρα της καταστροφής, που τελικά αποσοβήθηκε με αποστολές τροφίμων και πυρομαχικών από τη Ρωσία. Είναι εξαιρετικά πιθανό αυτός ακριβώς ο μοχλός να χρησιμοποιήθηκε από τους διαδρομιστές του Κρεμλίνου για ν' απαλλαγούν από τον Στρελκόφ.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι συντηρητικές δυνάμεις πήραν την εκδίκησή τους, και ο στρατιωτικός ηγέτης του Ντονέτσκ απομακρύνθηκε. Άτομα γνωστά για τις  διασυνδέσεις  τους με τους ολιγάρχες διορίστηκαν έκτοτε σε θέσεις-κλειδιά. Τις ίδιες ημέρες, στη Μόσχα, ο ουκρανός πολιτικός Όλεγκ Τσαριόφ, διωγμένος από το Ντονέτσκ από τους μαχητές της πολιτοφυλακής και χωρίς να εκπροσωπεί κανέναν, παρουσίασε τη "νέα σημαία της Νοβορωσίας". Πρόκειται  για μια αναποδογυρισμένη εκδοχή της παλιάς αυτοκρατορικής σημαίας, που προφανώς σκοπό έχει να παραμερίσει τη σκούροκόκκινη σημαία με το σταυρό του Αγίου Ανδρέα, κάτω από την οποία αγωνίζεται σήμερα η πολιτοφυλακή.

Ο  ρωσικός τύπος αναφέρει ήδη ανοιχτά τη συμφωνία που πέτυχαν οι γραφειοκράτες της Μόσχας με τον πλουσιότερο ουκρανό ολιγάρχη, Ρινάτ Αχμέτοφ. Ακολουθώντας τις καλύτερες παραδόσεις του παλαιού καθεστώτος,η γραφειοκρατία του Κρεμλίνου αποφάσισε να θυσιάσει τα απελευθερωμένα εδάφη στον νέο υποτελή της, σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες που εκείνος της πρόσφερε μεσολαβώντας στις σχέσεις της με το Κίεβο, και προοπτικά με τη Δύση. Παράλληλα αναβίωσαν οι επαφές μεταξύ ρώσων και ουκρανών διπλωματών, και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη ζωηρές συζητήσεις για τη μοίρα της νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Μετά την αποτυχία της τελευταίας επίθεσης, και καθώς βρίσκεται αντιμέτωπο με αυξανόμενες εσωτερικές δυσκολίες, το Κίεβο θα μπορούσε κάλλιστα να ετοιμάζεται για συμφωνία.

Το μόνο πράγμα που οι συγγραφείς αυτού του σεναρίου δεν πήραν υπόψη τους είναι πώς τα βλέπουν όλα αυτά οι κάτοικοι της ίδιας της Νοβορωσίας και της Ουκρανίας, αλλά και τις διαθέσεις των κατοίκων του βομβαρδισμένου Ντονέτσκ και τη συνολική λογική της επαναστατικής διαδικασίας στην οποία τώρα πια εισέρχεται σταδιακά η ρωσική κοινωνία.  Οι μαχητές της πολιτοφυλακής και οι  ακτιβιστές οι οποίοι, την ώρα που βομβαρδίζονται, δημιουργούν ένα νέο κράτος, δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να παριστάνουν τις υπάκουες μαριονέτες κάποιων άλλων που αποφασίζουν γι' αυτούς στο εξωτερικό, στη Μόσχα ή στο Κίεβο. Στην Νοβορωσία οι ιδεαλιστικές συμπάθειες  για μια ανύπαρκτη στην πραγματικότητα Ρωσία, που χαρακτήριζαν τους πρώτους μήνες της εξέγερσης, τώρα έχουν αντικατασταθεί από ολοένα μεγαλύτερο μίσος για τους γραφειοκράτες του Κρεμλίνου, το οποίο οι υποστηρικτές των δυο λαϊκών δημοκρατιών κατηγορούν για δολιοφθορά και προδοσία. Αλλά και μέσα στην ίδια τη Ρωσία ανάλογες διαθέσεις εξαπλώνονται και παίρνουν πλέον μορφή χιονοστιβάδας. Όσο για τον Ίγκορ Στρελκόφ, τώρα πια τον έχει αντικαταστήσει μια νέα ομάδα στρατιωτικών που ωρίμασαν στο πεδίο της μάχης, και τον έχουν κατά κάποιο τρόπο για ίνδαλμα, αλλά ταυτόχρονα είναι και πολύ διαφορετικοί από αυτόν, καθώς έχουν πολύ πιο ριζοσπαστικές και αριστερές απόψεις.

Οι γραφειοκράτες με τις ίντριγκες, τους εκβιασμούς και τη χειραγώγηση μπορεί να πετύχουν κάποιες τακτικές νίκες, και να διώξουν μερικούς από την ηγεσία των δυο λαϊκών δημοκρατιών. Αλλά δεν θα τα καταφέρουν να σταματήσουν την επαναστατική κρίση, η οποία αναπτύσσεται και δυναμώνει ολοένα περισσότερο.

16 Αυγούστου 2014

http://aristeroblog.gr/node/2719

Οι ‘’αιώνιοι φοιτητές’’ και η αθάνατη ηλιθιότητα

Submitted by aristeroblog on Sat, 2014-08-23 21:24

Παναγιώτης Μαυροειδής

Ήταν  άνοιξη του 1986, όταν ο Αντώνης Σαμαράκης, πεζογράφος της μεταπολεμικής γενιάς, διανύοντας το 67^ο έτος της ηλικίας του, πέρασε την πύλη της Ιατρικής Σχολής Αθήνας  και εξέφρασε στην διοίκηση της σχολής  την επιθυμία του να γίνει δωρητής σώματος.  Όχι έτσι ξαφνικά. Κάποια χρόνια πριν, σε προχωρημένη ηλικία, πλήρης ημερών, αναγνώρισης, κύρους και επιτυχιών, είχε αποφασίσει να γίνει φοιτητής της Ιατρικής. “ Έφευγε-έγραφε ο τύπος της εποχής- κρυφά από την οικογένεια του  και πήγαινε να παρακολουθήσει μάθημα ανατομίας, καθήμενος  πάντα στην ίδια θέση”.

 Ας κρατήσουμε αυτή την  εικόνα, με αφορμή τα στρατιωτικά ανακοινωθέντα του Υπουργού Παιδείας Α. Λοβέρδου για την εφαρμογή του νόμου περί διαγραφής των ‘’αιωνίων φοιτητών’’.

 Ένας αιώνας χωράει 100 ολόκληρα χρόνια. Άρα, όταν ακούμε ‘’αιώνιοι φοιτητές’’,  ο νους πηγαίνει σε  γηραλέους  μοχθηρούς  τύπους γεννημένους περί το 1910, μόνο που αντί για χαμομήλι, πίνουν παραδόξως …φραπέ. Ο Αντώνης Σαμαράκης είχε γεννηθεί το 1919, άρα, με βάση και το παράδειγμα, τα πράγματα φαίνεται να κουμπώνουν και οι ένοχοι να αποκαλύπτονται γυμνοί στη διψασμένη για απόδοση δικαιοσύνης κοινωνία, που κατά τα άλλα ηττάται στα βασικά μέτωπα της καθημερινής ζωής. Μετά τις συνταρακτικές  αποκαλύψεις για δημοσίους υπαλλήλους -τέρατα που παίρνουν παχυλούς ή και διπλούς μισθούς, ανάπηρους -μαϊμούδες και τυφλούς που περνάνε την κλωστή από τη βελόνα, φωτίστηκε μια ακόμη ζωτική αιτία της κοινωνικής καταστροφής.

 Όση σχέση έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο, έχουν και τα παραπάνω με την πραγματικότητα. Η φασαρία  δε γίνεται για φοιτητές που είναι …100 χρονών. Αντίθετα, η συζήτηση αφορά στην άμεση εφαρμογή μιας διάταξης του νόμου που ορίζει ότι οι φοιτητές που μπήκαν στα πανεπιστήμια από το 2011 και μετά θα πρέπει να τελειώσουν τις σπουδές τους με 2 το πολύ χρόνια καθυστέρηση. Δηλαδή, μέσα σε  6 χρόνια για τις σχολές τετραετούς φοίτησης, σε 7 για τις σχολές  πενταετούς φοίτησης (π.χ. Πολυτεχνικές)  και σε 8 για τις σχολές  εξαετούς φοίτησης (πχ Ιατρικές).  Η εφαρμογή της θα οδηγήσει 180.000 νέους εκτός των σχολών τους, εντελώς δικτατορικά.

Τα περί ‘’αιωνίων φοιτητών’’ δεν αποτελούν παρά ένα προπέτασμα καπνού, ένα ακόμη δείγμα μιας πρωτόγονης, επιθετικής, τρομοκρατικής, γκεμπελικής προπαγάνδας, που στοχεύει σε μαζική κοινωνική ενοχοποίηση.

Η πολιτεία δε θα είχε άλλωστε λόγο να ασχοληθεί με την βίαιη αποβολή από τα πανεπιστήμια, φοιτητών όπως ο Αντώνης Σαμαράκης, ακόμη και με βάση τη λογική των μνημονιακών εγκεφάλων: Δεν κοστίζουν απολύτως τίποτα, καθώς δεν δικαιούνται ούτε συγγράμματα, ούτε σίτιση, ούτε τίποτα άλλο, παρά μόνο το δικαίωμα συμμετοχής σε εξετάσεις.

Ένα κοινωνικό και πολιτικό σύστημα όμως πολλαπλά αντιδραστικό, έχει  πολλούς λόγους, πάντα με βάση την παράλογη λογική του, να επιβάλλει καθεστώς στρατώνα, πανικού και απόλυτης υποταγής στους σημερινούς νέους φοιτητές.

Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι για να μπει κάποιος σε μια πανεπιστημιακή σχολή περνάει από ένα εξεταστικό βασανιστήριο, κάθε άλλο παρά αλώβητος ψυχολογικά ή/και σωματικά. Μου έρχεται στο νου μια εικόνα: Γιος φίλου παρακολουθεί με απόλυτη αδιαφορία και βαρεμάρα τη συζήτησή μου με τον πατέρα του, σχετικά με τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού επιλογής σχολών, με ένα βλέμμα που έλεγε περίπου ‘’σας έκανα τη χάρη, διάβασα όπως είπατε, συμπληρώστε και το μηχανογραφικό όπως θέλετε και αφήστε με ήσυχο’’. Σα να ήταν όλα έξω από αυτόν. Είναι συνηθισμένη και απολύτως δικαιολογημένη η κόπωση στη συνέχεια. Τι λέει τώρα το σύστημα στους νέους ανθρώπους; Να συμπληρώσουν  το γνωστό δόγμα ‘’διάβασε να περάσεις, θυσιάζοντας κάθε στοιχείο εφηβικής ηλικίας, και μετά βλέπεις…’’, με τη λογική ‘’τρέξε τώρα να τελειώσεις τη σχολή, παραιτούμενος από κάθε άλλη αναζήτηση ή δράση και μετά βλέπεις…’’. Άλλωστε ως γνωστόν το πτυχίο δεν φτάνει πλέον… Πρέπει  κανείς να  υπολογίζει και τα αναγκαία μεταπτυχιακά, διδακτορικό, σεμινάρια, επιμορφώσεις, πιθανά και στο εξωτερικό.

Πως μπορεί  να ανταπεξέλθει κανείς σε παρακολούθηση μαθημάτων και εργαστηρίων, μαζί και με τις συνακόλουθες ώρες αντίστοιχης μελέτης σε σπίτι ή σε βιβλιοθήκη, ειδικά για σχολές που έχουν 6-9 μαθήματα σε κάθε εξάμηνο; Ένας πρόχειρος υπολογισμός λέει ότι οι φοιτητές θα πρέπει να είναι ‘’στην τσίτα’’ 50 ώρες τη βδομάδα τουλάχιστον.

Το μπορούν; Φυσικά και το μπορούν. Υπάρχουν ωστόσο τρεις απλές προϋποθέσεις που είναι και τα βασικά ζητούμενα της κυβέρνησης αλλά και των συστημικών φωνών  ευρύτερα.

Πρώτον, να επεκτείνουν και στο πανεπιστήμιο την άκρατη παπαγαλία, τον κατακερματισμό και γενικά την παθητική σχέση με τη γνώση, στην οποία εκπαιδεύτηκαν άριστα στο Λύκειο στη φάση της προετοιμασίας για τις εξετάσεις.

Δεύτερον, να είναι παντελώς ανενεργοί, αδιάφοροι  και απόντες από κάθε συλλογικό αγώνα μέσα στο Πανεπιστήμιο, αποποιούμενοι κάθε δικαίωμα γνώμης για τον προσανατολισμό  και ρόλο του, ακόμη και για τα απλά ζητήματα της φοιτητικής ζωής.

Τρίτον, να ενοχοποιήσουν μόνοι τους και να απορρίψουν μετά βδελυγμίας, οποιαδήποτε ευρύτερη κοινωνική και πολιτική αναζήτηση εμπειριών ζωής και διαδρομών σκέψης, όπως  αντιστοιχεί σε νέους ανθρώπους.

Το 2003 ο Αντώνης Σαμαράκης έφυγε από τη ζωή. Μάλλον χωρίς να τελειώσει την Ιατρική, όπως συνάγεται από το δημοσιευμένο βιογραφικό του. Σε τιμητική εκδήλωση της Ιατρικής Σχολής ο καθηγητής  χειρουργικής Βασίλης Γολεμάτης, διηγήθηκε τι του έλεγε ο Αντώνης Σαμαράκης για το ιατρικό επάγγελμα:

 «Χρειαζόμαστε γιατρούς που να πιστεύουν στα όνειρα και να αντιμετωπίζουν τους αρρώστους τους μεχαμόγελο. Πώς είναι δυνατόν, άλλωστε, να δώσεις ελπίδα στον άνθρωπο όταν δεν ονειρεύεται;».

 Εδώ είναι όλη η ουσία: Αν  θέλουν να διαγράψουν κάτι οι αθάνατα ηλίθιοι και βάρβαροι δεν είναι τίποτα άλλο παρά το όνειρο και την ελπίδα για το καλύτερο που πρέπει να είναι το βάθρο της παιδείας. Αν αυτό ξεριζωθεί από τους νέους, θα πεθάνει και μέσα στην κοινωνία. Σε ένα δημοσίευμα της International Herald Tribune γινόταν αναφορά σε μια κινεζική πόλη-τερατούργημα, γέννημα της τελευταίας μόλις πενταετίας κοντά στη ‘’μεθόριο’’ με το Χόνγκ Κόνγκ, όπου δεν βλέπει κανείς γέροντες, συνταξιούχους, καθώς είναι φτιαγμένη εξ αρχής ως αποθήκη άθλια εργαζόμενων ανθρώπων, χωρίς άλλη κοινωνική υπόσταση και αναγνώριση ζωής εκτός εργασίας. Συμπληρώστε αυτή την εικόνα με την φαινομενικά αντίστροφή της:  Μια  κοινωνία που όλοι οι άνθρωποι, είναι εξ ορισμού γέροι, συντηρητικοί και ευθυγραμμισμένοι σαν το σιδερωμένο ρούχο, ακόμη και αν είναι 20 χρονών.

Άλλωστε, κατά τα άλλα, ποτέ δεν ανησύχησαν από τον πληθωρισμό πτυχίων οι θλιβεροί κομπάρσοι της εξουσίας τύπου Διαμαντοπούλου ή Λοβέρδου. Θυμηθείτε το όργιο με τα περιβόητα πτυχία MBA μέσω των οποίων όλοι γίνονται –υποτίθεται- μάστορες στο πώς να μανατζάρουν επιχειρήσεις και άλλους ανθρώπους. Μέχρι και στην Αιόλου και την Αθηνάς θα βρεις τα αντίστοιχα ιδιωτικά Κολλέγια. Εκεί πληρώνεις και παίρνεις. Έχεις πολλά; Αγοράζεις πτυχίο υψηλότερου κύρους.

Ας τον δούμε αυτόν τον κόσμο, διότι έχει να μας πει πολλά: Ο Russell Ackoff διδάσκων επί χρόνια μάνατζμεντ  στο φημισμένο Wharton Business School στις ΗΠΑ, όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ».

 Οι συστημικοί προπαγανδιστές δεν κόπτονται να προοδεύσουν τα πανεπιστήμια. Μισούν θανάσιμα τους νέους ανθρώπους, ειδικά αν συγκροτούν συλλογικό προοδευτικό φοιτητικό κίνημα, ακριβώς επειδή, και στο βαθμό που, βγάζουν γλώσσα στις παραπάνω ηλιθιότητες.

Ο οραματισμός του κόσμου της εργασίας και της απελευθερωτικής κομμουνιστικής αριστεράς είναι εντελώς διαφορετικός. Μια Ιατρική ή Φιλοσοφική Σχολή θα έπρεπε όχι μόνο να μην απαιτεί συνθήκες στρατωνισμού σε 20χρονα παιδιά, αλλά, αντί να κρύβει,  να περηφανεύεται και  για τυχόν Σαμαράκηδες. Αυτούς που θα  αποφάσιζαν να αγαπήσουν τη γνώση και την κοινωνική προσφορά σε οποιαδήποτε φάση της ζωής τους, ανεξάρτητα από το ρυθμό που θα τα κατάφερναν στη συνέχεια, ακόμη και αν δεν τα κατάφερναν τυπικά. Θα έπρεπε να τους αγκαλιάζει, να τους ενθαρρύνει και όχι να τους προσβάλλει με προτάσεις του τύπου «θα δώσουμε άλλη μια ευκαιρία σε μετανοημένους (!) αιώνιους φοιτητές».

Αλλά και κάτι παραπάνω: Η είσοδος, η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, θα έπρεπε να ήταν ελεύθερη και δωρεάν. Όχι βέβαια υποχρεωτική, όπως δήθεν παρανοούν με πονηριά διάφοροι. Ούτε με ελεύθερη έξοδο φυσικά, αλλά με ανάπτυξη μιας δημοκρατικής συλλογικής εκπαιδευτικής λειτουργίας που θα προάγει την εμβάθυνση, την ολοκληρωμένη προσέγγιση, την διεπιστημονικότητα και την αντίληψη προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο.

«Και θα χωράνε όλοι αυτοί οι απόφοιτοι, έστω και αν δεν είναι ελεύθερη η  ‘’’έξοδος’’;». Αυτό είναι το τελευταίο καταφύγιο των οπαδών της ταξικής αυταρχικής εκπαίδευσης των αποκλεισμών και της λοβοτομής.

Απαιτούν να ‘’μπούμε στα παπούτσια τους’’ για να βαδίσουμε μαζί τους στο αδιέξοδο της σκέψης τους και της πολιτικής τους. Έχουν κατά το ήμισυ δίκιο και πρέπει να το αναγνωρίσουμε: Σε μια κοινωνία όπου, η εκπαίδευση και οι απόφοιτοί της είναι καταρτισμένοι αλλά φτηνοί και υποτακτικοί υπηρέτες των επιχειρήσεων και του κέρδους, οι κοινωνικές υπηρεσίες και λειτουργίες είναι υποβαθμισμένες, ο χρόνος εργασίας για όσους δουλεύουν είναι ατελείωτος, οι καλύψεις για τους ανέργους ανύπαρκτες, τότε,  ναι, πράγματι, δεν χωρούν ούτε και οι σημερινοί απόφοιτοι, ούτε και οι μισοί από αυτούς, όσα πτυχία και επιμορφώσεις αν πάρουν. Για αυτό η ανεργία  και η ξενιτιά… Ακόμη και όσους ήταν φρόνιμοι και σκυμμένοι.

Σε μια κοινωνία όπου η εργασία είναι πηγή κοινωνικής προσφοράς και ανάπτυξης συλλογικού πλούτου, όπου ο ελεύθερος χρόνος και η εθελοντική συλλογική δημιουργία και προσφορά είναι δείκτης πολιτισμού, όπου ο εργάσιμος χρόνος είναι ριζικά μειωμένος και η δουλειά καθολικό δικαίωμα, αλλά και η συλλογική ζωή στοχεύει στην ανάπτυξη του κοινωνικού ανθρώπου, δεν περισσεύει κανείς. Αν δε, είναι και μορφωμένος, χίλιες φορές καλύτερα και για αυτόν και για την κοινωνία.

21 Αυγούστου 2014

http://aristeroblog.gr/node/2723

Έγινε η εκδήλωση για τον Άγιο Κοσμά στην Ηγουμενίτσα

Εκδήλωση για  τον  Άγιο Κοσμά

στην  Ηγουμενίτσα

Μεγάλο ενδιαφέρον είχε η εκδήλωση στο «Πάνθεον» της Ηγουμενίτσας  για τον Άγιο Κοσμά, που έγινε την Τετάρτη 20.8.2014.

   

Οι  ομιλητές  της  εκδήλωσης, ο  Πανοσιολογιότατος  Μεθόδιος  Ντελής (ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γηρομερίου) και ο ερευνητής-φιλόλογος και πρώην βουλευτής κ.Μιχάλης Παντούλας φωτίσανε  όχι και τόσο γνωστές πτυχές της ζωής, του έργου και της απεικόνισης  του  Πατροκοσμά, που τη μνήμη του  η  Eκκλησία μας  τη γιορτάζει  24  Αυγούστου.

Στην εκδήλωση, που οργανώθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας  σε συνεργασία με το δήμο Ηγουμενίτσας, ο π. Μεθόδιος  μίλησε πολύ παραστατικά  για τη ζωή και το έργο του Αγίου Κοσμά, ο οποίος πέρασε από την Ήπειρο και τη Θεσπρωτία. Αναφέρθηκε στις διδαχές του, που είχαν και έχουν αποκαλυπτικό περιεχόμενο.

Μεγάλο ενδιαφέρον είχε όμως και η παρουσίαση της έκθεσης, αλλά και η ομιλία του κ.Μιχάλη Παντούλα με θέμα: «Η απεικόνιση της μορφής του Αγίου Κοσμά».

Πληγή για την Ήπειρο το παράνομο ξερίζωμα αρωματικών φυτών και βοτάνων

Πληγή για την Ήπειρο το παράνομο ξερίζωμα αρωματικών φυτών και βοτάνων

Διαστάσεις τείνει να λάβει η παράνομη συλλογή αρωματικών φυτών σε όλη τη χώρα. Από την αρχή του καλοκαιριού έχουν γίνει δεκάδες συλλήψεις, από τη Θεσπρωτία έως την Αρκαδία, και έχουν κατασχεθεί μεγάλες ποσότητες ρίγανης, τσαγιού και άλλων βοτάνων. 


Σε κάποιες περιοχές της Ελλάδος, αυτές τις ημέρες, είναι σε εξέλιξη μια πραγματική επιδρομή για τη συλλογή ρίγανης, διαφόρων ποικιλιών τσαγιού αλλά και βοτάνων με θεραπευτικές ιδιότητες. 

Το κύριο πρόβλημα της παράνομης αυτής πρακτικής είναι η καταστροφή των φυτών, καθώς τη συλλογή αναλαμβάνουν έναντι πινακίου φακής άνθρωποι που δεν γνωρίζουν ή δεν ενδιαφέρονται. 

Το τελευταίο κρούσμα σημειώθηκε στον Νομό Αρκαδίας την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου. Το Δασαρχείο Τρίπολης εντόπισε τρία άτομα -δύο αλλοδαπούς και τον ημεδαπό οδηγό τους- που μετέφεραν με ένα αγροτικό αυτοκίνητο 19 σακιά ρίγανης και 17 σακιά τσαγιού του βουνού. Το φορτίο κατασχέθηκε και οι συλληφθέντες διώκονται σε βαθμό πταίσματος. 

«Η οικονομική κρίση δυσκολεύει πολύ τα πράγματα. Εκεί που κάποτε πήγαιναν δέκα άνθρωποι στα βουνά για να μαζέψουν και να πουλήσουν ρίγανη και τσάι, τώρα πηγαίνουν εκατό», λέει  ο δασάρχης Τρίπολης, Θανάσης Αργειτάκης. 

«Ενα κιλό ρίγανης “βγάζει” δέκα σακουλάκια, που πωλούνται προς 1,5 έως 2 ευρώ. Επομένως ένα κιλό ρίγανη μπορεί να αποφέρει μέχρι 20 ευρώ. Αν βάλεις έναν εργάτη να μαζέψει καμιά τριανταριά κιλά την ημέρα, τότε μπορείς να βγάλεις έως 600 ευρώ/μήνα “μαύρα”», τονίζει ο κ. Αργειτάκης. 

Οπως περιγράφουν δασάρχες από όλη τη χώρα, σε συγκεκριμένες περιοχές γίνεται τις ημέρες αυτές πραγματική επιδρομή. Πριν από 20 ημέρες συνελήφθησαν από συνοριοφύλακες στον Τσαμαντά Θεσπρωτίας 15 Αλβανοί, από 20 έως 58 ετών, οι οποίοι είχαν εισέλθει παράνομα στη χώρα από τα βουνά, είχαν στήσει αντίσκηνα στο βουνό και είχαν ήδη συλλέξει… 4,5 τόνους αρωματικών φυτών! 

Μεγάλη ζημιά 

«Δεν έχουμε πολλά τέτοια περιστατικά, αλλά η ζημιά που προκαλείται είναι μεγάλη», λέει  η διευθύντρια της Δασικής Υπηρεσίας Θεσπρωτίας, Σουλτάνα Γιαννακοπούλου. 

Και υπογραμμίζει: «Προσπαθούμε με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουμε και με υπερπροσπάθεια του προσωπικού να ελαχιστοποιήσουμε το φαινόμενο». 

Το 2013, ύστερα από πολλές αναφορές, η Ειδική Γραμματεία εξέδωσε εγκύκλιο για τη λήψη μέτρων προστασίας των αρωματικών- μελισσοτροφικών φυτών και των φαρμακευτικών βοτάνων. «Τα αυτοφυή αρωματικά-μελισσοτροφικά φυτά και τα φαρμακευτικά βότανα της χώρας καταλαμβάνουν σημαντικές εκτάσεις του ελλαδικού χώρου, συμμετέχοντας στη σύνθεση δασικών και χορτολιβαδικών συστημάτων, συγκροτώντας, μαζί με τη δασική και χορτολιβαδική βλάστηση περιοχών, οικότοπους με οικολογική αξία για τη βιοποικιλό­τητά τους και τον οικοσυστηματικό τους ρόλο», αναφέρει. «Ταυτόχρονα, χαρακτηρίζουν τοπιακά περιοχές της χώρας και συνδέονται ιστορικά με την πορεία τόπων. Επιπλέον, συμμετέχουν στην οικονομία περιοχών με τις προσφορές τους, όπως π.χ. με τη συμβολή τους στη μελισσοκομία. Πολλά δε από τα φυτά αυτά τείνουν προς εξαφάνιση από περιοχές που κάποτε αφθονούσαν, κυρίως λόγω των δραστηριοτήτων του ανθρώπου που ενεργούνται σε βάρος τους (καταστροφική εκρίζωσή τους, συλλογή κατά την ανθοφορία τους, συνεχείς πυρκαγιές, εκχερσώσεις κ.λπ.)». 

Με απόφαση δασάρχη 

Τι ισχύει σχετικά με τη συλλογή αρωματικών φυτών; «Υπάρχουν περιοχές, λ.χ. οι προστατευόμενες, στις οποίες απαγορεύεται εντελώς», λέει ο ειδικός γραμματέας Δασών, Γιώργος Αμοργιανιώτης. «Κατά κανόνα, όμως, η συλλογή ρυθμίζεται με απόφαση του δασάρχη, ανά περίοδο και ανά είδος, όπως γίνεται με τη θήρα. Η νομοθεσία δίνει τη δυνατότητα στον δασάρχη να εκδίδει απαγορευτική διάταξη για τα φυτά αυτά, για λόγους δασοπονικούς, προστατευτικούς, τουριστικούς, αισθητικούς και εν γένει κοινής ωφελείας. Αλλά ακόμα και εκεί που επιτρέπεται η συλλογή, απαγορεύεται οπωσδήποτε η εκρίζωση».

Μισθώνουν εργάτες 

«Οπως καταλαβαίνετε, το πρόβλημα δεν είναι η γιαγιάκα από το διπλανό χωριό, που θα μαζέψει ένα κιλό για να καλύψει τις ανάγκες της τον χειμώνα, αλλά οι εργάτες που τους βάζει κάποιος να μαζέψουν όσο πιο πολύ μπορούν, όσο πιο γρήγορα μπορούν», λέει ο κ. Αργειτάκης. 

«Αν ξέρεις να μαζέψεις τσάι, θα κόψεις συγκεκριμένα κλαδάκια με ψαλίδι, επιτρέποντας στο φυτό να επανέλθει ύστερα από μερικές ημέρες. Θα χρειαστείς όμως 10 λεπτά σε κάθε φυτό. Αν απλά το ξεριζώσεις και το χώσεις σε έναν σάκο, τελειώνεις αμέσως. Η καταστροφή που προκαλείται όμως είναι μεγάλη. Νομίζω ότι αν αυτό συνεχιστεί, σε λίγα χρόνια θα ψάχνουμε να βρούμε αρωματικά φυτά που είναι σήμερα κοινά, όπως οι διάφορες ποικιλίες του τσαγιού», επισημαίνει ο κ. Αργειτάκης. 

Διακινούνται μέσω Διαδικτύου 

Εκτός από τα κοινά αρωματικά φυτά, όπως το τσάι και η ρίγανη, ιδιαίτερη σημασία έχει η παράνομη πώληση ελληνικών βοτάνων και φαρμακευτικών φυτών. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα  περισσότερα από 145 είδη βοτάνων και αρωματικών φυτών της ελληνικής φύσης διακινούνται παράνομα μέσω Διαδικτύου, κάτι που αποδεικνύει το «όργωμα» απομακρυσμένων οικοτόπων για την κλοπή πολύτιμων φυτών. 

Η έρευνα, την οποία πραγματοποίησε η βιολόγος Βικτώρια Μεντέλη στο πλαίσιο της μεταπτυχιακής της διατριβής, εστίασε σε φυτώρια χωρών που παραδοσιακά εμπορεύονται φυτικά είδη είτε καλλωπιστικά είτε φαρμακευτικά, όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Γαλλία, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία. Επειτα από εκτενή έρευνα για κάθε ένα από τα 1.415 ελληνικά ενδημικά φυτά, η βιολόγος εντόπισε 588 περιπτώσεις εμπορίας από 73 φυτώρια, στην Ευρώπη, τη Β. Αμερική και την Αυστραλία. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούν 145 είδη – το 10% της ενδημικής χλωρίδας της χώρας το εμπορεύονται τώρα ή το έχουν εμπορευθεί στο πρόσφατο παρελθόν. Ανάμεσα στα εμπορευόμενα είδη κυριαρχούν ενδημικές καμπανούλες, ίριδες και κρόκοι, ορχιδέες, αρωματικά φυτά και τουλίπες. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι από τα εμπορευόμενα είδη, 32 χαρακτηρίζονται απειλούμενα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.  

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η παράνομη εμπορία ενδημικών φυτών δεν είναι κάτι καινούργιο. Τον προηγούμενο αιώνα ήταν συχνό φαινόμενο η διοργάνωση εξερευνητικών αποστολών βοτανικού ενδιαφέροντος από ιδιώτες, φυσιολάτρες, ερασιτέχνες και επιστήμονες βοτανολόγους που ξερίζωναν φυτά για να τα συμπεριλάβουν ως ζωντανά φυτά στον κήπο τους, ως δείγματα στην ιδιωτική τους συλλογή ή σε συλλογές μεγάλων βοτανικών μουσείων/κήπων. 

Έκκληση για να βοηθήσουμε το τρίχρονο αγοράκι που έχασε το χέρι του στα Σύβοτα

Έκκληση για να βοηθήσουμε το τρίχρονο αγοράκι που έχασε το χέρι του στα Σύβοτα

Οι γονείς του τρίχρονου αγοριού, που έχασε το χέρι του στο πλυντήριο του σπιτιού στα Συβοτα Θεσπρωτίας και συγκίνησε το Πανελλήνιο,ζητούν τη βοήθεια μας!

Οι Ιλίρ και Λούλα Μπίλα, απευθύνουν έκκληση σε όλους τους Έλληνες και ζητούν τη βοήθειά μας προκειμένου να γίνει η επέμβαση για την τοποθέτηση τεχνητού άκρου στο τρίχρονο αγοράκι.

Αναλυτικά στην επιστολή τους αναφέρουν τα εξής:

Οι γονείς ILIR BILLA και LULE BILLA του πανέμορφου 3χρονου ALTEO BILLA, που έχασε το χέρι παίζοντας, κάνουμε έκκληση:

Προς όλες και όλους τους φιλεύσπλαχνους Έλληνες να βοηθήσουν, από το υστέρημα τους, προκειμένου να του προσθέσουμε τεχνητό χέρι, που θα στοιχίσει πάνω από 20.000€!

Εμείς είμαστε πάμπτωχοι και άνεργοι! 

Ανοίξαμε λογαριασμό στην Τράπεζα Πειραιώς για μοναδικό σκοπό την προσθήκη του δεξιού χεριού του ALTEO BILLA!
 

O λογαριασμός είναι: 660 112 79 85 672
 

Ευχαριστούμε όλες και όλους, για κάθε προσφορά. Ο παντοδύναμος Θεός να σας τα ανταποδώσει στα πολλαπλάσια!

Σας Ευχαριστούμε
ILIR BILLA, LULE BILLA

Ο Ναζιστικός στρατός κατέλαβε το Λουγκάνσκ από τους κατοικους του- Στα χέρια αντιφασιστων ανταρτών ισχυρό πυραυλικό σύστημα;

Ο Ναζιστικός στρατός κατέλαβε το Λουγκάνσκ από τους κατοικους του- Στα χέρια αντιφασιστων ανταρτών ισχυρό πυραυλικό σύστημα;

Προπαγανδιστικες αναφορές των ναζιστων δουλων των δυτικων αποικιοκρατων κάνουν λόγο για ολοένα αυξανόμενη έλλειψη πειθαρχίας στις τάξεις των αντιφασιστων ανταρτών, ενώ πολλοί λεει η ναζιστικη προπαγανδα εγκαταλείπουν εντελώς την μάχη στην Ουκρανία. Στο κέντρο του Λουγκάνσκ, ενός από τα σημαντικά "προπύργια" των αντιφασιστών, οπου οι κατοικοι αντιστεκονται στους ναζι, κινήθηκε για πρώτη φορά χθες ο ναζιστικός στρατός, αποδυναμώνοντας έτσι περαιτέρω τους Ουκρανους, σκορπωντας αιμα και σφαγη με την βοηθεια των πατρωνων τους δυτικων αποικιοκρατων. Ναζιστες αξιωματούχοι δήλωσαν ότι μονάδες του ναζιστικου στρατού ύψωσαν την ναζιστική σημαία σέ ένα αστυνομικό τμήμα στο κεντρικό Λουάνσκ, την ανατολική πόλη η οποία, μαζί με το Ντόνετσκ, αποτελεί το κέντρο των δραστηριοτήτων των αντιφασιστών κι έναν απο τους βασικούς προορισμούς της ανθρωπιστικής βοήθειας. Αλλα τμήματα του Λουάνσκ, ωστόσο, παραμένουν υπό τον έλεγχο των κατοικων τους και των αντιφασιστων ανταρτών. Οι ισχυρισμοί των ναζιστών αξιωματούχων δεν επιβεβαιώνεται απο άλλες πηγές, αν και μία φωτογραφία της ναζιστικης σημαίας των ναζι του Κιεβου στο αστυνομικό τμήμα κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα. Η είσοδος του ναζιστικού στρατού στο Λουγκάνσκ, σε συνδιασμό με την αυξανόμενη πίεση σε θέσεις αντιφασιστών στο Ντόνετσκ, αποδεικνύει ότι η κατάσταση όπως λενε οι ναζι και τα παπαγαλακια τους έχει ανατραπεί για τους αντιφασιστες, οι οποίοι κήρυξαν ανεξαρτησία τον Απρίλιο. Αναφορές των ναζι και των δυτικων αποικιοκρατικων παπαγαλων τους κάνουν λόγο για ολοένα αυξανόμενη έλλειψη πειθαρχίας στις τάξεις των αντιφασιστων ανταρτών, ενώ πολλοί εγκαταλείπουν εντελώς την μάχη.

Στα χέρια αντιφασιστων ανταρτών ισχυρό πυραυλικό σύστημα; Οι ναζιστικές αποικιοκρατικές δυνάμεις άσκησαν πίεση στους αντιφασιστες στις μάχες που σημειώθηκαν στη διάρκεια της χθεσινής νυκτας, περικυκλώνοντας την πόλη Χόρλιβκα που αντιστεκονται οι κατοικοι της στους ναζι και παίρνοντας τον έλεγχο μικρότερων οικισμών στην ανατολική Ουκρανία, ανακοινώθηκε από το ναζιστικο στρατό. Σε ανακοίνωση του ναζιστικού στρατού αναφέρεται πως υπάρχουν υποψίες ότι οι αντιφασιστες αντάρτες απάντησαν στα πυρά κάνοντας χρήση του ισχυρού ρωσικής κατασκευής πυραυλικού συστήματος Ουραγκάν νοτιοανατολικά του Ντονέτσκ κοντά στο χωριό Νοβοκατερίνιβκα. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποίησαν το όπλο αυτό. Στην ανακοίνωση δεν αναφέρονται οι απώλειες των πλευρών και οι αντιφασιστες αντάρτες δεν έχουν σχολιάσει μέχρι στιγμής.

Μόσχα: "Δεν παραδίδουμε εξοπλισμό εκεί" To Κρεμλίνο διέψευσε επίσημα τις πληροφορίες που μετέφερε όπως λενε τα δυτικα αποικιοκρατικα παπαγαλακια ο πρωθυπουργός της λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, Αλεξάντρ Ζαχαρτσένκο, σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία παρέδωσε στρατιωτικό εξοπλισμό στους αντιφασιστες στην Ουκρανία. «Το έχουμε επαναλάβει πολλές φορές ότι δεν παραδίδουμε κανενός είδους στρατιωτικό εξοπλισμό εκεί κάτω» δήλωσε ο εκπρόσωπος τύπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, όπως μετέδωσαν ρωσικά μέσα πρακτορεία ειδήσεων.

Γερμανία: Δύσκολες οι συνομιλίες Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ δήλωσε χθες, μετά το πέρας της συνάντησης με τους ομολόγους του από τους ναζι δουλους τους στο Κιεβο, τη Ρωσία και τη Γαλλία, ότι οι υπουργοί Εξωτερικών θα ενημερώσουν τους ηγέτες των κρατών τους και ενδεχομένως, να συμφωνήσουν τη Δευτέρα ή την Τρίτη το πώς θα συνεχιστούν οι συνομιλίες. «Θα το κάνουμε και αυτό είναι που έχει συμφωνηθεί τώρα, η πρώτη αναφορά προς τις πρωτεύουσες και τις κυβερνήσεις μας και στη συνέχεια, ενδεχομένως κατά τη διάρκεια της Τρίτης, να συμφωνηθεί η συνέχιση της σημερινής συζήτησης» είπε ο επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας μιλώντας στους δημοσιογράφους. Λίγο αργότερα η εκπρόσωπός του διευκρίνισε ότι ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών εννοούσε είτε τη Δευτέρα είτε την Τρίτη (η συνέχιση των συνομιλιών) . Όπως επίσης είπε ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών η τριμερής συνάντηση στο Βερολίνο για την Ουκρανία ήταν «δύσκολη», αλλά πιστεύει ότι σημειώθηκε κάποια «πρόοδος». «Είναι δύσκολο, αλλά πιστεύω και ελπίζω ότι έχουμε σημειώσει πρόοδο σε κάποια θέματα των συζητήσεων», δήλωσε ο Σταϊνμάγερ μετά από πέντε ώρες συνομιλιών με τον ναζιστη του Κιεβου «ομόλογό του» Πάβλο Κλίμκιν τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ και τον επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Λοράν Φαμπιούς.

http://litlepost.blogspot.gr/2014/08/18-2014.html

Πρόταση για συνάντηση της αλητισας Μέρκελ με τον αληταρα δουλο της ναζιστη Ποροσένκο στο Κίεβο

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγγελα Μέρκελ έλαβε πρόσκληση να ταξιδέψει το Σάββατο στο κατεχομενο από τους βαζιστες της Κίεβο για πολιτικές συνομιλίες με θέμα την κρίση στην Ουκρανία και εξετάζει αν θα αποδεχθεί την πρόσκληση αυτή, δήλωσε σήμερα μια κυβερνητική εκπρόσωπος. Η πρόσκληση προέρχεται από τον αληταρα ναζιστη «πρόεδρο» της ναζιστικης κλικας του Κιεβου Πέτρο Ποροσένκο και το γραφείο της Μέρκελ εξετάζει αν μπορεί να διαμορφθεί ένα πρόγραμμα επίσκεψης, διευκρίνισε η εκπρόσωπος. Οι υπουργοί Εξωτερικών της ναζιστικης κλικας του Κιεβου, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας είχαν χθες, Κυριακή, στο Βερολίνο πάνω από πέντε ώρες συνομιλιών για την κρίση και σχεδιάζουν να συναντηθούν και πάλι αφού έχουν διαβουλεύσεις με τις κυβερνήσεις τους, δήλωσε εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών. Ο εκπρόσωπος δεν έκανε γνωστό πότε θα λάβει ενδεχομένως χώρα η συνάντηση.

http://litlepost.blogspot.gr/2014/08/18-2014.html

Ουκρανία: Πύραυλος των αντιφασιστων ανταρτών, λεει η προπαγανδα των ναζι που δολοφονουν τους αμαχους, έπληξε αυτοκινητοπομπή δικων τους προσφύγων

Μια αυτοκινητοπομπή λεωφορείων που μετέφεραν πρόσφυγες από την πόλη Λουχάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, επλήγη από πυραυλικά πυρά των γουρουνοναζιστων του Κιεβου με αποτέλεσμα άγνωστο αριθμό θυμάτων

Αύγουστος 18 2014 14:41

Αληταραδες ναζιστες του Κιεβου εκτόξευσαν πυραύλους Γκραντ εναντίον αυτοκινητοπομπής προσφύγων από το Λουχάνσκ κοντά στις περιοχές Χριαστσουβάτιε και Νοβοσβίτλιβκα. . . Ολος ο κοσμος περιμένει να μάθει πόσοι σκοτώθηκαν, από τους γουρουνοναζιστες του Κιεβου που διεξάγουν τον αισχρο πολεμο των δυτικων αποικιοκρατων στην ανατολική Ουκρανία. Από την πλευρά των αντιφασιστων ανταρτών, ο Αντρέι Πούργκιν, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ της Ουκρανιας, δήλωσε πως οι αντιφασιστικες ανταρτικές δυνάμεις δεν έχουν τη στρατιωτική δυνατότητα να πραγματοποιήσουν μια τέτοια επίθεση. "Οι ίδιοι οι Ναζι βομβαρδίζουν διαρκώς το δρόμο με αεροπλάνα και Γκραντ. Φαίνεται πως σκότωσαν τώρα περισσότερους αμάχους όπως κάνουν επί μήνες τώρα. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να στείλουμε Γκραντ στο έδαφος αυτό", δήλωσε το στέλεχος των αντιφασιστων ανταρτών. Ειδησεογραφικό όργανο των αντιφασιστων ανταρτών είχε αναφέρει νωρίτερα πως οι αντιφασιστες και οι ναζιστικές δυνάμεις αντάλλαξαν βαριά πυρά πυροβολικού εκεί όπου ταξίδευαν τα λεωφορεία με τους πρόσφυγες για να βρουν καταφυγιο στη Ρωσια, και οι γουρουνοναζιστες όπως συνηθιζουν να βομβαρδιζουν αμαχους, τους βομβαρδισαν.

http://litlepost.blogspot.gr/2014/08/18-2014.html

Σύλησαν τον τάφο του "Ουκρανού" ναζιστή Στεπάν Μπαντέρα στο Μοναχο

Ένας μαρμάρινος σταυρός ύψους περίπου 1,80 μ. ανατράπηκε από τον τάφο του ναζιστικου καθαρματος Μπαντέρα στο Μόναχο και αφέθηκε δίπλα στο μνήμα, χώμα απομακρύνθηκε από τον τάφο ενώ βρέθηκαν επίσης πεταμένα βάζα με λουλούδια που είχαν αφεθεί στον τάφο

Αύγουστος 18 2014 09:39

Ο τάφος του Στεπάν Μπάντερα, ενός ναζιστή Ουκρανού «ηγέτη», τον οποιο ειχαν διορισει οι Γερμανοι ναζιστες «πρωθυπουργο» της Ουκρανιας όταν την ειχαν καταλαβει στο Β Παγκοσμιο Πολεμο, ο οποίος είχε πολεμήσει εναντίον των Σοβιετικών και υπερ των Ναζί κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, συλήθηκε από αγνώστους σε ένα κοιμητήριο στο έδαφος της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της νύχτας του Σαββάτου προς Κυριακή, όπως ανακοίνωσε χθες η γερμανική αστυνομία. Ο Μπαντερα, ο οποίος πολεμούσε εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης έως ακόμη τα τέλη της δεκαετίας του 1950, πριν εκτελεσθεί από έναν πράκτορα της KGB το 1959, θεωρείται ως και σήμερα «ήρωας» από πολλούς στη δυτική Ουκρανία, για τις σφαγες που εχει διαπραξει εναντιον των αμαχων Ουκρανων, όμως στη κεντρικη και ανατολική Ουκρανία οι περισσότεροι συμφωνούν με τη σοβιετική άποψη ότι ήταν τρομοκράτης, καθαρμα, σφαγεας και ναζιστης. Η ξεκαθαρα βρωμιαρικη και ναζιστικη προδοτικη προσωπικότητα και κληρονομιά του Μπάντερα είχε βρεθεί στο επίκεντρο της ναζιστικης τρομοκρατιας που χρηματοδοτουνταν από τους δυτικους αποικιοκρατες που οδήγησαν στην αποπομπή του ανεξαρτητου Ουκρανου και τελικως φίλα προσκείμενου στη Μόσχα προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Η σύληση του τάφου του αληταρα ναζιστή «Ουκρανού» ανακαλύφθηκε την ημέρα που ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ υποδέχθηκε τους ομολόγους του των ναζιστων πραξικοπηματιων του Κιεβου, της Ρωσίας και της Γαλλίας, για να συζητήσουν πώς μπορεί να τερματιστεί η κρίση στην Ουκρανία, με εξοντωση των αντιφασιστων. Οι γερμανικές αρχές ανέφεραν ότι η αστυνομία διεξάγει έρευνα. Ωστόσο γερμανικά ΜΜΕ ανέφεραν, επικαλούμενα πηγές της αστυνομίας, ότι δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο που να τεκμηριώνει πως η ενέργεια είχε πολιτικά κίνητρα ή να δείχνει ποιοι είναι οι πιθανοί δράστες της.

http://litlepost.blogspot.gr/2014/08/18-2014.html

Το Ολοκαύτωμα του Κερασόβου

Το Ολοκαύτωμα του Κερασόβου

Το μνημείο των πεσόντων στις 15 Αυγούστου 1944 στο Κεράσοβο Πωγωνίου

Το Κεράσοβο Πωγωνίου είναι ένα μικρό χωριό στα βορειοδυτικά του Νομού Ιωαννίνων, σε απόσταση περίπου πενήντα πέντε χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα και είκοσι από το ιστορικό Καλπάκι, έδρα πλέον του νέου Δήμου Πωγωνίου. Είναι χτισμένο σε μια πανοραμική και επικλινή τοποθεσία στις βορειοδυτικές πλαγιές της οροσειράς του Κασιδιάρη, κάτω από την κορυφή του Προφήτης Ηλίας Κερασόβου. Απέναντί του δεσπόζουν οι υπώρειες της Μουργκάνας (όρη Τσαμαντά), οι οποίες συνεχίζονται στο αλβανικό έδαφος. Μαζί με τα χωριά Περιστέρι (Μέγγουλη), Στρατίνιστα, Ψηλόκαστρο (Κολοδαί), Δημόκορη, Λάβδανη, Κάτω Λάβδανη, Βραστοβά, Αγ. Μαρίνα, Καστανή (Καστάνιανη), Χαραυγή (Βάλτιστα), Κτίσματα (Αρίνιστα) συναποτελούν τη γεωγραφική και ιστορική ενότητα της Λάκκας Πωγωνίου ή Λάκκας του Μουχτάρ- Πασά. Δεν ήταν ποτέ μεγάλο ή πλούσιο χωριό και κύριες πηγές βιοπορισμού των κατοίκων του ήταν η γεωργία, η κτηνοτροφία και κυρίως, τα τελευταία χρόνια, τα εμβάσματα των εσωτερικών και εξωτερικών μεταναστών. Ο πληθυσμός του κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπερέβαινε τους διακόσιους πενήντα κατοίκους, ενώ σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι το χειμώνα δεν ξεπερνούν τους δέκα, όλοι τους σχεδόν υπερήλικες.

      Στις 15 Αυγούστου 1944, ανήμερα της θρησκευτικής εορτής της Παναγίας, τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής κύκλωσαν και καταστρέψανε ολοσχερώς το χωριό αυτό. Τις ίδιες περίπου μέρες έκαψαν πλήρως ή μερικώς και άλλα χωριά της Λάκας Πωγωνίου. Στο Κεράσοβο όμως χάθηκαν είτε από τους κατακτητές είτε από τις κακουχίες συνολικά είκοσι οχτώ άνθρωποι, έντεκα από τους οποίους εκτέλεσαν ομαδικά τα κατοχικά στρατεύματα έξω από μια σπηλιά, γνωστή ως τότε με το όνομα «χτικιαρότρυπα», αφού εκεί αφήνονταν να πεθάνουν όσοι υπέφεραν στα παλιά τα χρόνια από τη φυματίωση («χτικιό»). Πρόκειται για μεγάλη απώλεια, αν σκεφτούμε ότι αναφερόμαστε ένα μικρό χωριό, με πενήντα περίπου σπίτια και όχι πάνω από διακόσιους πενήντα μόνιμους κατοίκους εκείνη την εποχή. Με το ακόλουθο κείμενο, προϊόν πολυετούς έρευνας σε αρχεία και μαρτυρίες, δεν  επιθυμούμε να φωτίσουμε ορισμένες όλες τις πλευρές των δραματικών εκείνων γεγονότων, δουλειά μάλλον εξειδικευμένων ιστορικών, αλλά να δώσουμε κάποια στοιχεία για το τι όντως συνέβη, τα οποία να αποτελέσουν αφορμή για περεταίρω έρευνα.

      Σύμφωνα με τις πηγές η Ήπειρος συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση κατά των εισβολέων από τα ξημερώματα της 28^ης Οκτωβρίου 1940 μέχρι την ημέρα που ο τελευταίος Γερμανός στρατιώτης εγκατέλειψε τα αιματοβαμμένα χώματά της (22 Οκτωβρίου 1944). Σε όλη τη διάρκεια του 1944 στην Ήπειρο υπήρξαν κάπου 12.000- 15.000 μόνιμοι αντάρτες (Ε.Λ.Α.Σ.- Ε. Ο. Ε. Α.). Ο αριθμός αυτός είναι εντυπωσιακός, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με αριθμούς άλλων, κατά πολύ πλουσιότερων περιοχών. Η επαρχία Πωγωνίου εντάχθηκε σχεδόν καθολικά στις αντιστασιακές οργανώσεις του Ε.Α.Μ. γιατί σχετικό προσανατολισμό είχαν οι πρωτοπόρες αντάρτικες ομάδες που εμφανίστηκαν εδώ, αυτές του δασκάλου και έφεδρου υπολοχαγού Κωνσταντίνου Ι. Ράπτη- Νεμέρτσικα (άνοιξη του 1942) και του Νικόλαου Έξαρχου- Πάκου (23- 24 Ιουνίου 1942). Την εποχή που εξετάζουμε, δηλαδή το καλοκαίρι του 1944, στην ευρύτερη περιοχή Πωγωνίου- Καλαμά- Φιλιατών έχει αναπτυχθεί ένα πλήρες σύνταγμα ανταρτών (15^οΣύνταγμα Πεζικού Καλαμά), με τρεις εμπειροπόλεμες μονάδες (Ι/15, ΙΙ/15, μικτό ελληνοαλβανικό τάγμα Φιλιατών- Τσαμουριάς) και μια ακόμα πιο πρόσφατα συγκροτημένη (ΙΙΙ/15). Από τον Ιούνιο του 1944 στο γειτονικό Ζαγόρι, έδρα της VI Ταξιαρχίας Πεζικού σταθμεύει το ΙΙ/27 τάγμα Κοζάνης (ανήκε στο 27 Σύνταγμα της IX Μεραρχίας Δυτικής Μακεδονίας), το οποίο αναφέρεται εδώ γιατί είχε σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν.

      Το χωριό Κεράσοβο έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με πολλά άλλα χωριά της επαρχίας μας. Απέχει ελάχιστα, μόλις τρία χιλιόμετρα από τον κεντρικό αμαξιτό δρόμο που συνδέει το Αργυρόκαστρο με το Καλπάκι και τα Ιωάννινα. Από το δρόμο αυτόν, τον οποίο είχαν επισκευάσει από την αρχή της Κατοχής οι Ιταλοί, περνούσαν σε μόνιμη βάση εφοδιοπομπές και φάλαγγες του Γερμανικού στρατού. Οι αντάρτες από το καλοκαίρι του 1943 (επιχειρήσεις στα πλαίσια του συμμαχικού σχεδίου Animals) διενεργούσαν δολιοφθορές και αιφνιδιαστικές επιθέσεις εναντίον εχθρικών στόχων. Αυτή ήταν η αποστολή τους αλλά και συνάμα ο κύριος τρόπος να αποκτήσουν όπλα, πολεμοφόδια και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Παρακάτω αναφέρουμε κάποια πλήγματα για τα οποία μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε στοιχεία:   

    

• Ενέδρα εναντίον γερμανικής φάλαγγας τριών αυτοκινήτων στη θέση Χάνι Δελβινάκι. Τα δυο πυρπολήθηκαν επιτόπου ενώ το τρίτο το έφεραν οι αντάρτες στο Κεράσοβο Πωγωνίου (Μάρτης 1944- [21]).
• Ενέδρα εναντίον γερμανικής φάλαγγας δυο αυτοκινήτων στη θέση Χάνι Δελβινάκι. Οι αντάρτες πήραν όλο το φορτίο τους, το οποίο αποτελούνταν από όπλα, αυτόματα και πυρομαχικά (26 Απριλίου 1944- [23]).

• Ενέδρα εναντίον γερμανικής φάλαγγας τριών οχημάτων κοντά στα Κτίσματα- Αρίνιστα Πωγωνίου. Σκοτώθηκαν τρεις Γερμανοί, δύο αιχμαλωτίστηκαν, πάρθηκαν λάφυρα (9 Μάη 1944-[8],[40],[42]).
• Ενέδρα (πιθανώς του 6^ου λόχου ΙΙ/15 τάγματος) εναντίον γερμανικής φάλαγγας σαράντα αυτοκινήτων στη θέση Χάνι Δελβινάκι και επίθεση εναντίον Γερμανικού φυλακίου. Σκοτώθηκαν δύο Γερμανοί και οχτώ αιχμαλωτίστηκαν (10 Μάη 1944-[8],[23],[40],[42]).
• Ενέδρα εναντίον γερμανικού φορτηγού, κούρσας και μοτοσικλέτας  κοντά στα Κτίσματα (Αρίνιστα) Πωγωνίου. Σκοτώθηκαν 3 Γερμανοί, τραυματίστηκαν 2 και άλλοι 2 αιχμαλωτίστηκαν (20 Μάη 1944 [23]).
• Στην περιοχή της Κακκαβιάς συνελήφθησαν από τους αντάρτες Αλβανοί συνεργάτες των Γερμανών (15 Ιουνίου 1944- [23]).
• Αποτυχημένη επίθεση εναντίον πολυάριθμου γερμανικού εκστρατευτικού σώματος (1.000-2.000 άνδρες) στη θέση Χάνι Δελβινάκι, από την πλευρά του υψώματος Λέπενο (μεταξύ 3-17 Ιουλίου 1944- [21]).
• Ενέδρα εναντίον γερμανικής φάλαγγας δώδεκα αυτοκινήτων στη θέση Χάνι Δελβινάκι από διλοχία του 5^ου  και 7^ου λόχου του ΙΙ/15 τάγματος ενισχυμένης με διμοιρία πολυβόλων και δυνάμεις του εφεδρικού Ε.Λ.Α.Σ. Σκοτώθηκαν επτά Γερμανοί, αιχμαλωτίστηκαν τρεις Γερμανοί, δύο Ιταλοί και σαράντα Αλβανοί μαυραγορίτες, ενώ οι αντάρτες πήραν λάφυρα τρία αυτοκίνητα με πολλά δυσεύρετα είδη. Τα υπόλοιπα εννιά πυρπολήθηκαν επιτόπου (3 Αυγούστου 1944-[7],[19],[21],[23]).
• Μετά από τριήμερη αναμονή πραγματοποιήθηκε νυχτερινή ενέδρα εναντίον γερμανικής φάλαγγας δώδεκα στρατιωτικών αυτοκινήτων στη θέση Χάνι Δελβινάκι από το ΙΙ/27 τάγμα (στρατιωτικός αρχηγός ο έφεδρος υπολοχαγός Παντελής Καρράς από τη Θεσσαλονίκη, καπετάνιος ο Αλέκος Σακκαλής- Πετρόμπεης από την Κοζάνη, αξιωματικός πληροφοριών ο Ιωάννης Καραμπέρης από το Βλάτσι- Βλαστή Κοζάνης, ανήκε στην IX μεραρχία Δυτικής Μακεδονίας). Κάπου 9- 10 αυτοκίνητα καταστράφηκαν, μια διλοχία Γερμανών, τμήμα της φρουράς του Ελμπασάν, εξοντώθηκε, πάρθηκαν λάφυρα οπλισμός, πυρομαχικά και το αρχείο του τάγματος, ενώ αιχμαλωτίστηκε ένας Γερμανός. Από αυτόν πληροφορήθηκαν οι αντάρτες και οι σύμμαχοι τις κατευθύνσεις αποχώρησης των Γερμανών (Ιωάννινα- Κόνιτσα- Κοζάνη- Φλώρινα- Έδεσσα) από την Ήπειρο και τη Δυτική Μακεδονία (νύχτα 3-4 Σεπτεμβρίου 1944- [24],[32], [43]).

        Αναφέρεται ακόμα ότι το καλοκαίρι του 1943 μικρά παιδιά από το Κεράσοβο έκοψαν και παρέδωσαν στους αντάρτες μέσα σε μια νύχτα αρκετά χιλιόμετρα τηλεγραφικού σύρματος, κερδίζοντας επάξια την εύφημο μνεία του διοικητή του 15^ου Συντάγματος Πεζικού του Ε.Λ.Α.Σ. Επιπλέον, τα χωριά της Λάκας αποτελούσαν για μεγάλο μέρος του χρόνου έδρες μονάδων και υπομονάδων ανταρτών, παρέχοντάς τους παράλληλα τροφή και στέγη. Το Κεράσοβο χρησιμοποιήθηκε κατ’ επανάληψη σαν έδρα του 2^ουλόχου του Ι/15 τάγματος, το διοικητήριο του οποίου στεγαζόταν στο σπίτι της οικογένειας Δρούμπουλα, δίπλα στην κεντρική πλατεία του χωριού (Ρούγα). Ας σημειωθεί ότι για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες τόσο των αντάρτικων τμημάτων όσο και εκείνων που κατέφευγαν στα χωριά για να γλιτώσουν από την πείνα των μεγάλων αστικών κέντρων, το 1944 δεν είχε μείνει ακαλλιέργητο κανένα χωράφι, αν και τα χωριά είναι ημιορεινά και η καλλιεργήσιμες εκτάσεις κατά τεκμήριο σπανίζουν. Τον Αύγουστο μάλιστα η συγκομιδή των σιτηρών είχε ολοκληρωθεί και ο καρπός είχε συγκεντρωθεί στα σπίτια εν όψει του χειμώνα, ενώ ένα μέρος από τη συγκομιδή του Κερασόβου είχε αποθηκευτεί στη «χτικιαρότρυπα», πιθανόν για τις ανάγκες των μάχιμων.

     Τα παραπάνω φυσικά εξόργιζαν τους κατακτητές, οι οποίοι προσπάθησαν με επιτελικά οργανωμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις (επιχειρήσεις "Horrido" και "Αίγαγρος" ή "Μονόκερος"- άνοιξη με αρχές καλοκαιριού 1944) να εισβάλλουν στη Λάκα Πωγωνίου και να καταστρέψουν τα χωριά της, ελπίζοντας πως με τον τρόπο αυτό οι αντάρτες, αν δεν εγκλωβίζονταν και εξοντώνονταν άμεσα, θα έμεναν χωρίς βάσεις ανεφοδιασμού και θα διαλύονταν. Πολλές φορές βρέθηκαν κοντά στο να το πετύχουν (π.χ. 31 Μαΐου 1944, οπότε έφτασαν στις παρυφές του Κερασόβου αλλά διώχτηκαν, αφού πρώτα πρόλαβαν και έκαψαν μόνο το σπίτι που σήμερα ανήκει στους κληρονόμους του Αθανασίου Μάνου), η οχυρή φύση της περιοχής όμως σε συνδυασμό με το θάρρος και την αποφασιστικότητα των Πωγωνήσιων πολεμιστών έσωζαν τα χωριά. Το καλοκαίρι του 1944 οι Γερμανοί είχαν καταφέρει μετά  από σκληρό αγώνα να εγκαταστήσουν μόνιμες φρουρές στο Δελβινάκι, στα Κτίσματα (Αρίνιστα), στην Πωγωνιανή (Βοστίνα) και στους Δρυμάδες.

      Την ευκαιρία όμως που δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν μόνοι τους οι κατακτητές τους την έδωσαν οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων, οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να συνεργάζονται εναντίον των κατακτητών. Νότια από τον ποταμό Καλαμά, στην περιοχή των Κουρεντών, στα χωριά της λεγόμενης «Ντουσκάρας», είχε την ίδια εποχή τις θέσεις του το 10^οσύνταγμα της VIII Μεραρχίας των Ε.Ο.Ε.Ο.Α., υπό το λοχαγό Ευάγγελο Ζώτο. Παρά την επίμονη αναζήτηση δεν ήταν δυνατό να βρεθεί κανένα στοιχείο για την αντιστασιακή του δράση εναντίον των κατακτητών. Τονίζουμε εδώ πως υπήρξαν μονάδες των Ε.Ο.Ε.Α. που έδωσαν σημαντικές μάχες εναντίον των Γερμανοϊταλών. Το καλοκαίρι μάλιστα του 1944 παράλληλα με τα γεγονότα στο Πωγώνι η Χ Μεραρχία των Ε.Ο.Ε.Α. απελευθέρωσε τη Θεσπρωτία από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους και κυρίευσε το οχυρό της Μενίνας στις όχθες του Καλαμά μετά από σκληρές συγκρούσεις. Το 10^ο σύνταγμα όμως φαίνεται πως υπήρξε μόνο εξαιτίας της γενναίας οικονομικής βοήθειας που χορηγούσαν οι Βρετανοί στα Ε.Ο.Ε.Α. και οι επιτυχίες του περιορίζονταν σε συχνές επιθέσεις εναντίον των προσκείμενων στο Ε.Α.Μ. περιοχών, μάλλον για να εξυπηρετηθούν σκοπιμότητες ντόπιων και ξένων συμφερόντων.

      Γύρω στις 20 του Ιούλη του 1944 οι σχέσεις Ε.Λ.ΑΣ.- Ε.Ο.ΕΑ. στον Καλαμά είναι τεταμένες και οι πρώτοι αναμένουν επίθεση από τους δεύτερους. Παράλληλα και οι Γερμανοί, στον απόηχο των μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του προηγούμενου μήνα στη Βόρεια Πίνδο (Steinedler), παρακολουθούν την κατάσταση και ετοιμάζονται να την εκμεταλλευτούν. Από 5- 8 Αυγούστου ισχυρές δυνάμεις των Ε.Ο.Ε.Α. παραβιάζοντας τη συμφωνία της Πλάκας επιτίθενται στην περιοχή Γραμμενοχωρίων και Καλαμά, από Μαλούνι μέχρι Σουλόπουλο. Σε βοήθεια του 15 συντάγματος του Ε.Λ.Α.Σ. στα Γραμμενοχώρια σπεύδει το ΙΙ/ 27 τάγμα Κοζάνης από την περιοχή του Ζαγορίου όπου βρισκόταν, έχοντας λάβει μέρος στον αγώνα εναντίον των Γερμανών τον προηγούμενο μήνα στην Πίνδο. Αρχικά οι Ε.Ο.Ε.Α. απωθούνται, όμως μετά τις 7-8 Αυγούστου καταφέρνουν να καταλάβουν τα χωριά Βρυσούλα (Κούτσι), Λεπτοκαρυά, Ραβενή, Λύκου, Κεραμίτσα και Μαλούνι. Οι Γερμανοί αρπάζουν την ευκαιρία. Στις 12 Αυγούστου 1944 με ισχυρές δυνάμεις και με υποστήριξη βαρέως πυροβολικού από Ζίτσα και Ροδοτόπι ξεκινούν για να εισβάλλουν στη Λάκκα του Πωγωνίου από τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις: Χάνι Δελβινάκι- Κεράσοβο, Κτίσματα- Καστάνιανη- Κεράσοβο, Δεσποτικό (Κρεστουνίτσα)- Ράικο- Ιερομνήμη- Φωτεινό- Άνω Λάβδανη- Κεράσοβο.

      Στο σημείο αυτό οφείλουμε να αναφέρουμε ότι οι αντάρτες προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τον πολυάριθμο και καλύτερα οργανωμένο Γερμανικό στρατό παρά τη συντριπτική υπεροχή των τελευταίων σε έμψυχο και άψυχο υλικό και παρά την έκρυθμη κατάσταση που δημιούργησε η διαμάχη των δυο αντιστασιακών οργανώσεων. Το είχαν κάνει άλλωστε με επιτυχία τόσο την άνοιξη όσο και στις αρχές του καλοκαιριού του 1944. Στο ανέκδοτα χειρόγραφα απομνημονεύματα του ομαδάρχη και οπλοπολυβολητή του Ε.Λ.ΑΣ. Γιώργου Ανδρέου από το Πρωτόπαπα (μας το εμπιστεύτηκε για τις ανάγκες της έρευνάς μας ο συγχωριανός του, φιλόλογος- τέως Λυκειάρχης και μελετητής της ιστορίας κύριος Ευάγγελος Βεκρής), ο οποίος πήρε μέρος σε πολλές μάχες και ήταν διάσημος μεταξύ των συγχωριανών του για το παράτολμο θάρρος του, αναφέρονται τα καθέκαστα μιας συμπλοκής στα υψώματα πάνω από το χωριό Φωτεινό. Σε αυτήν η ομάδα του συγκρούστηκε με τους Γερμανούς σχεδόν εκ του συστάδην αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει γιατί τα πολυβόλα που την υποστήριζαν έπαθαν εμπλοκή, πράγμα αρκετά συνηθισμένο, αφού τα πυρομαχικά τους αποθηκεύονταν στο ύπαιθρο, μέσα στη σκόνη και στην υγρασία. Λέει μάλιστα σκότωσε έναν τουλάχιστο Γερμανό και ότι του ζητήθηκαν αργότερα ευθύνες από το διοικητή του για την καταστροφή του Κερασόβου και των άλλων χωριών, πλην όμως η σχετική έρευνα έδειξε την αθωότητά του. Μαρτυρίες που καταγράφηκαν αργότερα από το Ν. Γ. Ζιάγκο φαίνεται να επιβεβαιώνουν τη σύναψη αυτής της μάχης, ενώ αναφέρονται και άλλες συγκρούσεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες (π.χ. στον κάμπο του Ψηλοκάστρου).

      Γεγονός είναι στις 13 Αυγούστου 1944 τα ξημερώματα γερμανικές φάλαγγες από τα Κτίσματα και το Δελβινάκι, οδηγημένες σύμφωνα με μαρτυρίες από Έλληνες προδότες, εισέβαλλαν στο Κεράσοβο. Εδώ φαίνεται πως η τύχη ήταν με το μέρος του χωριού. Εξαιτίας του καλοκαιριού αλλά και του φόβου εχθρικής εισβολής πολύς κόσμος κοιμόταν στα αλώνια, στις παρυφές του κυρίως οικισμού ενώ άλλοι βοσκούσαν τα ζώα τους στη γύρω περιοχή. Ένα μικρό κοριτσάκι, η τρίχρονη Αικατερίνη Γάτσιου ξύπνησε  και αψηφώντας τη νύχτα αναζήτησε τους γονείς της στο αλώνι. Το ξύπνημα των γονέων ήρθε μαζί με τα βήματα των Γερμανών που έμπαιναν στο χωριό. Ο πατέρας της Βασίλειος Γάτσιος, παλικάρι από τη φύση του, όρμησε στις πόρτες των χωριανών χτυπώντας και καλώντας τους να φύγουν γρήγορα για να σωθούν. Οι περισσότεροι ευτυχώς πρόλαβαν και ξεχύθηκαν στις πλαγιές των γύρω βουνών. Άλλοι κρύφτηκαν στα υπόγεια των σπιτιών τους και περίμεναν να βρουν την κατάλληλη στιγμή να ξεφύγουν. Οι Γερμανοί στρατιώτες εισέβαλλαν στα σπίτια και πραγματοποίησαν έρευνες και συλλήψεις. Όσοι συνελήφθησαν συγκεντρώθηκαν στην πλατεία, στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον, άφωνοι και αδύναμοι να αντιδράσουν, με ορθάνοιχτα τα μάτια και άδεια την ψυχή τους, αναμένοντας το μοιραίο. Η ανακοίνωση των Γερμανών λιτή «αν σε 48 ώρες δεν παραδοθούν οι δράστες των επιθέσεων, οι συλληφθέντες θα εκτελεστούν και το χωριό θα καεί ολοσχερώς». Παράλληλα κατάφεραν να ανακαλύψουν, άγνωστο πώς, την σπηλιά, όπου φυλάσσονταν τα σιτηρά, αλλά και κρυμμένα πυρομαχικά στις παρακείμενες καλύβες των αλωνιών, πράγμα το οποίο μεγάλωσε περισσότερο την οργή τους. 

      Τα ξημερώματα του Δεκαπενταύγουστου του 1944, ανήμερα τις γιορτής της Παναγίας, της προστάτιδας του χωριού, έληξε η προθεσμία των Γερμανών. Αδιαφορώντας για την ιερότητα της ημέρας οι βάρβαροι κατακτητές πήραν τους ομήρους και τους οδήγησαν από τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Ο δρόμος αυτός γνώρισε τη φρίκη του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο! Το ίδιο μέρος όπου μέχρι τότε μικρά παιδιά έπαιζαν από το πρωί ως το βράδυ έγινε οδός Εθνομαρτύρων. Κάθε πόρτα και μια ιστορία! Η πόρτα όμως της οικογένειας Κολιμάντζου έχει τη δική της τραγική ιστορία. Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και το ζεύγος Κολιμάντζου. Ανηφορίζοντας και περνώντας έξω από το σπίτι τους τα δυο μικρά κοριτσάκια τους, τα οποία ήταν ως τότε κρυμμένα στην αυλή, τους αντιλήφθηκαν και έτρεξαν ξοπίσω τους. Από τις βαναυσότητες των ναζί δε γλίτωσαν ούτε και αυτά τα μικρά παιδιά! Όλους τους οδήγησαν στη σπηλιά όπου σήμερα βρίσκεται ο Σταυρός («χτικιαρότρυπα») και αφού έβαλαν φωτιά εκτέλεσαν τους ομήρους και τους πέταξαν μέσα. Λίγες ώρες νωρίτερα, σε άλλο σημείο του χωριού, σύμφωνα με διηγήσεις αυτοπτών μαρτύρων, με παρέμβαση ενός Γερμανού αξιωματικού, πιθανόν μη συμπαθούντα τους ναζί, απομακρύνθηκαν κάποια μικρά παιδιά από το χωριό, γλιτώνοντας έτσι τη ζωή τους. Φαίνεται πως η σκληρότητα του πολέμου δεν μπόρεσε να εξαφανίσει ολότελα την ανθρωπιά από τους πάντες. Παράλληλα οι επιδρομείς άρχισαν να βάζουν φωτιά στα σπίτια. Σαν δαίμονες της κόλασης γύριζαν στο χωριό, σκορπώντας σαδιστικά εύφλεκτο υλικό και βάζοντας φωτιά,  με αποτέλεσμα σύντομα το όμορφο χωριό να γίνει παρανάλωμα του πυρός και να μεταβληθεί σε σωρούς από στάχτες και καπνισμένες πέτρες! Κόλαση πραγματική! Σκοτείνιασε ο ουρανός, γέμισε καπνούς και αποκαΐδια! Ενενήντα εννέα οικήματα καταστράφηκαν ολοσχερώς! Σώθηκε μόνο ένα σπίτι, το οποίο χρησιμοποιούσαν σαν στρατηγείο και έδρα του πυροβολικού τους, που τις επόμενες μέρες υποστήριζε τις επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Δεν κάηκε επίσης ο Ιερός Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου.

      Το λουτρό αίματος όμως δεν τελείωσε εδώ. Τις επόμενες ημέρες οι Γερμανοί σκότωσαν και άλλους κατοίκους του χωριού στη γύρω περιοχή όπου είχαν καταφύγει. Τους τελευταίους τρεις τους συνέλαβαν με δόλο στα αμπέλια του Κερασόβου πάνω από τη λίμνη της Ζαραβίνας και τους εκτέλεσαν κοντά στο Χάνι του Δελβινακίου, όπου στάθμευαν. Ο Κωνσταντίνος Πάσχος βρέθηκε σκοτωμένος στη θέση «Σέλκη», κοντά σε ένα μονοπάτι που ενώνει το Κεράσοβο με το Κρυονέρι. Λίγο παραδίπλα είχε κρυφτεί η οικογένειά του, η οποία ευτυχώς γλίτωσε. Το Βασίλη Ξεΐνη τον βρήκαν οι δικοί του μισοπεθαμένο, με τα τραύματά του κακοφορμισμένα, κοντά στο γειτονικό Περιστέρι (Μέγγουλη). Ξεψύχησε λίγο αργότερα. Αρκετοί ακόμα δεν εκτελέστηκαν αλλά πέθαναν από τις κακουχίες και από τα μικρόβια που τους μετέδωσαν τα άταφα πτώματα των συγγενών τους που αργότερα προσπάθησαν να ενταφιάσουν. Συνολικά εκείνες τις μέρες σκοτώθηκαν από τον κατακτητή ή απεβίωσαν εξαιτίας των κακουχιών κάπου 28 ΚΕΡΑΣΟΒΙΤΕΣ.

      Οι Γερμανοί παρέμειναν στη Λάκα Πωγωνίου για ακόμα πέντε ημέρες πολεμώντας τους αντάρτες και ξεθεμελιώνοντας όσους οικισμούς καταλάμβαναν. Από τα γειτονικά χωριά γλίτωσαν μόνο το Μαυρονόρος και η Αγία Μαρίνα, στα οποία ο στρατός κατοχής δεν μπόρεσε να φτάσει. Αναφέρονται αρκετοί νεκροί και τραυματίες και από τις δυο πλευρές. Οι νύχτες των κρυμμένων στην ύπαιθρο και στις σπηλιές συγχωριανών μας στοιχειώνονταν από εκρήξεις βλημάτων πυροβολικού και πυρά αυτόματων όπλων. Τελικά γύρω στις 20 Αυγούστου οι ορδές των μισητών επιδρομέων γύρισαν στις βάσεις εξόρμησής τους χωρίς να καταφέρουν ούτε να εξοντώσουν τους αντάρτες ούτε να πατήσουν τη Μουργκάνα. Δύο μήνες αργότερα εγκατέλειψαν για πάντα τα αιματοβαμμένα χώματα της Ηπείρου, με σημαντικές απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό. Πίσω τους άφησαν όμως στάχτες, αίμα και δάκρυα στο ΚΕΡΑΣΟΒΟ και στα γειτονικά χωριά, που επί αιώνες γλίτωσαν από τους Τούρκους και τους Τουρκαλβανούς για να καταστραφούν από τους φασίστες.

      Τα κατορθώματα των αιμοσταγών επιδρομέων όμως δεν έμειναν ατιμώρητα. Είδαμε νωρίτερα ότι το ΙΙ/27 τάγμα Κοζάνης βρισκόταν στην περιοχή των Γραμμενοχωρίων (Γραμμένο, Βαγενήτι, Κοσμηρά κ.λπ.), κοντά στα Ιωάννινα. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του καπετάνιου του Αλέκου Σακκαλή (Πετρόμπεη) από την Κοζάνη όταν πληροφορήθηκαν για την καταστροφή της Λάκας Πωγωνίου από τους Ναζί έγινε άτυπη ανακωχή με τους αντάρτες των Ε.Ο.Ε.Α. και επέστρεψαν στο Πωγώνι. Οι δυο οργανώσεις δεν επρόκειτο να συγκρουστούν ξανά, στον Καλαμά και στο Πωγώνι τουλάχιστον ως το Δεκέμβρη του 1944. Στην Καστάνιανη οι διοικητές του ΙΙ/27 ζήτησαν από τη διοίκηση του 15^ουΣυντάγματος Πεζικού να τους εμπιστευτεί την καλύτερη τοποθεσία για να στήσουν μια μεγάλη ενέδρα εναντίον των κατακτητών. Έτσι ακροβολίστηκαν στο Χάνι του Δελβινακίου (30 Αυγούστου 1944), στο δρόμο Καλπάκι- Κακκαβιά. Τρεις μέρες μετά πέρασε από εκεί εχθρική φάλαγγα δέκα αυτοκινήτων φορτωμένη στρατιώτες. Ο αιφνιδιασμός της υπήρξε απόλυτος. Περισσότεροι από 23 Γερμανοί σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και τέσσερις αξιωματικοί, καταστράφηκαν εννιά εχθρικά αυτοκίνητα και πάρθηκαν λάφυρα οπλισμός και πυρομαχικά. Συνέλαβαν και έναν αιχμάλωτο, τον οποίο λίγες ημέρες αργότερα παρέδωσαν στους Βρετανούς συνδέσμους, μαζί με το αρχείο της διαλυμένης Γερμανικής μονάδας, η οποία αποτελούσε τμήμα της φρουράς της Πρεμετής. Από εκεί πληροφορήθηκαν για την επικείμενη αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα, μια και τα πράγματα για αυτούς σε Ανατολή και Δύση δεν πήγαιναν πλέον καλά, καθώς και τις προτεινόμενες οδούς διαφυγής τους από την Ήπειρο, τη Δυτική και την Κεντρική Μακεδονία.

Βιβλιογραφία

Ζιάγκου Νικόλαου, «Αγγλικός ιμπεριαλισμός και Εθνική Αντίσταση» (τόμοι Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄, Ε΄), αυτοέκδοση, Αθήνα 1978- 1981

  Χαριτόπουλου Δημήτρη, «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων.» (τόμοι Α΄, Β΄),Εξάντας