Περί συντεχνιών...ένα πολύ καλό σχόλιο

Στην κοινή συνείδηση υπήρχε εδώ και χρόνια μία μεγάλη συντεχνία και μία υπο-συντεχνία της. Ήταν η συντεχνία των δημοσίων υπαλλήλων και η υπο-συντεχνία των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ. Ελπίζω σε αυτό να συμφωνούμε όλοι. Έρχονται, λοιπόν, οι τρεις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών και ως άλλοι Ζορό του αδικημένου ιδιωτικού τομέα, θέλουν να ξεμπερδεύουν με τις συντεχνίες του Δημοσίου προς όφελος, όπως λένε, της αγοράς.

Ξεκίνησε, λοιπόν, η κυβέρνηση των πασοκοΛοβέρδων το ξεκλήρισμα των συντεχνιών του Δημοσίου και το ολοκληρώνει πάλι μία κυβέρνηση των δεξιοΛοβέρδων, με το ίδιο ζηλευτό πάθος. Κι εδώ αρχίζουν τα περίεργα. Ξαφνικά, μαθαίνουμε ότι συντεχνίες δεν υπάρχουν μόνο στο Δημόσιο αλλά υπάρχουν πολύ περισσότερες στον ιδιωτικό τομέα.

Η κυβέρνηση ανακαλύπτει τη συντεχνία των φαρμακοποιών, των μικρών διαγνωστικών κέντρων, των περιπτεράδων, των αρτοποιών, των φορτηγατζήδων, των ταξιτζήδων, των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, των ναυτεργατών, των αγροτών, των κτηνοτρόφων, των μικροπωλητών, των βιομηχανικών εργατών που απολύονται σωρηδόν και κλωτσηδόν των…, των…, των…

Όλες αυτές οι επαγγελματικές ομάδες βαφτίζονται συντεχνίες με τεράστια ευκολία από την κυβέρνηση και τα ιδιόκτητα ΜΜΕ της, οπότε ξαφνικά η κοινωνία των εργαζομένων σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα μετατρέπεται σε ένα σύνολο αμαρτωλών συντεχνιών. Το οποίο, μάλιστα, δε δικαιούται ούτε να ομιλεί, ούτε να αντιδρά, ούτε να διεκδικεί. Δικαιούται μόνο να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα τον χαρακτηρισμό της «βλαπτικής για τη σωτηρία της χώρας» συντεχνίας. Α, ναι, και να νιώθει ενοχές για τα πάντα. Να νιώθει ενοχές όταν υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, διότι το συμφέρον είναι διαβολικό, κακό, απεχθές και παράνομο.

Νομίζω ότι και σε αυτό συμφωνούμε οι περισσότεροι. Δεν προσπαθώ να περιγράψω κάτι καινούριο, ούτε να εξηγήσω για ποιο λόγο θα έπρεπε όλοι μαζί, ενωμένοι και δίχως διαχωρισμούς «Δημόσιου – Ιδιωτικού τομέα» να παλέψουμε τουλάχιστον για τα βασικά. Όπως έγραψα και σε μία φίλη, μας έτυχε να ζήσουμε στην κοινωνία όπου οι Εφιάλτες είναι περισσότεροι από τους Σπαρτιάτες. Ως εκ τούτου, ανθρωποφαγία μετ’ απολαύσεως.

Ο λόγος που γράφω γι’ αυτή την παραγωγή «συντεχνιών» είναι για να δούμε ποιοι μας χαρακτηρίζουν «συντεχνία» όλους εμάς. Λοιπόν, πρόκειται για το πολύ 100 οικογένειες που επί δεκαετίες εναλλάσσονται σε βουλευτικά έδρανα, κυβερνητικές καρέκλες και πρωθυπουργικά γραφεία.

100 οικογένειες που από τον παππού στον εγγονό είναι αφορολόγητοι εφοπλιστές, μεγαλοεργολάβοι δημοσίων έργων, μιντιάρχες, τραπεζίτες, πετρελαιάδες. 100 οικογένειες που ελέω Θεού, διορισμών, εκβιασμών, διαπλοκής και άνευ ενδοιασμών δημιούργησαν εδώ και δεκαετίες την πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου. Είναι τυπικοί φεουδάρχες. Είναι οι μόνιμοι κάτοικοι του νεολουδοβίκειου παλατιού. Αυτοί όλοι δεν είναι «Ιδιωτικός Τομέας». Είναι ΤΟ κράτος. Είναι το Δημόσιο μέσα στα στομάχια τους. Είναι τα δημόσια έσοδα υλικά για τις βίλες και τις πισίνες τους.

Ιδού φίλες και φίλοι η ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ! Κι αν θέλετε και τις υπο-συντεχνίες της, είναι εκείνες των ρουφιάνων της και των μαντρόσκυλών της. Των λακέδων που πληρώνονται για τη βρώμικη δουλειά. Δηλαδή να χώνουν τις βρώμικες χερούκλες τους μέσα στα μυαλά μας και να τα ρυθμίζουν έτσι ώστε να βλέπουμε γύρω μας διάφορους εχθρούς πλην του πραγματικού. Κι εκείνους που φροντίζουν να χτυπήσουν με γκλομπ όποιο κεφάλι προσπαθήσει να σκεφτεί.

Καθώς εμείς, λοιπόν, παράγουμε τον πλούτο που θα απολαύσουν οι 100 ή κυνηγάμε ελπίδες για ένα μεροκάματο των 10 ευρώ, οι 100 οικογένειες ενδυναμώνουν τη συντεχνία τους. Διότι σε αυτή την περίπτωση, η υπεράσπιση και αύξηση των συμφερόντων τους είναι Θεού θέλημα, αυτονόητο, ηθικό και καλύπτεται από χίλιους νόμους.

Είμαστε εκπαιδευμένα σκυλιά που όποτε θέλει η συντεχνία, μας πετάει το μπαλάκι στο δάσος κι εμείς τρέχουμε να το φέρουμε για ένα «μπράβο». Συχνά μαλώνουμε μεταξύ μας για το ποιος θα πιάσει πρώτος το μπαλάκι. Σκοτωνόμαστε σαν τα σκυλιά. Δαγκωνόμαστε. Και διασκεδάζει μαζί μας η συντεχνία των 100. Η συντεχνία των κυρίαρχων.

Ο πίνακας στο μουσείο της ελίτ είναι περιγραφικότατος. Είμαστε οι γελωτοποιοί τους. Και η σκέψη ότι όλο αυτό το σκηνικό, καθώς και τους ρόλους μας, το στήνουμε εμείς ψηφίζοντας, είναι ένας καλός λόγος για να σε στείλει ψυχιατρείο. Στην πτέρυγα των εθελοντικά υποταγμένων.

http://aristeroblog.gr/node/2632

Ξανά στη θέση του ο Τσολιάς της Άρτας

ΕΥΓΕ : «Ξανά στη θέση του ο Τσολιάς της Άρτας»

Πραγματοποιήθηκε η επανατοποθέτηση του αφύλακτου αγάλματος του «Τσολιά», στην δυτική είσοδο της πόλης, έπειτα από την πτώση του, που προκάλεσαν άγνωστοι μεθυσμένοι νεαροί αλβανοί την Κυριακή 22 Ιουνίου. Αφού πραγματοποιήθηκαν όλα οι απαραίτητες ενέργειες για την αποκατάσταση των φθορών και την συντήρησή του από το Δήμο Αρταίων, προχώρησαν στην επανατοποθέτησή του, στην αρχική του θέση. Με αφορμή την εξέλιξη αυτή, ο αντιδήμαρχος πολιτισμού του Δήμου Αρταίων, κ. Κέφης Δημήτριος, έκανε την εξής δήλωση:«Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αποκατάστασης των φθορών που υπέστη το αφύλακτο άγαλμα του Τσολιά, από τη βίαιη πτώση του, που προκάλεσαν «άγνωστοι» μεθυσμένοι νεαροί αλβανοί, τα ξημερώματα της Κυριακής 22 Ιουνίου.Η βανδαλιστική αυτή πράξη, απ’ όπου και αν προήλθε, έχει καταδικαστεί στη συνείδηση όλων των Αρτινών πολιτών και όχι μόνο. Γενική ήταν η κατακραυγή, η αγανάκτηση και η θλίψη. Πολλά τα ερωτηματικά γι’ αυτή την ενέργεια, ένα και μοναδικό το αίτημα που εκφράστηκε από όλους. Να επανατοποθετηθεί ο ‘Τσολιάς’ ξανά στο βάθρο του, εκεί στον κόμβο του ‘Εύζωνα’, όπου έστεκε αγέρωχος εδώ και 46 χρόνια, σύμβολο αιώνιο, κομμάτι της νεότερης ιστορίας μας.Από την πρώτη στιγμή, μετά την βανδαλιστική ενέργεια και πτώση του αγάλματος, από το Δήμο έγιναν, όλες οι απαραίτητες ενέργειες, ταχύτατα, όπως οφείλαμε και είχαμε δεσμευτεί προς τους δημότες μας, για την επανατοποθέτηση του αγάλματος.Μέσα σε οκτώ ημέρες, έγινε η συντήρηση και αποκατάσταση του αγάλματος και από χθες το μεσημέρι, ο «Εύζωνας» βρίσκεται στη θέση που στεκόταν εδώ και 46 χρόνια.Τέλος, σε συνεργασία με το τμήμα ηλεκτροφωτισμού του Δήμου, εντός των ημερών, θα προχωρήσουμε σε ενίσχυση του φωτισμού του συγκεκριμένου σημείου.Ευχή προσωπική, αλλά και όλων μας, είναι να μην έχουμε ποτέ ξανά στο μέλλον, τέτοιες πράξεις στον τόπο μας.»

σχόλιο.- Εγκυκλοπαιδικά η Άρτα αποτελεί μία από τις πρώτες στην Ελλάδα πόλεις με τα περισσότερα βυζαντινά μνημεία (με 1η τη Θεσσαλονίκη), είναι βασισμένη πάνω στην Αρχαία Αμβρακία, την πρωτεύουσα του Πύρρου του βασιλιά της Ηπείρου, έχει σπουδαία βυζαντινή πολιτιστική κληρονομιά γεγονός που της προσδίδει ιδιαίτερη αξία καθώς έχει το προνόμιο-τα φόντα- να προάγει εναλλακτικές μορφές τουρισμού σε συνδυασμό με τον εναλλακτικές διασκέδασης που προσφέρει. Λόγος γίνεται για τα πλακόστρωτα γραφικά δρομάκια, τις διάσπαρτες βυζαντινές εκκλησίες , το περίφημο βυζαντινό κάστρο, λαογραφικά μουσεία που "κρατούν ζωντανή- ενεργή" τη πολιτιστική κληρονομιά μας το ιερό του αγίου Διονυσίου, τα εντυπωσιακά αγάλματα που στολίζουν τους δρόμους της πόλης και αποτελούν φόρο τιμής σε εξαιρετικής σημασίας ιστορικές προσωπικότητες, τη βυζαντινή εκκλησία της Παρηγορίτισσας , το γεφύρι και ο μύθος που στοιχειώνει τα θεμέλια του ...Μία λίστα που δεν έχει τελειωμό και αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού. Ωστόσο είναι γνωστό δυστυχώς πως δεν έχει δοθεί η κατάλληλη φροντίδα και η ενημέρωση από την κοινωνία και τους φορείς ενημέρωσης, με αποτέλεσμα ακόμη και να παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα από  ασυνείδητους ανθρώπους.

Σχόλιο.- (Είναι γεγονός οτι το άγαλμα γκρεμίστηκε από μεθυσμένους νεαρούς αλλοδαπούς). Ωστόσο το σχόλιο μου ήταν μία αναφορά για την αν-ενημέρωση των πολιτών, καθώς επίσης για τις προοπτικές που υπάρχουν αν η τοπική κοινωνία μεριμνήσει η ίδια για την ασφάλεια της κληρονομιά της.
Αν συνέβαινε ΚΑΙ αυτό δεν θα υπήρχε έντονο το ενδεχόμενο να βεβηλωθεί από τουρκαλβανούς,  ή οποιονδήποτε άλλο τσάμπα μάγκα το άγαλμα. Θα υπήρχε η ελάχιστη ευαισθητοποίηση "ενός
μέρους" της κοινής γνώμης με αναμενόμενη την αντίδραση του σε τέτοια φαινόμενα. Όσον αφορά τους τουρκαλβανούς είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο...
Αν όμως δε συμβούν ΚΑΙ αυτά (=ενημέρωση πολιτών - εμφανή μέριμνα από την τοπική κοινωνία...) δεν υπάρξει περίπτωση να ενδιαφερθεί
κάποιος για το ποια μπορούν να είναι ή να αποτελέσουν βαθύτερα αίτια...

Σχόλιο.- Δεν είναι  θέμα παιδείας. Είναι θέμα ανυπαρξίας κράτους. Γιατί ποιός πάει να τα βάλει με αλβανούς σίγουρα οπλισμένους κατασκόπους; Απλώς πρέπει πλέον τα αγάλματα και η σημαία να περιφρουρούνται από τον στρατό ο οποίος θα έχει την άδεια να πυροβολεί! Και να διωχτούν οι Αλβανοί που κουβάλησε εδω πέρα ο Σαμαράς το 1990, ξεγελώντας τον Ελληνικό Λαό πως ανοίγει τα σύνορα για τους αδελφούς μας Βορειοηπειρώτες, και τελικά μας κουβάλησε εδώ 2.000.000 αλβανούς που κλέβουν, ληστεύουν και σκοτώνουν. Να εκδιωχθούν!!!

Μέσω Τρικόρυφου η σύνδεση της Ηγουμενίτσας με τους Φιλιάτες από 7 μέχρι 20 Ιουλίου

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Μέσω Τρικόρυφου η σύνδεση της Ηγουμενίτσας με τους Φιλιάτες από 7 μέχρι 20 Ιουλίου

Γίνεται γνωστό ότι, λόγω εκτέλεσης από την υπηρεσία μας του έργου «Κατασκευή γέφυρας (προσθήκη) στη παλαιά γέφυρα, στη θέση «ΝΑΤΣΗ» στο Επαρχιακό Δίκτυο Φιλιατών», η οδός από και προς Φιλιάτες θα παραμείνει κλειστή στο σημείο αυτό, για το χρονικό διάσημα από 07 μέχρι 20 Ιουλίου 2014. 

Στο διάστημα αυτό η κίνηση των οχημάτων από και προς Φιλιάτες θα γίνεται μέσω παρακαμπτηρίου οδού από Νέα Σελεύκεια- Φράγμα Ραγίου-Τρικόρυφο-Φιλιάτες και τανάπαλιν. 

Για την ενημέρωση και την αποφυγή ταλαιπωρίας του κοινού θα τοποθετηθούν πληροφοριακές πινακίδες σε επίκαιρα σημεία διασταυρώσεων του επαρχιακού οδικού δικτύου του Νομού. 

Η μαγεία του Αχέροντα - Στην πύλη του κάτω κόσμου!

Η μαγεία του Αχέροντα - Στην πύλη του κάτω κόσμου!

Ο ποταμός Αχέροντας βρίσκεται στην Ήπειρο και κατά τη μυθολογία ήταν η πύλη του κάτω κόσμου που οδηγούσε στον Άδη με βαρκάρη τον Χάροντα. Το τοπίο είναι μαγευτικό...
Το ποτάμι διασχίζει του νομούς Πρεβέζης, Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων.

Η πλούσια ιστορία της πύλης του κάτω κόσμου!

Το όνομα του Αχέροντα  προέρχεται από τη λέξη "άχος" που σημαίνει θλίψη και αναφέρεται στη θλίψη του θανάτου. Σύμφωνα με τη μυθολογία η πεδιάδα του Αχέροντα ήταν ο τόπος όπου κατοικούσαν οι ψυχές των νεκρών. Ο ποταμός ήταν ο δρόμος μέσω του οποίου ο Χάροντας οδηγούσε τις ψυχές στη Λίμνη Αχερουσία, στα έγκατα της οποίας βρισκόταν το βασίλειο του Άδη.

Στη βορειοανατολική όχθη της Αχερουσίας λίμνης,  ιδρύθηκε ο σπουδαιότερος χώρος λατρείας των θεών του Κάτω Κόσμου και επικοινωνίας με τις ψυχές των νεκρών, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα. Οι επισκέπτες θέλοντας να επικοινωνήσουν με τους αγαπημένους τους που έφυγαν από τη ζωή υποβάλλονταν σε πολυήμερη προετοιμασία που περιελάμβανε πλήρη απομόνωση και ειδική διατροφή. Έπειτα οδηγούνταν στις υπόγειες αίθουσες του Νεκρομαντείου, όπου επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των αγαπημένων τους που προφήτευαν το μέλλον.

To αντίτιμο για το ταξίδι στον Άδη ήταν ένας οβολός

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση λοιπόν, ο Αχέρων κατέληγε στην παγωμένη και έρημη Αχερουσία λίμνη, χωρίς ίχνος ζωής γύρω της. Τις Πύλες του Άδη φρουρούσε ο άγριος και άσπλαχνος σκύλος Κέρβερος που είχε τρία κεφάλια, χαίτη από φίδια και αγκαθωτή ουρά. Ο βαρκάρης-χάροντας παραλάμβανε τις ψυχές των νεκρών και τις μετέφερε με τη βάρκα του στον Κάτω Κόσμο.

Το αντίτιμο για το ταξίδι στον Άδη ήταν ένας οβολός, γι” αυτό και οι αρχαίοι Έλληνες ενταφίαζαν τους νεκρούς τους με το αντίστοιχο ποσό. Η ψυχή που δεν μπορούσε να πληρώσει ήταν καταδικασμένη να περιπλανιέται και να βασανίζεται αιώνια στις όχθες του ποταμού. Εκτός από τον Αχέροντα, στον Άδη οδηγούσαν ο Κωκυτός και ο Πυριφλεγέθοντας, οι οποίοι συμβόλιζαν τα μαρτύρια που περνούσε μια ψυχή όταν κατέβαινε στον Άλλο Κόσμο.

Οι μύθοι δε σταματούν όμως εδώ, στη μυθολογία επίσης αναφέρεται ότι κατά την τιτανομαχία οι Τιτάνες έπιναν νερό από τον Αχέροντα για να ξεδιψάσουν γεγονός που προκάλεσε την οργή του Δία ο οποίος μαύρισε και πίκρανε τα νερά του. Τα νερά του ποταμού παρέμεναν πικρά λόγω ενός "στοιχειού" που ζούσε στις πηγές του και δηλητηρίαζε τα νερά.

Ο Άγιος Δονάτος, πολιούχος της Μητρόπολης Παραμυθιάς Θεσπρωτίας, σκότωσε το στοιχειό και τα νερά του Αχέροντα έγιναν γλυκά, έτσι πήρε και το όνομά του το χωριό Γλυκή. Το φαράγγι του Αχέροντα ταυτίζεται με τις Πύλες του Άδη ενώ επίσης αποτελεί ένα μέρος με τεράστια περιβαλλοντική σημασία συνθέτοντας ένα τοπίο μεγάλης οικολογικής και ιστορικής αξίας. Μυθολογία και φυσικό περιβάλλον μετατρέπουν τον Αχέροντα σε μια από τις πιο όμορφες γωνιές της πατρίδας μας που αξίζει να επισκεφθούμε.

Απελπισμένοι εκατοντάδες Γιαννιώτες πτηνοτρόφοι - Θα δώσουν μάχη στο εφετείο

Απελπισμένοι εκατοντάδες Γιαννιώτες πτηνοτρόφοι - Θα δώσουν μάχη στο εφετείο

Στο διοικητικό εφετείο Αθηνών θα προσφύγει η διοίκηση του Πτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Ιωαννίνων "ΠΙΝΔΟΣ", κατά της απόφασης της Επιτροπής Ανταγωνισμού, για απαγορευμένες συμπράξεις και την υιοθέτηση παράνομων πρακτικών οριζόντιου καθορισμού τιμών και κατανομής της πελατείας.
Όπως δήλωσε ο γενικός διευθυντής της επιχείρησης, Λάζαρος Τσακανίκας, αν εφαρμοστεί η συγκεκριμένη απόφαση,οι επιχειρήσεις του κλάδου οδηγούνται, ουσιαστικά, σε λουκέτο.
Ο κ. Τσακανίκας αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν να τους κατηγορεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού για δημιουργία καρτέλ,όταν οι μισές επιχειρήσεις που υποτίθεται πως συμμετείχαν σε αυτό έχουν χρεοκοπήσει και είναι ενταγμένες στο άρθρο 99 του νέου πτωχευτικού κώδικα.

Σκοπός της προσφυγής είναι ο συντονισμός της τιμολογιακής πολιτικής και ο καταμερισμός της αγοράς

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως μετά την είδηση της επιβολής του προστίμου, εκατοντάδες πτηνοτρόφοι των Ιωαννίνων βρίσκονται σε σύγχυση, αφού βλέπουν την συνεταιριστική τους επιχείρηση να απειλείται, πλέον, με οικονομική κατάρρευση,σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία για τους ίδιους, αλλά και τις οικογένειές τους.

Ιωάννινα. Επεισόδια στο γραφείο του περιφερειάρχη Ηπείρου

Ιωάννινα: Επεισόδια στο γραφείο του περιφερειάρχη Ηπείρου

Επεισόδιο σημειώθηκε στο γραφείο του περιφερειάρχη Ηπείρου, όταν περίπου δέκα απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, επιχείρησαν να εισβάλουν στο γραφείο του περιφερειάρχη, Αλ. Καχριμάνη, τη στιγμή που παραχωρούσε συνέντευξη σε τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Μαζί με τις καθαρίστριες, οι οποίες κρατούσαν πανό, ήταν ο πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ Ιωαννίνων, Χρήστος Γρίβαs.

Από την πλευρά τους, οι απολυμένες καθαρίστριες και ο κ. Γρίβας υποστηρίζουν ότι σκοπός τους ήταν μία ειρηνική πολιτική διαμαρτυρία και όχι επεισόδιο.

Η αρχαία Γιτάνη ανοίγει στις 18 Ιουλίου για πρώτη φορά τις πύλες της

Η αρχαία πρωτεύουσα των Θεσπρωτών αποκαλύπτεται

Η αρχαία Γιτάνη, ανοίγει επίσημα για πρώτη φορά τις πύλες της

Μετά από 2000 χρόνια ανοίγει η Γιτάνη

... με εισιτήριο 15 ευρώ!

Για πρώτη φορά ανοίγει στο κοινό η Αρχαία Γιτάνη... Για πρώτη φορά, μετά από δύο χιλιάδες χρόνια περίπου θα δοθεί παράσταση... Για πρώτη φορά, μετά την καταστροφή του αρχαιολογικού χώρου από τους Ρωμαίους, θα ζωντανέψει και πάλι!
Και το γεγονός αυτό πρέπει να έχει πανηγυρικό χαρακτήρα.

Έστω και αν υπάρχει... ένα μικρό για το γεγονός χρηματικό τίμημα!

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 2014    Ώρα έναρξης 21 : 15

Παρασκευή 18 Ιουλίου

Αρχαιολογικός χώρος

Γιτάνων, αρχαία Αγορά

ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ
Η γυναίκα της Ζάκυθος
Bασισμένο στο έργο του Διονυσιου σολωμου

Στα 150 χρόνια ζωής από την ίδρυσή τους το 335/330 π.Χ. έως την κατάληψή τους από τους Ρωμαίους το 167 π.Χ., τα Γίτανα αποτελούσαν ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά, διοικητικά και οικονομικά κέντρα της ευρύτερης περιοχής του Ιονίου.Ο άγνωστος στο ευρύ κοινό αρχαιολογικός χώρος των Γιτάνων στη Θεσπρωτία, ανοίγει για πρώτη φορά τις πύλες της επίσημα σε έναν μήνα, με τη συνεργασία της ΛΒ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και της Κίνησης πολιτών για τη διάσωση των αρχαίων θεάτρων «Διάζωμα».Την Παρασκευή 18 Ιουλίου θα παρουσιαστεί στον χώρο της αρχαίας Αγοράς, η θεατρική παράσταση «Η γυναίκα της Ζάκυθος» βασισμένη στο έργο του Διονυσίου Σολωμού και σε σκηνοθεσία- θεατρική προσαρμογή Δημήτρη Αβδελιώδη.Η ξενάγηση στον χώρο έγινε από τον προϊστάμενο της ΛΒ΄ Εφορείας αρχαιοτήτων Γιώργο Ρήγινο. Ο αρχαιολογικός χώρος Γιτάνων, εκτείνεται στη νοτιοδυτική πλαγιά του βουνού της Βρυσέλλας, ενώ, περιβάλλεται από τον ποταμό Καλαμά, τον αρχαίο Θύαμι και τον χείμαρρο Καλπακιώτικο, οι οποίοι από την αρχαιότητα αποτελούσαν φυσικό οχυρό της πόλης.Όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων ο κ. Ρήγινος, τα Γίτανα διατέλεσαν πολιτικό κέντρο και έδρα του Κοινού των Θεσπρωτών από την ίδρυσή τους, στο δεύτερο μισό του 4ου αι. πΧ έως την κατάληψή τους από τους Ρωμαίους το 167 πΧ.Η ύπαρξη πόλης με το όνομα Γίτανα μαρτυρείται από σφραγίσματα, επιγραφές και τη φιλολογική παράδοση, ενώ ο ακριβής τύπος του ονόματος, σώζεται σε χάλκινη αφιερωματική επιγραφή από τον «Μικρό Ναό» του οικισμού.Ο αρχαίος οικισμός περιβάλλεται από ισχυρό τείχος με πολυγωνική τειχοποιία, η περίμετρος του οποίου φτάνει, τα 2.500 μέτρα.Οι οχυρώσεις ενισχύονται με ορθογώνιους πύργους στη πλευρά του βουνού Βρυσέλλα, διότι εκεί ήταν και η βατή περιοχή προς την πόλη, ενώ δυτικά και νότια, όπου υπάρχει η προστασία των ποταμιών, ακολουθούν το φυσικό ανάγλυφο, με μικρές διαδοχικές προεξοχές για αμυντικούς λόγους.Το τείχος φτάνει μέχρι την κορυφή του υψώματος της Βρυσέλλας, όπου καταλήγει σε ισχυρό πύργο με ημικυκλική πρόσοψη, ενώ ένα επιπλέον τείχος, ενίσχυε την άμυνα βόρεια στην περιοχή του θεάτρου καθώς και δυτικά.Τρεις κύριες πύλες και τρεις μικρότερες, έδιναν πρόσβαση στον οικισμό με την κεντρική είσοδο, να διαμορφώνεται στα βορειοδυτικά. Ένα εσωτερικό τείχος, μεταγενέστερο της υπόλοιπης οχύρωσης, διασχίζει από βορρά προς νότο την αρχαία πόλη, χωρίζοντάς τη σε δύο μεγάλους οικιστικούς τομείς.Ο προϊστάμενος της ΛΒ΄ Εφορίας αρχαιοτήτων αναφέρει ότι, σύμφωνα με την αρχαιολογική μελέτη και έρευνα, τα Γίτανα, διέθεταν πολεοδομική οργάνωση σε ζώνες, προσαρμοσμένη στο φυσικό επικλινές ανάγλυφο.Οι δρόμοι, συνήθως με χωμάτινο, σπανιότερα με λιθόστρωτο οδόστρωμα, είναι ευθύγραμμοι και διασταυρώνονται κάθετα μεταξύ τους, διαμορφώνοντας επιμήκεις οικοδομικές νησίδες ορθογώνιας κάτοψης, ενώ τοιχία στήριξης, εξομαλύνουν τις έντονες κλίσεις του εδάφους.Ανάλογα με το μήκος της, σε κάθε νησίδα υπήρχαν δύο ή και περισσότερα κτίρια, που χωρίζονται από μικρού πλάτους διάδρομο, τη στενωπό. Μεγαλύτερου μεγέθους κτίρια, δημόσια ή ιδιωτικά, μπορεί να καταλαμβάνουν μία ολόκληρη οικοδομική νησίδα.Με βάση τα στοιχεία που διαθέτουμε μέχρι σήμερα, επισημαίνει ο κ. Ρήγινος, ο εντός του διατειχίσματος τομέας στα δυτικά, συνολικής έκτασης 50 στρεμμάτων, φαίνεται ότι συγκεντρώνει ορισμένα από τα σημαντικότερα δημόσια κτίρια του οικισμού.Ενδεικτικά, τον λεγόμενο «Μικρό Ναό» με πρόναο, σηκό και πλακοστρωμένο αύλειο χώρο και το «Κτίριο Α» που ταυτίζεται με το Πρυτανείο- Αρχείο της πόλης και διαμορφώνεται γύρω από μία κεντρική αυλή, με χώρους συμποσίων, που έφεραν ψηφιδωτά δάπεδα, αλλά και εργαστηριακούς και αποθηκευτικούς χώρους.Κτίρια με πιθανό δημόσιο χαρακτήρα, έχουν εντοπιστεί και στον ανατολικό εκτός του διατειχίσματος τομέα του οικισμού, που ονομάζεται συμβατικά «Κάτω Πόλη». Πρόκειται, για έναν χώρο, ο οποίος περιλαμβάνει μεγάλο οικοδόμημα με τουλάχιστον δύο οικοδομικές φάσεις, δίπλα ακριβώς από την οχύρωση στα νοτιανατολικά, καθώς και κτίριο με δωρική κιονοστοιχία και αρχιτεκτονικά μέλη με ανάγλυφο διάκοσμο, που βρισκόταν στο νότιο τμήμα της «Κάτω Πόλης» και δεν έχει ακόμη ερευνηθεί.Η Αγορά του οικισμού βρίσκεται σε ένα πλάτωμα βορειανατολικά του εσωτερικού τείχους και έχει τη μορφή ανοικτής πλατείας, που περιβάλλεται από επιμήκη στοά και από συγκρότημα καταστημάτων.Εξωτερικά της δυτικής οχύρωσης βρίσκεται το θέατρο του οικισμού, χωρητικότητας 4.000- 5.000 θεατών, το οποίο προοριζόταν τόσο για θεατρικές παραστάσεις όσο και για τις συγκεντρώσεις του «Κοινού των Θεσπρωτών». Η ανασκαφική έρευνα έχει αποκαλύψει μέχρι σήμερα τμήμα του κοίλου, την ορχήστρα και το μεγαλύτερο μέρος του σκηνικού οικοδομήματος. Ένας μεγάλος αριθμός λίθινων εδωλίων, φέρει στην πρόσθια πλευρά εγχάρακτες επιγραφές ονομάτων.Ο αρχαιολογικός χώρος Γιτάνων αναδείχθηκε και κατέστη επισκέψιμος με χρηματοδότηση από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Ηπείρου του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης και στη συνέχεια από το ΕΠ «Θεσσαλίας- Στερεάς Ελλάδας- Ηπείρου 2007-2013» του ΕΣΠΑ. Σήμερα λειτουργεί υπό την εποπτεία της ΛΒ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Θεσπρωτίας. Οικοδομημένη στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα στη νοτιοδυτική πλαγιά του όρους της Βρυσέλλας και την κοιλάδα του αρχαίου ποταμού Θύαμι (Καλαμάς), τα Γίτανα (Γιτάνη) ήταν δεύτερη χρονολογική πρωτεύουσα της αρχαίας Θεσπρωτίας μετά την Ελέα. Τα Γίτανα βρίσκονται περίπου 4 χλμ. δυτικά των Φιλιατών. Ο επισκέπτης ακολουθεί την  οδό των Φιλιατών που πάει για το Τρικόρυφο (παλιά ονομαζόταν Σπάταρι), προσπερνάει την Σπάταρι,                                                               και κατεβαίνει το βουνό της Βρυσέλλας, και πριν περάσει το Φράγμα Καλαμά  στρίβει αριστερά στον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, περνάει το πρώτο γεφύρι πάνω από τον Καλαμά και έπειτα από σύντομη πορεία διακοσίων μέτρων, καταλήγει στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου.

ΦΙΛΙΑΤΕΣ

Κωμόπολη  της Θεσπρωτίας, πρωτεύουσα της πρώην επαρχίας Φιλιατών και τώρα του Δήμου Φιλιατών.  Το 1971 είχε 2.500 κατοίκους, ενώ πιο πρίν, το 1950 είχε περί τους 7.000 κατοίκους, όταν η Ηγουμενίτσα είχε το 1950 4.000 κατοίκους. Κτισμένη σε οροπέδιο σε υψόμετρο 220 μέτρα από το ύψος της θάλασσας, οι Φιλιάτες ήταν το κέντρο της επαρχίας, με σινεμά, τράπεζες, ΟΤΕ, ΔΕΗ, και Εφορία, και αποτελούσε το εμπορικό κέντρο της επαρχίας που είχε πληθυσμό το 1971 11.500 κατοίκους με έναν Δήμο, των Φιλιατών και 45 κοινότητες.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Βυζαντινός μεσαίωνας

Από τη “Notitia dignitatum utriusque imperil” μαθαίνουμε πως στις αρχές του 5^ου αιώνα η  Ήπειρος υπαγόταν στη διοίκηση της Μακεδονίας και ήταν χωρισμένη στην Παλιά και Νέα  Ήπειρο και είχε για σπουδαιότερες πόλεις το Δυρράχιο η Νέα Ήπειρος και τη Νικόπολη (Πρέβεζα) η Παλιά Ήπειρος. Στα χρόνια του Ιουστινιανού, όπως αναφέρεται στο «Συνέκδημον» του Ιεροκλέους, η Παλιά εκτεινόταν από τα Ακροκεραύνια όρη μέχρι τον Αμβρακικό Κόλπο, αποτελούσε τη δωδέκατη επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και διατελούσε υπό ηγεμόνα. Πάντα με την ίδια πηγή η Νέα Ήπειρος εκτεινόταν πάνω από τα Ακροκεραύνια Όρη μέχρι την αρχαία Δαλματία, κυβερνιόταν από προκονσουλάριο.

Στον 7^ο αιώνα με τη νέα διοικητική διαίρεση της βυζαντινής Αυτοκρατορίας σε θέματα, όπως άλλωστε καταγράφεται αργότερα και στο Περί Θεμάτων σύγγραμμα του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου η Παλαιά και Νέα Ήπειρος  αποτέλεσαν  δύο ξεχωριστά τμήματα του Βυζαντίου – το θέμα του Δυρραχίου  και   το θέμα της Νικόπολης (Πρέβεζας), και παρέμειναν μέχρι τους χρόνους της Φραγκοκρατίας. Στο πρώτο σπουδαιότερες πόλεις εμφανίζονται  το  Δυρράχιο, τα Τίρανα, η Αχρίδα και η Πρέσπα, η Απολλωνία και τα Βαλάγρατα, ο Αυλώνας και το Ωρικό, ενώ  το δεύτερο, εκτός από τη Νικόπολη, η Χειμάρρα και το Αργυρόκαστρο, το Δέλβινο και η Δρυϊνόπολη, το Βουθρωτό, το Μέτσοβο, η Φωτική και οι Φιλιάτες, τα Γιάννενα και οι Καλαρρύτες, η Άρτα (όπως είχε μετονομαστεί η αρχαία Αμβρακία), καθώς και πόλεις της Αιτωλοακαρνανίας, από την Βόνιτσα μέχρι τη Ναύπακτο και το Καρπενήσι, αφού το Θέμα επεκτεινόταν μέχρι τον Κορινθιακό.

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

Από τα τέλη του 17^ου αιώνα και μετά, μετά το αποτυχημένο το 1611 λαϊκό επαναστατικό κίνημα του άλλοτε επισκόπου Τρίκκης (Τρικάλων) και Λάρισας Διονύσιου, τον αποκαλούμενο και Σκυλόσοφο, από το εκκλησιαστικό κατεστημένο και τους Τούρκους, εντείνονται οι προσπάθειες εξισλαμισμού του ηπειρωτικού χώρου  και  μάλιστα με ικανοποιητικά αποτελέσματα στις περιοχές του Μαργαριτίου,  του Αυλώνα, της Παραμυθιάς και του Δέλβινου, και από την άλλη εμφανίζονται στην Ήπειρο οι πρώτες αυτόνομες περιοχές, όπως το Σούλι, και ημιαυτόνομες που διευθύνονταν από ανεξάρτητους μπέηδες, όπως το Γαρδίκι, Μαργαρίτι, Παραμυθιά, Φιλιάτες, Κονίσπολη.