Η "αυτοκριτική" του ΚΚΕ για τα γεγονότα του 1944

Η «αυτοκριτική» του ΚΚΕ για τα γεγονότα του '44

«Μεγάλα γεγονότα, όπως ο Δεκέμβρης, που αναλύαμε και εξηγούσαμε με τον άλφα ή βήτα τρόπο στο παρελθόν, δεν μπορεί να εξετάζονται υπό το ίδιο πρίσμα και μετά την αντεπανάσταση του 1989 - 1991». Η θέση αυτή του Μάκη Μαΐλη στην εκδήλωση της ΚΕ του ΚΚΕ την περασμένη Τετάρτη 3/12 για την έκδοση «Δεκέμβρης του ΄44, κρίσιμη ταξική σύγκρουση» παρέχει το νέο πλαίσιο της προσέγγισης της ηγεσίας του κόμματος για τα Δεκεμβριανά. Γενικότερα, όμως για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Εθνική Αντίσταση και συνολικά την καθοριστική δεκαετία του 1940-1950.

Το ζήτημα δεν είναι αποκλειστικά ιστορικό, καθώς η έκδοση ήταν ενταγμένη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα «70χρόνια από τον ηρωικό Δεκέμβρη του ΄44 - Σύγχρονα διδάγματα». Λόγος γίνεται για διδάγματα, τα οποία «καθοδηγούν» σημερινές τακτικές και στρατηγικές του ΚΚΕ. Αν στη θέση αρχής περί Ιστορίας προστεθούν οι επεξηγήσεις του Μ. Μαΐλη ότι «δεν υπάρχει υπερταξική ιστοριογραφία... Η ανίχνευση και η προσέγγιση της αλήθειας... κρίνεται συλλογικά με την πείρα και τη γνώση. Και σε ό,τι μας αφορά κρίνεται από τον συλλογικό διανοούμενο, το ΚΚΕ», έχουμε τη σαφή οριοθέτηση του ερμηνευτικού πλαισίου για τα Δεκεμβριανά, όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν. Μέχρι πρόσφατα η κομματική ιστορία, σε γενικές γραμμές και αν εξαιρεθούν ατομικές περιπτώσεις και αξιολογήσεις κομματικών αποφάσεων, δεν άλλαζε εύκολα. Το ΚΚΕ δεν είχε την «παράδοση» αυτή. Τωρα με πρωτοβουλια του Μαιλη της Παπαρηγα του Κουτσουμπα και ολης της νεοτροτσικιστικης ηγεσιας του ΚΚΕ, ερχονται τα απανω κατω. Ο καθ' ύλην αρμόδιος εκφραστής των νέων θέσεων, Μ. Μαιλης, ως επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ, περιέγραψε δύο πυλώνες προς «την αλήθεια» για τα Δεκεμβριανά: • «Τον σαφή ταξικό χαρακτήρα της σύγκρουσης», η οποία σε τελευταία ανάλυση εξέφραζε «την αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας». • Τον ενιαίο στόχο των αντιπάλων του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, με την εγγλέζικη παρουσία, που ήταν «η περιφρούρηση της καπιταλιστικής εξουσίας».

Με φόντο τις δύο αυτές παραδοχές διατυπώνεται η εκτίμηση ότι το ΚΚΕ στη διάρκεια της Κατοχής «έμπλεξε» το καθήκον της αντιφασιστικής εθνικοαπελευθερωτικής πάλης και την κοινωνική απελευθέρωση. Προέταξε ως «επίκαιρο το 1821 και το αθάνατο κρασί», περιθωριοποιώντας ως «ανεπίκαιρη την Παρισινή Κομμούνα και κυρίως την Οχτωβριανή Επανάσταση». Δηλαδή, αντί να βάλει ως στόχους την εργατική εξουσία και τον σοσιαλισμό, έδρασε πατριωτικά και αντιφασιστικά. Όπως αλλωστε ειχε εντολη από την Κομιτντερν, την Κομμουνιστικη Διεθνη δηλαδη. Που και αυτή καλουσε ολους τους λαους να φτιαξουν αντιφασιστικα μετωπα. Αλλα και αυτή ειχε πεσει σε οπουρτονιστικο σφαλμα, συμφωνα με την νεοκοπη νεοτροτσικιστικη ηγεσια του ΚΚΕ. Όπως λεει και η παριμοια του λαου μας «εκανε και η μυιγα κωλο, και εχεσε το κοσμο ολο». Το ζήτημα, φυσικά, του συνδυασμού της εθνικής απελευθέρωσης και της κοινωνικής επανάστασης απασχολεί τα επαναστατικά κινήματα όλο τον 20ό αιώνα. Και εχει λυθει ιστορικα, με τον συνδιασμο τους. Αλλα αυτά είναι οπουρτονιστικα λαθη για την νεοτροτσικιστικη ηγεσια του ΚΚΕ.

Μετέωρος ο ανα-χαρακτηρισμός των ιστορικων γεγονοτων

Η ρητά εκφρασμένη άποψη της ηγεσίας του ΚΚΕ βασίζεται στην νεα νεοτροτσικιστικη αμφισβήτηση του χαρακτήρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μετάταξη του αντιφασιστικού χαρακτήρα του στην κατηγορία του ιμπεριαλιστικού είναι το κλειδί για την κατανόηση όλων των άλλων αλλαγών στην αφήγηση για τη δεκαετία του 1940. Παρακάμπτοντας τα τεράστια ερωτήματα που προκύπτουν, αυτός ο ανα-χαρακτηρισμός είναι μετέωρος. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η έμμεση απαξίωση της αντιφασιστικής παράδοσης των λαών. Η Αλέκα Παπαρήγα, πρώην γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, ανέλαβε στην ίδια εκδήλωση να τεκμηριώσει τη θέση ότι ο πόλεμος ήταν «ιμπεριαλιστικός» και από τις δύο πλευρές των καπιταλιστικών χωρών (Γερμανία και δυτικές χώρες). Υποτίθεται ότι ο χαρακτηρισμός του ως αντιφασιστικός αποπροσανατόλιζε το ΚΚΕ και ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Παρέπεμπε «στις καλένδες το πρόβλημα της εξουσίας, ενώ καλλιεργούσε αυταπάτες ή εφησυχασμό ως προς τον ρόλο της Αγγλίας, των ΗΠΑ με τη λήξη του πολέμου?». Ετσι το ΚΚΕ, με λαθεμένες επιλογές και ανεπάρκειες «δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα σε διαλεκτική σχέση με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Αυτονομήθηκε η πάλη κατά του κατακτητή, που ήταν ηρωική και απαράμιλλη, από την πάλη για την ήττα της αστικής τάξης και των συμμάχων της». Αυτό οδήγησε στις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας, τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Το ξεπουλημα του τοτε εθνικοαπελευθερωτικου αγωνα του ελληνικου λαου προσπαθει η ηγεσια του νεοτροτσικιστικου ΚΚΕ να το σκεπασει με νεοτροτσικιστικες παρλαπιπες!

Δύο συμπεράσματα

Πάντως ο αντίπαλος, παρά τα λάθη του ΚΚΕ, «δεν μας είχε βάλει στο χέρι, το ήξερε καλά αυτό και γι΄ αυτό προκάλεσε τον Δεκέμβρη». Αυτή η βλακεια λεγεται μετα τις ξεπουληματικες συμφωνιες της Καζερτας και του Λιβανου, οπου ειχε συμφωνηθει να ξεπουληθει ο ελληνικος εθνικοαπελευθερωτικος αγωνας, και η ηγεσια του ΕΛΑΣ να περασει στους Εγγλεζους. Η ήττα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ της Αθηνας, παρά την ηρωική λαϊκή αντίσταση, ήταν μόνο στην Αθήνα, ενώ την ίδια ώρα έμεναν ανέπαφες οι δυνάμεις του στην υπόλοιπη Ελλάδα, επεσήμανε η Αλέκα Παπαρήγα. Ετσι η αμεσως μετεπειτα συμφωνία της Βάρκιζας «εξέφραζε σοβαρή υποχώρηση, συνθηκολόγηση απέναντι στους Αγγλους ιμπεριαλιστές και την κυβέρνηση». Όταν όμως δεν υπαρχει καμια διαθεση για αγωνα από μεριας της ηγεσιας, το μονο που απομενει είναι το ξεπουλημα, η εξορια στη Μακρονησο, οι δολοφονιες, και η παραδωση της εξουσιας στους προδοτες συνεργατες των Γερμανων, που μετα την αποχωρηση τους, αλληξανε στολες, και γινανε συνεργατες των Εγγλεζων. Το πρώτο νέο βασικό συμπέρασμα του ΚΚΕ από τα Δεκεμβριανά, αλλά και την ευρύτερη περίοδο είναι ότι «τύραννος δεν είναι μόνο ο στρατός κατοχής και οι διοικητές του. Τύραννος δεν είναι μόνο ο δικτάτορας. Τύραννος είναι πάνω απ΄ όλα η αστική τάξη, η αστική κυριαρχία και εξουσία, γιατί αυτή χρησιμοποιεί και αξιοποιεί και τον πόλεμο και τον φασισμό. Και τις διάφορες μορφές δικτατορίας». Το δεύτερο συμπέρασμα του ΚΚΕ που προκύπτει ως δίδαγμα των νεοτροτσικιστων «είναι το ζήτημα της συμμετοχής του ΚΚ σε αστικές κυβερνήσεις ή γενικά κυβερνήσεις που έχουν στόχο την αστική διαχείριση». Δηλαδη το ζητημα δεν είναι η ξεπουλημενη ηγεσια του ΚΚΕ, και οι προδοτικες συμφωνιες που ειχε υπογραψει (γιατι προδοτικες ηταν, και όχι λαθεμενες η βλακωδεις, και αυτή είναι η αληθεια που εχει γινει πλεον κατανοητη από ολους, εκτος από την σημερινη νεοτροτσικιστικη ηγεσια του ΚΚΕ). Αναφερόμενη σαφώς πέραν του 1944 ως τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα του 1989-1990 και τη σημερινή στάση του ΚΚΕ διατύπωσε το αξίωμα: «Δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση που η συμμετοχή του ΚΚ σε αστική διακυβέρνηση να ωφέλησε τον λαό». Βεβαια, το ότι το 1945-46 όλα τα ΚΚ της Ευρωπης ειχαν μπει στις πρωτες απελευθερωτικες κυβερνησεις, για να αποχωρησουν αμεσως μετα, όταν σημειωθηκε αντιδραστικη στροφη προς τον ψυχρο πολεμο. Και αποχωρησανε τα ΚΚ από τις κυβερνησεις, επειδη δεν ειχαν προδοτικες ηγεσιες. Ακόμη και σε περίπτωση πολέμου το «θέμα είναι να μη βρεθεί κάτω από τη σκέπη της αστικής τάξης, του ''εθνικού μετώπου'', της ''εθνικής ενότητας'', σε τελευταία ανάλυση κάτω από ξένη σημαία. Το θέμα τίθεται ως εξής: 'Η θα χύνουμε το αίμα μας για τα συμφέροντα της αστικής τάξης ή για τα συμφέροντα της εργατικής». Δηλαδη το 1940 συμφωνα με την νεοτροτσικιστικη ηγεσια του ΚΚΕ, οι κομμουνιστες επρεπε να πολεμανε για την εργατικη ταξη στην Αθηνα, και όχι εναντιον του ιταλικου φασισμου στα βουνα της Αλβανιας!

ΟΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Πέντε θέσεις για τη «μάχη της Αθήνας» Οι τοποθετήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ, όπως διαμορφώνονται από τις εισηγήσεις του Μ. Μαΐλη, της Α. Παπαρήγα και του Τμήματος Ιστορίας του ΚΚΕ, διαμορφώνουν ένα ανανεωμένο νεοτροτσικιστικο αφηγηματικό σχήμα. Για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Δεκεμβριανά αλλά και για τα «διδάγματα» από την Ιστορία. Σε απλουστευμένη μορφή: 1. Ο πόλεμος του 1940-45 ήταν «ιμπεριαλιστικός». Ξεκίνησε και τελείωσε ως τέτοιος. Στη διάρκειά του παρέμενε η αντίθεση μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Το ΚΚΕ κάνοντας λάθος επιλογές περιορίστηκε στον απελευθερωτικό - αντιφασιστικό - πατριωτικό αγώνα και τον αποσυνέδεσε από την εγκαθίδρυση της «εργατικής εξουσίας». 2. Οι λάθος εκτιμήσεις για τον χαρακτήρα του πολέμου οδήγησαν το ΚΚΕ να μην έχει σχέδιο και να μην προετοιμαστεί από την περίοδο της Κατοχής για την κατάκτηση της εξουσίας μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Τη στιγμή που το ΚΚΕ δεν έθετε στην ημερήσια διάταξη τον σοσιαλισμό, οι αντίπαλοί του έθεταν ως στόχο τη διατήρηση του καπιταλισμού. 3. Τα Δεκεμβριανά προκλήθηκαν από τους Αγγλους και τις αντιΕΑΜικές δυνάμεις. (Αυτό είναι το μονο σωστο!) Ηταν, όμως και «αναπόφευκτος» και εξέφραζε τη συνέχιση της ασίγαστης ταξικής πάλης, που προϋπήρχε στη διάρκεια του πολέμου και κρυβόταν πίσω από τις φλόγες. 4. Το ΚΚΕ αντιμετώπισε τα Δεκεμβριανά ως μέσο επίτευξης στόχων που δεν έβγαιναν από το αστικό πλαίσιο. Ετσι οι μάχες τον Δεκέμβρη περιορίστηκαν στην Αθήνα και στον Πειραιά και δεν επεκτάθηκαν σε όλη τη χώρα. (Δηλαδη συμφωνα με τους παραμυθαδες νεοτροτσικιστες του ΚΚΕ, ηταν «ένα λαθος» αυτό που εγινε τοτε, και όχι ότι ηταν συμφωνημενο να ξεπουλησουν τον αγωνα! Μονο που ξεπουλοντας τον αγωνα η ηλιθια προδοτικη ηγεσια του ΚΚΕ ξεπουλησε και τον εαυτο της!) 5. Παρά την ήττα μετά τη «μάχη της Αθήνας» το ΚΚΕ είχε ακόμη τη δύναμη και την εξουσία εκτός Αττικής, ώστε να μην υποχωρήσει και να μη συνθηκολογήσει με τους Αγγλους και την αστική τάξη. Αυτό ήταν το τρίτο μείζον λάθος συμφωνα με την σημερινη νεοτροτσικιστικη ηγεσια. Μονο που δεν ηταν λαθος, ηταν προδοσια! Προδοσια ενός ολοκληρου λαου!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η επανάσταση ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα γίνει λενε οι σημερινοι νεοτροτσικιστες Ορισμένα ενδεικτικά αποσπάσματα από την εισαγωγή στη συλλογή άρθρων «Δεκέμβρης του '44», με την επίσημη υπογραφή Τμήμα Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ είναι πολύ χαρακτηριστικά. Τόσο για την Ιστορία, όσο κυρίως για τα σημερινά «διδάγματα» από κείνη την «κρίσιμη ταξική σύγκρουση». Δεν είναι περίεργο, βεβαίως, ότι τα τελευταία είναι απολύτως εναρμονισμένα με κεντρικές θέσεις της τρέχουσας πολιτικής της ηγεσίας του ΚΚΕ. • «Επρεπε να προετοιμαστεί το Κόμμα και ισχυρές λαϊκές δυνάμεις για την εφαρμογή σχεδίου κατάληψης της Αθήνας... Αυτό σε συνδυασμό με αντίστοιχη δράση και συγκέντρωση δυνάμεων για την κατάληψη και άλλων βασικών κέντρων της χώρας, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης. Το Κόμμα μας ήταν ιδεολογικά - πολιτικά ανέτοιμο για να διαμορφώσει τέτοιες εξελίξεις». • «Το ΚΚΕ συμμετείχε σε μια αστική κυβέρνηση (κυβέρνηση ''εθνικής ενότητος'' υπό τον Γ. Παπανδρέου) με πολιτικό στόχο την ομαλή αστική δημοκρατική εξέλιξη ως μεταβατική στην πάλη για τον σοσιαλισμό... Ακολούθησε τον κοινοβουλευτικό δρόμο... Πίστευε ότι θα επέβαλλε τη διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών, τις οποίες εκτιμούσε ότι θα κέρδιζε το ΕΑΜ. Αρα τα περί βίαιης κατάληψης της εξουσίας ήταν ανύπαρκτα...». • «Η συμμετοχή του ΚΚΕ και του ΕΑΜ στην αστική κυβέρνηση του 1944 είναι απτό παράδειγμα τού πόσο ουτοπικός είναι ο ισχυρισμός ότι είναι δυνατόν μια τέτοια κυβέρνηση να ακολουθήσει φιλολαϊκό δρόμο.. Η πείρα της περιόδου διδάσκει ότι η συμμετοχή γίνεται φραγμός στη λαϊκή πάλη και οδηγεί σε πισωγύρισμα...». Μονο που το ΕΑΜ μιλαγε για Απελευθερωση και Δημοκρατια! Για αυτό ειχε ιδρυθει! Εάν μιλαγε για σοσιαλισμο, σιγα να μην συμφωνουσαν τα υπολοιπα αστικα κομματα να συμμαχησουν μαζι του, και σιγα μην το ακολουθουσε ο λαος! Μια αισχρη μειοψηφια θα παρεμενε! • «Επιβεβαιώθηκε συμφωνα με την νεοτροτσικιστικη ηγεσια ότι ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό δεν υπάρχει ενδιάμεσο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, άρα δεν μπορεί να υπάρξει και ενδιάμεση πολιτική εξουσία. Η επανάσταση ή θα είναι σοσιαλιστική ή δεν θα γίνει...». Δεν υπαρχουν σταδια για το σοσιαλισμο, όπως τα εχει καθορισει ο Λενιν και ο Μαρξ. Αλλα θα παμε κατευθειαν στο σοσιαλισμο όπως ειπε ο Τροτσκι, η μαλλον κατευθειαν στην κομμουνιστικη κοινωνια όπως λενε οι αναρχικοι. Ότι ναναι δηλαδη, απλως οι νεοτροτσικιστες του ΚΚΕ προσπαθουν με αρλουμπες να δικαιολογησουν την σημερινη προδοσια τους. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της εισαγωγής δίνεται η εντύπωση ότι το ΚΚΕ την περίοδο πριν, στη διάρκεια και μετά τον πόλεμο περιέπιπτε από το ένα λάθος στο άλλο. Ακόμη και ο δρόμος για την αμφισβήτηση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ ανοίγει, αφού ο πόλεμος ήταν «ιμπεριαλιστικός» και δεν αντιμετωπίστηκε ο εθνικός απελευθερωτικός αγώνας για την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας.

http://litlepost.blogspot.gr/2014/12/9-2014.html

Ιστορίες από τα νεκρομαντεία

Ιστορίες από τα νεκρομαντεία όπου οι αρχαίοι επικοινωνούσαν με τους νεκρούς και "μάθαιναν" τα μελλούμενα

Το νεκρομαντείο ήταν ένας ναός αφιερωμένος στον Άδη, τον θεό του Κάτω Κόσμου και την σύζυγό του την Περσεφόνη. Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι σοροί των νεκρών αποσυντίθεντο στο χώμα, όμως οι ψυχές τους απελευθερώνονταν και ταξίδευαν στον Κάτω Κόσμο μέσω μιας χαραμάδας. Οι ψυχές των νεκρών είχαν ιδιότητες που δεν διέθεταν οι ζωντανοί, όπως για παράδειγμα την ικανότητα να προβλέπουν το μέλλον.

Γι ´αυτό το λόγο έφτιαχναν τους ναούς σε μέρη τα οποία θεωρούνταν πύλες του Κάτω Κόσμου και όπου οι ζωντανοί μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους νεκρούς  για να μάθουν τις προφητείες τους. Αυτός ο ναός ονομαζόταν νεκρομαντείο. Υπήρχαν πολλά νεκρομαντεία, όπως του Ποσειδώνα στο Ακρωτήριο Ταίναρο (ονειρομαντείο Ταινάρου), της Ερμιόνης στην Αργολίδα, της Κύμης, αρχαίας ελληνικής αποικίας στην Κάτω Ιταλία και της Ηράκλειας στον Πόντο. Αυτό όμως που κρατούσε τα σκήπτρα ήταν το νεκρομαντείο της Ηπείρου.

Το νεκρομαντείο της Ηπείρου βρισκόταν στο σημείο συνάντησης τριών εκ των πέντε ποταμών που οδηγούσαν στο βασίλειο του Άδη. Τα τρία αυτά ποτάμια ήταν ο Αχέροντας (ο ποταμός της λύπης), ο Πυριφλεγέθων (αυτός με τις πύρινες φλόγες) και ο Κωκυτός (αυτός που θρηνεί). Το νεκρομαντείο ανακαλύφθηκε από τον Έλληνα αρχαιολόγο τον Σωτήρη Δάκαρη την δεκαετία του 1960. 

Στην Οδύσσεια του Ομήρου, ο Οδυσσέας κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο μέσω του νεκρομαντείου για να συναντήσει τον τυφλό μάντη Τειρεσία προκειμένου να ζητήσει τη βοήθειά του για να επιστρέψει στην πατρίδα του την Ιθάκη.  Η «προφητεία» του Περίανδρου Αναφορά στο νεκρομαντείο γίνεται και στις Ιστορίες του Ηροδότου. Ο Ηρόδοτος γράφει για τον Περίανδρο, τον τύραννο της Κορίνθου.

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Περίανδρος ήθελε να επικοινωνήσει με τη νεκρή γυναίκα του την Μέλισσα για να του αποκαλύψει που είχε κρύψει ένα χρηματικό ποσό. Όταν οι απεσταλμένοι του Περίανδρου στον Άδη της ζητούν να τους αποκαλύψει το μέρος που έκρυψε τα χρήματα, εκείνη αρνείται επειδή ήταν γυμνή και κρύωνε αφού ο Περίανδρος δεν είχε φροντίσει στην κηδεία της να κάψει καλά τα ρούχα που θα την συνόδευαν στον Κάτω Κόσμο. Τότε ο Περίανδρος διέταξε όλες τις Κορίνθιες να βγάλουν τα ρούχα τους. Στη συνέχεια τα έκαψε σαν προσφορά στη γυναίκα του η οποία με τη σειρά της αποκάλυψε το σημείο με τα κρυμμένα χρήματα.

Η επικοινωνία με τον Κάτω Κόσμο δεν ήταν προνόμιο μόνο των ισχυρών, αφού ακόμα και οι απλοί πολίτες μπορούσαν να επισκεφτούν τα νεκρομαντεία για να μάθουν τα μελλούμενα. Έμπαιναν πρώτα σε ένα σκοτεινό θάλαμο και έκαναν διαφορα τελετουργικά με σκοπό να καταφέρουν να έρθουν σε επικοινωνία με τους νεκρούς. Μετά την προετοιμασία, ένας ιερέας τους οδηγούσε σε μία άλλη αίθουσα ακόμα πιο κάτω, όπου γινόταν η θυσία ενός ζώου και στη συνέχεια περνούσαν από τρεις πύλες που συμβόλιζαν την είσοδο στον Κάτω Κόσμο.

Μετά από αυτή τη διαδικασία ήταν πλέον σε θέση να συναντήσουν τους νεκρούς. Κάποιες γραπτές αναφορές κάνουν λόγο για φαντάσματα και σκιές που έβλεπαν οι νεκρομάντεις. Οι ειδικοί το αποδίδουν στη χρήση κάποιων ψυχοτρόπων ουσιών που ίσως λάμβαναν οι μάντεις.

Εκτός απ ´αυτό όμως υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που παραπέμπουν στην ύπαρξη κάποιας ειδικής μηχανής, μίας έξυπνης επινόησης, που επέτρεπε στα «φαντάσματα» να αιωρούνται μέσα στην αίθουσα. Το 167 π. Χ οι Ρωμαίοι λεηλάτησαν και κατέστρεψαν το νεκρομαντείο της Ηπείρου. Τον 18ο αιώνα ένας ναός αφιερωμένος στον Ιωάννη τον Βαπτιστή χτίστηκε πάνω στο ίδιο μέρος. Το νεκρομαντείο ανασκάφηκε τα έτη 1958-1964 και 1976-1977 υπό την αιγίδα της Αρχαιολογικής Εταιρείας και ήταν το πρώτο ιερό και μαντείο των θεών του Κάτω Κόσμου που έγινε γνωστό.

Διαγωνισμός φωτογραφίας στην Ηγουμενίτσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου)

«Επιστρέφω αμέσως» για την πρόσβαση των ΑμεΑ

Μια εκπληκτική φωτογράφιση με θέμα «επιστρέφω αμέσως» πραγματοποιήθηκε στην Ηγουμενίτσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας (3  Δεκεμβρίου) από τον Τάσο Μώκα, Λογοθεραπευτή και ιδιοκτήτη του Κέντρου Θεραπειών «Κιβωτός Εξέλιξη» και τον Αντώνη Παπαλάμπρου, Φωτογράφο. Η πόλη της Ηγουμενίτσας έζησε μια πολύ όμορφη εμπειρία αυτές τις ημέρες καθώς έκλεισαν δρόμοι, διεκόπη η κυκλοφορία οχημάτων, διαβάσεις και θέσεις παρκινγκ κατελήφθησαν από αναπηρικά καροτσάκια, τα οποία φωτογραφίζονταν σε διάφορα σημεία της πόλης. Στις παραλίες αναπηρικά καροτσάκια μέσα στην άμμο, ενώ άλλα σκαρφαλωμένα σε σκάλες και σε εισόδους κτιρίων με αδύνατη την πρόσβαση σε ΑμΕΑ. Η φωτογραφία που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι ένα καροτσάκι να κρέμεται πάνω από ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω σε μια διάβαση με ράμπα για ΑμΕΑ.
Στόχος της «τολμηρής» για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοβουλίας των δύο αυτών «απίθανων» τύπων ήταν να περάσουν το μήνυμα της εύκολης και κυρίως ανεμπόδιστης πρόσβασης και διαβίωσης των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην καθημερινότητα τους και σε όλες τις πτυχές και τους τομείς της ανθρώπινης δράσης, βάζοντας τους πολίτες σε μια λογική «ταλαιπωρίας» για μερικούς χρησιμοποιώντας το σλόγκαν επιστρέφω αμέσως όπως όλοι έχουμε σκεφτεί, καθώς τους εμπόδισαν είτε να παρκάρουν είτε να διασχίσουν τους δρόμους της πόλης «ανεμπόδιστοι» και «ανενόχλητοι» ως «κυρίαρχοι» των δρόμων, άσχετα αν οι ίδιοι καθημερινά εμποδίζουν κάποιους άλλους, για να νιώσουν και αυτοί το συναίσθημα των ατόμων εκείνων που ζητάνε τα αυτονόητα. Πρωτοποριακή ιδέα Πανελλαδικά, με την ευχή ότι όλοι πήραν το μήνυμά της!

http://vimanews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=8594%3Al-r-----&catid=19%3Anow&Itemid=66

ΤΕΤΆΡΤΗ, 3 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2014

Μια φωτογράφιση με πολλά μηνύματα

Μια εκπληκτική φωτογράφιση με θέμα «επιστρέφω αμέσως» πραγματοποιήθηκε στην Ηγουμενίτσα στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας (3 Δεκεμβρίου) από τον Τάσο Μώκα, Λογοθεραπευτή και ιδιοκτήτη του Κέντρου Θεραπειών «Κιβωτός Εξέλιξη» και τον Αντώνη Παπαλάμπρου, Φωτογράφο.
Η πόλη της Ηγουμενίτσας έζησε μια πολύ όμορφη εμπειρία αυτές τις ημέρες καθώς έκλεισαν δρόμοι, διεκόπη η κυκλοφορία οχημάτων, διαβάσεις και θέσεις παρκινγκ κατελήφθησαν από αναπηρικά καροτσάκια, τα οποία φωτογραφίζονταν σε διάφορα σημεία της πόλης. 

Στις παραλίες αναπηρικά καροτσάκια μέσα στην άμμο ενώ άλλα σκαρφαλωμένα σε σκάλες και σε εισόδους κτιρίων με αδύνατη την πρόσβαση σε ΑμΕΑ. Η φωτογραφία που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι ένα καροτσάκι να κρέμεται πάνω από ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω σε μια διάβαση με ράμπα για ΑμΕΑ.
Στόχος της «τολμηρής» για τα ελληνικά δεδομένα πρωτοβουλίας των δύο αυτών «απίθανων» τύπων ήταν να περάσουν το μήνυμα της εύκολης και κυρίως ανεμπόδιστης πρόσβασης και διαβίωσης των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην καθημερινότητα τους και σε όλες τις πτυχές και τους τομείς της ανθρώπινης δράσης, βάζοντας τους πολίτες σε μια λογική «ταλαιπωρίας» για μερικούς χρησιμοποιώντας το σλόγκαν επιστρέφω αμέσως όπως όλοι έχουμε σκεφτεί, καθώς τους εμπόδισαν είτε να παρκάρουν είτε να διασχίσουν τους δρόμους της πόλης «ανεμπόδιστοι» και «ανενόχλητοι» ως «κυρίαρχοι» των δρόμων, άσχετα αν οι ίδιοι καθημερινά εμποδίζουν κάποιους άλλους, για να νιώσουν και αυτοί το συναίσθημα των ατόμων εκείνων που ζητάνε τα αυτονόητα. Πρωτοποριακή ιδέα Πανελλαδικά, με την ευχή ότι όλοι πήραν το μήνυμά της!

Δήμος Ηγουμενίτσας. Καταγραφή ζημιών από τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα

ΠΈΜΠΤΗ, 4 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2014

Δήμος Ηγουμενίτσας : Καταγραφή ζημιών από τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα

Καλούνται οι πολίτες που υπέστησαν ζημιές από τα ακραία καιρικά φαινόμενα της Τρίτης 2/12/2014 να το δηλώσουν άμεσα στο Δήμο Ηγουμενίτσας και συγκεκριμένα στη γραμματεία των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου (κα. Μαρία Νάκα) η οποία βρίσκεται στον 3ο Όροφο του Δημαρχιακού Μεγάρου Ηγουμενίτσας (Σουλίου 3, Ηγουμενίτσα 46100) 
Τηλέφωνο επικοινωνίας 2665361103

ΤΡΊΤΗ, 2 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2014

Απίστευτη κακοκαιρία σε όλη την Ήπειρο

Δρόμοι ποτάμια και υπερχειλισμένοι χείμαρροι συμπληρώνουν το χαώδες σκηνικό σε όλη τη Θεσπρωτία

Απίστευτη κακοκαιρία έφεραν τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα σε όλη την Ήπειρο. Στα Γιάννενα και στην Ηγουμενίτσα οι δρόμοι μετατράπηκαν σε χείμαρρους ενώ πληροφορίες αναφέρουν πως έχουν εγκλωβιστεί στη Βρυσέλλα Φιλιατών οδηγοί μιας και ο δρόμος έχει αποκλειστεί.
Μέχρι στιγμής έχει κλείσει η παραλιακή οδός Ηγουμενίτσας που αποπερατώθηκε πριν λίγους μήνες, όπως και το τμήμα της εθνικής οδού από την Ηγουμενίτσα μέχρι την Πλαταριά.

Προβλήματα δημιουργήθηκαν και στο Μαυρούδι, από τον τεράστιο όγκο νερών καθώς κάθε ρέμα μέσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε ποτάμι.

Η ίδια εικόνα με δρόμους χείμαρρους επικράτησε στους Φιλιάτες, τα Σύβοτα και την Πλαταριά.
Μηχανήματα της Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας κινήθηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις και εργάζονται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκάλεσε η κακοκαιρία. Η Πυροσβεστική υπηρεσία μέχρι στιγμής έχει δεχθεί πάνω από 50 κλήσεις για απεγκλωβισμό από σπίτια και οχήματα μόνο στα όρια της Ηγουμενίτσας.
Κλειστός παραμένει ο οδικός άξονας Ηγουμενίτσας - Σαγιάδας στο ύψος του κάμπου της Σελέυκειας. Κατάπτωση απομόνωσε την περιοχή Τζούμα Φιλιατών ενώ συνεργεία της Περιφέρειας έχουν σπεύσει στην περιοχή.
Σύμφωνα με την πρόβλεψη της ΕΜΥ, οι βροχοπτώσεις θα συνεχιστούν με ένταση και τη νύχτα, θα υπάρξει πρόσκαιρη ύφεση κατά τη διάρκεια της ημέρας και θα συνεχιστούν το βράδυ της Τετάρτης.
Στο κέντρο της πόλης η ορατότητα ήταν περιορισμένη, ενώ οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια. Και η Δωδώνης, όπως συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, στο ρεύμα εισόδου προς την πόλη, έγινε και πάλι χείμαρρος.
Οι δρόμοι πλημμύρισαν και στην περιοχή της Λιμνοπούλας, ενώ ένα όχημα ακινητοποιήθηκε. Επί τόπου έσπευσαν δυνάμεις της τροχαίας και της αστυνομίας.
Από τις συνεχείς αστραπές και τους κεραυνούς υπήρξαν μικροδιακοπές ρεύματος που έβγαλαν εκτός λειτουργίας κάποιους σηματοδότες και γι' αυτό οι οδηγοί θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί.
Βροχή οι κλήσεις στο κέντρο της Πυροσβεστικής Ιωαννίνων. Δεκάδες είναι αυτοί που ζητούν τη συνδρομή της Υπηρεσίας τόσο για άντληση υδάτων, από υπόγεια που έχουν πλημμυρίσει όσο και για κοπές δέντρων.
Τα μεγαλύτερα προβλήματα εντοπίζονται στους Αγίους Αποστόλους, τη Βρυσούλα, τα Καρδαμίτσια αλλά κι αλλού.
Οι περισσότεροι δρόμοι στο λεκανοπέδιο έχουν μετατραπεί σε ποτάμια.
Σε πολλά σημεία εργάζονται συνεργεία του δήμου για την επίλυση των προβλημάτων, η οποία γίνεται πιο δύσκολη, εξ αιτίας της συνεχούς βροχόπτωσης.
Σημειώνεται ότι την τελευταία ώρα κι εξ αιτίας του δυνατού αέρα, σημειώνονται πτώσεις δέντρων και κλαδιών σε πολλά σημεία του λεκανοπεδίου.

ΠΈΜΠΤΗ, 4 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2014

Παλεύουν ν’ απομακρύνουν τόνους από λάσπη!

Λίμνες από λάσπη... Αυτή είναι η εικόνα που επικρατεί ακόμη σε πολλές περιοχές της Θεσπρωτίας.
Λίμνες από λάσπη που άφησε πίσω της η καταιγίδα που σάρωσε την περιοχή. Συνεργεία των Δήμων, της Πυροσβεστικής και της Περιφερειακής Ενότητας βρίσκονται επί ποδός, προσπαθώντας να απομακρύνουν χώματα, χαλίκια και φερτά υλικά, τα οποία μετέφεραν τα νερά της βροχής.

Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι στην πόλη της Ηγουμενίτσας η παραλιακή οδός είχε καλυφθεί με 10 εκατοστά λάσπης ενώ το πυροσβεστικό σκάφος προσπαθούσε επί ώρες, εκτοξεύοντας νερό να ξεπλύνει από τη λάσπη τους προβλήτες του λιμανιού.

Πλημύρισε ο δρόμος από και προς Ηγουμενίτσα στην Βρυσέλα

3 Δεκέμβρη 2014

Η χθεσινή βροχή είχε αποτέλεσμα να υπερχειλίσει ο Καλαμάς!

Σε λιμνοθάλασσα μετατράπηκε ο κάμπος των Φιλιατών!!! Υπερχείλιση του Καλαμά απειλεί καλλιέργειες και χωράφια σε πάνω από 16 χωριά στην περιοχή!!!

Οι αγρότες της περιοχής έχουν φτάσει τα όρια της απόγνωσης.

Η ισχυρή βροχόπτωση πλημμύρισε και την πλατεία της πόλης των Φιλιατών.

Kαλό Χειμώνα!!!

Καλή βδομάδα καλό μήνα και καλό χειμώνα!!! Δεκέμβριος, ο μήνας που μικραίνουν οι μέρες. Ωσπού να πεις καλημέρα, λες καλησπέρα!

O θάνατος του βασιλιά Πύρρου

Ο ηπειρώτης βασιλιάς που βρήκε τον θάνατο όταν τον χτύπησε μια γριά με ένα κεραμίδι

Η ιστορία του ηπειρώτη βασιλιά Πύρρου που αγνόησε τους κακούς οιωνούς και επιτέθηκε στο Άργος 

Είναι γνωστό ότι, σύμφωνα τουλάχιστον με τον Πλούταρχο, ο βασιλιάς της Ηπείρου ο Πύρρος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια επίθεσης εναντίον του Άργους, όταν μια γυναίκα εκτόξευσε ένα κεραμίδι εναντίον του. Σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, μια σειρά από κακούς οιωνούς είχε προειδοποιήσει τον Πύρρο να μην επιχειρήσει κατάληψη της πόλης. Σε θυσία που πρόσφερε στους θεούς, ενώ τα κομμένα κεφάλια των βοδιών που θυσιάστηκαν κείτονταν στη γη, ξαφνικά άρχισαν να κινούνται οι γλώσσες τους και να γλείφουν το ίδιο τους το αίμα.

Στον φρικιαστικό αυτό οιωνό προστέθηκε άλλος ένας. Η ιέρεια του ναού του Λυκείου Απόλλωνα διέσχισε σε κατάσταση αλλοφροσύνης τους δρόμους του Άργους. Κραύγαζε ότι βλέπει την πόλη γεμάτη νεκρούς και αίματα και έναν «αετό» να εφορμά και έπειτα να χάνεται. Το προσωνύμιο του Πύρρου ήταν «αετός». Ο Αιλιανός αναφέρει ακόμη ένα δυσάρεστο οιωνό: τη νύχτα που εισήλθε ο Πύρρος στην αργολική πόλη έφιππος, μια κουκουβάγια κάθισε πάνω στο δόρυ που κρατούσε προτεταμένο και δεν έφευγε.

Την ίδια νύχτα ο Πύρρος είδε στην αγορά του Αργους ένα χάλκινο σύμπλεγμα το οποίο παρίστανε έναν λύκο σε στάση αλληλοσπαραγμού με έναν ταύρο. Το σύμπλεγμα αυτό εξιστορούσε την κατάληψη της πόλης από τον Δαναό. Όταν ο Δαναός βάδιζε εναντίον της, είδε έναν λύκο να επιτίθεται σε ένα ταύρο και ύστερα από σκληρή μάχη να τον σκοτώνει. Αυτό το θεώρησε ως καλό οιωνό, καθώς αυτός, που ως κατακτητής έπρεπε να παρομοιαστεί με τον λύκο θα νικούσε τον αντίπαλό του Γελάνωρα που κατείχε το Αργος. Πράγματι αυτό συνέβη, με τη διαφορά πως ο Γελάνωρ εκδιώχθηκε στο μεταξύ από τους ίδιους τους Αργείους που στασίασαν εναντίον του.

Στη μνήμη του Πύρρου όμως, το σύμπλεγμα αυτό επανέφερε έναν παλιό χρησμό που έλεγε πως θα πέθαινε την ημέρα που θα έβλεπε ένα λύκο να μάχεται έναν ταύρο. Σύμφωνα πάντα με τις πηγές, ο Πύρρος επέλεξε να αγνοήσει τις προειδοποιήσεις και να συναντήσει τον θάνατο.

Ο στρατός του Ηπειρώτη βασιλιά επιτέθηκε εναντίον της πόλης και ενεπλάκη σε σκληρές οδομαχίες. Κάτω από την πίεση των αντιπάλων ωστόσο, αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Ο Πύρρος έσπευσε να καλύψει την υποχώρηση.

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, έδωσε σε ένα φίλο του το βασιλικό στεφάνι που στόλιζε την περικεφαλαία του ώστε να μην είναι ευδιάκριτος από τους εχθρούς και όρμησε ακάθεκτος εναντίον τους. Καθώς όμως κάλπαζε, ένα δόρυ τον έπληξε στον θώρακα. Ο θώρακας δεν άντεξε το χτύπημα και ο Πύρρος τραυματίστηκε ελαφρά. Αμέσως στράφηκε για να σκοτώσει αυτόν που τον τραυμάτισε.

Ήταν ένας νεαρός Αργείος οπλίτης, ο οποίος αποσβολωμένος παρατηρούσε τώρα τον Πύρρο να σηκώνει το ξίφος του ψηλά, έτοιμος να του καταφέρει το θανάσιμο πλήγμα. Τότε όμως επενέβη η γριά μητέρα του Αργείου, που παρακολουθούσε τη μάχη από τη στέγη του σπιτιού της. Βλέποντας τον κίνδυνο που αντιμετώπιζε το παιδί της άρπαξε ένα κεραμίδι και το εκσφενδόνισε με όλη της τη δύναμη κατά του Ηπειρώτη βασιλιά. Το κεραμίδι χτύπησε με σφοδρότητα την περικεφαλαία του Πύρρου. Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό-ίσως το έκανε πιο δυνατό και το βάρος της περικεφαλαίας, ώστε να σπάσουν οι σπόνδυλοι του τραχήλου του. Ο Πύρρος λιποθύμησε. Το γεγονός αυτό εκμεταλλεύτηκε ένας Ιλλυριός στρατιώτης και του κατάφερε το τελειωτικό χτύπημα.

Υπάρχουν και άλλες εκδοχές για τον θάνατο του Ηπειρώτη βασιλιά. Ο Ιουστίνος και ο Στράβωνας αναφέρουν πως ο Πύρρος σκοτώθηκε έξω από τα τείχη του Αργους από μια πέτρα που εκτόξευσε εναντίον του ένας στρατιώτης του Αντιγόνου. Ο Ζωναράς αποδίδει τον θάνατο του Πύρρου στην πτώση μιας γυναίκας πάνω του! Ωστόσο, σημασία είχε το γεγονός αυτό καθαυτό. Ο Πύρρος, ο «Αετός» της Ηπείρου, δεν ζούσε πια. Λίγο μετά τον θάνατο του, ένας άλλος αετός πέθανε επίσης. Ήταν ο αετός που είχε μαζί του ο Πύρρος, ο οποίος αρνήθηκε να ξαναπάρει τροφή από άλλο χέρι, μετά τον θάνατο του κυρίου του.

Λουρονησίδα της Κορωνησίας στον Αμβρακικό Κόλπο

Λουρονησίδα της Κορωνησίας στον Αμβρακικό Κόλπο

Το ψαροχώρι της Κορωνησίας βρίσκεται στο κέντρο του Αμβρακικού κόλπου που φιλοξενεί τρία γραφικά νησιά (Κορωνησία, Πεθαμένο, Περανησί), τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με μικρές λουρονησίδες (μικρές πέτρες, χώμα, άμμο, κελύφη οστρακοειδών κ.α). Μια πελώρια λουρονησίδα, επάνω στην οποία έχει εδραιωθεί αυτοκινητόδρομος, συνδέει το νησί με το λόφο της Σαλαώρας και τον αρτινό εύφορο κάμπο, ενώ παράλληλα διαχωρίζει τηρηχόνερη λιμνοθάλασσα Λογαρού από το κύριο σώμα του Αμβρακικού.
Πως να φτάσουμε
- Η Κορωνησία απέχει ίση απόσταση από την Πρέβεζα, και Αμφιλοχία και Άρτα (με βαρκάκι η με αυτοκίνητο). Η διαδρομή με το αυτοκίνητο από την Άρτα προς Κωστακιοί , Κορωνησία και από Άρτα προς Πρέβεζα και Ιωάννινα λίγο πριν την διασταύρωση προς Ράχη και Κορωνησία. Πηγαίνοντας στα δεξιά σας θα έχετε το ποτάμι και αριστερά την λιμνοθάλασσα Λουγαρούνι. 
Ιστορικά
Ο Πρεβεζάνος σχολιαστής κ. Γεώργιος Μουστάκης, στα Πρεβεζιάνικα χρονικά, περίοδος Β' έτος 7ο, τεύχος 25, σελ. 40, μας πληροφορεί: «Στον Αμβρακικό ψαράδες ήταν μόνο οι  μπουρανέλοι της Πρέβεζας (Βενετοί κατακτητές από το νησί Μπουράνο της Βενετίας).Αργότερα, μερικοί αλιεργάτες, που δούλευαν στα ιβάρια, εγκαταστάθηκαν στην ακατοίκητη  Κορωνησία και έτσι σχηματίστηκε ένα ψαροχώρι στενά συνδεδεμένο με την Πρέβεζα. Τα τελευταία χρόνια ο Ο.Δ.Ε.Π μοίρασε δωρεάν στους κατοίκους όλη την περιουσία του νησιού, στο οποίο υπάρχουν 700 περίπου ελαιόδενδρα, που φυτεύτηκαν στα χρόνια της  Βενετοκρατίας 1718-1797». Στο νησί υπήρχε ιερά Μονή από τα μέσα του 7ου μ.Χ. αιώνα, ενώ ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, στο βιβλίο του με τίτλο «Δοκίμιον ιστορικού περί Άρτης και Πρεβέζης», εν Αθήναις 1884, σελ. 321, αναφέρει ότι «Επί της χερσονιζούσης ταύτης νήσου Κορωνησίς, έκειτο πόλις αρχαία, Κορώνεια καλούμενη, όπου τα νυν, ίσως κείται η εν αυτή ιερά Μονή της Θεοτόκου. Την Κορωνησία την απαντάμε με την τοπωνυμία Κορακονησία, ονομασία που δόθηκε από την ύπαρξη πολλών κοράκων, πιθανότατα από την πληθώρα των Κορμοράνων που κατακλύζουν την περιοχή, ιδίως το Γαϊδαρονήσι και ληστεύουν την αλιευτική σοδειά των ψαράδων. Αργότερα επεκράτησε η τοπωνυμία Κορωνησία, πιθανότατα από την ξεχωριστή φυσική ομορφιά και υπεροχή της νησίδας αυτής έναντι των άλλων νησίδων της περιοχής, γιατί αυτή κατέχει το στέμμα, το διάδημα της ηγεμονίας των άλλοτε  Κορακονησίδων του Αμβρακικού». Το νησί γνώρισε μέρες προόδου κι ευημερίας από τον άφθονο αλιευτικό πλούτο των μεγάλων γειτονικών λιμνοθαλασσών της περιοχής, οι οποίες αποτελούσαν τα πλουσιότερα φυσικά ιχθυοτροφεία, όχι μόνον του Αμβρακικού, αλλά και του Ελλαδικού χώρου. Γρήγορα η πολιτεία εντόπισε τα μεγάλα πλεονεκτήματα και την προνομιούχο θέση του νησιού και φρόντισε να διευκολύνει συγκοινωνιακά με ασφαλή και γρήγορο δρόμο στεριανό συνδέοντάς το με επιμήκη λωρίδα ξηράς αρκετών χιλιομέτρων με τον άνετο δρόμο Άρτας Κορωνησίας. Επίσης κατασκεύασε μικρό γραφικό λιμανάκι στα δυτικά του νησιού για ασφαλή λιμενισμό των αλιευτικών και τουριστικών σκαφών, βοήθησε στον ευπρεπισμό της παραλίας, διευκόλυνε τους κατοίκους ν' απαλλαγούν από τις  ψαροκαλύβες και τους ενίσχυσε στην αλιευτική προσπάθειά τους.  Έτσι το γραφικό ψαροχώρι ανέβηκε πολιτιστικά σε όλους τους τομείς

Σημερα 
Συνεχίζοντας ξεκινά ο δρόμος μέσα στην θάλασσα δύο λουρίδες με θέα στο βάθος το νησί.  Το γραφικό λιμανάκι και την πανέμορφη μικρή λιμνοθάλασσα του Σακολετσίου, λίγα μέτρα μετά την είσοδο στο νησί, δίπλα από την κεντρική πλατεία, ασφαλίζει τις βάρκες των ψαράδων και τα μικρά τρεχαντήρια από κύματα
Ο δρόμος αυτός ,πριν φτιαχτή, ήταν με άμμο που στα κενά οι ψαράδες έκλειναν με παλούκια για να ανανεώνετε το νερό αλλά να μην φεύγουν τα ψάρια και έτσι να έχουν ένα φυσικό εκτροφείο που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται Οι ξέρες ενώθηκαν και έγινε ο δρόμος. Μέχρι τότε το νησί επικοινωνούσε κυρίως με την Πρέβεζα με καΐκια ενώ δυσκολότερη ήταν η ένωση με την Άρτα διότι εκτός από την διαδρομή με το καΐκι έπρεπε να πάρουν και κάρο. 
Ο Αμβρακικός κόλπος έχει ιδιαιτέρα ψάρια εκτός των γνωστά ζουν εδώ η Γαρίδα του Αμβρακικού, η Σαρδέλα του Αμβρακικού, τα Μύδια και οι Κέφαλοι Κάποτε τα ψάρια ήταν άφθονα και γίνονταν εξαγωγή αλλά στης μέρες μας οι ντόπιοι ψαράδες έχουν πολύ δουλειά για λίγα κιλά. Από την μια οι ερασιτέχνες ψαράδες ή αυτοί που έχουν και καλλιέργειες που ψαρεύουν ασύστολα και από την άλλη οι αλλαγή του περιβάλλοντος . Η γαρίδα είχε μεγάλο πρόβλημα γιατί με το φράγμα που έφτιαξε η ΔΕΗ στη μεριά της Άρτας δεν μπαίνει πολύ οξυγόνο και γλυκό νερό στον κόλπο. Ακόμα και κάποιες βιομηχανίες τροφίμων (κοτόπουλα) δεν χρησιμοποιούν σωστά ως καθόλου τον βιολογικό καθαρισμό. 
Ανεβαίνοντας στο  πράσινο λοφίσκο ανάμεσα από γέρικες ελιές, απομεινάρια του περίφημου Βενετσιάνικου ελαιώνα, περάσαμε δίπλα από τα κτίσματα των κατοίκων που είναι άλλα απλά και απέριττα και άλλα εντυπωσιακά και γραφικά με κήπους με  λεμονοπορτοκαλιές, και μικρές χρωματιστές αυλές με τριανταφυλλιές, πασχαλιές, αγιοκλήματα, πανσέδες και ζουμπούλια, απολαύσαμε το άρωμα των λουλουδιών και την συναρπαστική θέα του Αμβρακικού. 
Το νησί πρωτοκατοικήθηκε από μοναχούς που έχτισαν την εκκλησία της Παναγίας πάνω σε απομεινάρι αρχαίας μονής του 7ου μ.Χ. αιώνα.. Μετά άρχισαν να έρχονται ψαράδες που έφτασαν τα 600 άτομα και σήμερα μόνιμοι κάτοικοι είναι 150. Ο μικρός ναός της Γέννησης της Θεοτόκου βρίσκεται στο λοφίσκο που δεσπόζει πάνω στο χωριό. Από σωσμένες γραπτές μαρτυρίες μαθαίνουμε ότι το μοναστήρι υπήρχε πριν το 1193 στα χρόνια δε της λατινοκρατίας και στις αρχές της τουρκοκρατίας (15ος και 16ος αιώνας) είχε πολλούς μοναχούς και γνώριζε μεγάλη ευμάρεια. Αργότερα όμως, για ποικίλους λόγους έπεσε σε μαρασμό, ώσπου στο τέλος του περασμένου αιώνα εγκαταλείφθηκε απ' τους μοναχούς κι ερημώθηκε, ωστόσο παρέμειναν ως σήμερα μάρτυρες της παλιάς ακμής του, ο ναός και το μικρό παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου σε απόσταση λίγων μέτρων ανατολικά του ναού ..
Κατά τον 18ο αιώνα προστέθηκε στη δυτική πλευρά του ναού ο ορθογώνιος ξυλόστεγος  νάρθηκας, και πιθανολογείται ότι κτίστηκε το ξεχωριστό κωδωνοστάσιο.

Κατά τον Σεραφείμ Ξενόπουλο πρόκειται για πανάρχαια μονή που ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα, οι νεότεροι όμως μελετητές Ορλάνδος και Βοκοτόπουλος, παίρνοντας ως κριτήριο τα στοιχεία τεχνικής της κατασκευής του ναού, τοποθετούν την ίδρυσή του περίπου τρεις αιώνες αργότερα, δηλαδή στο τέλος του 10ου αιώνα. άρα πρόκειται για έναν απ' τους παλαιότερους ναούς της βυζαντινής Άρτας

Το μνημείο στη μακραίωνη παρουσία του γνώρισε κατά καιρούς πολλές αλλαγές ώσπου κατέληξε στο σημερινό του σχήμα. Η κυριότερη μετασκευή -για την οποία θα γίνει ιδιαίτερος λόγος- έγινε το 1670. Σημαντικές αλλοιώσεις στην όψη του μνημείου προκλήθηκαν το 19ο αιώνα, και συγκεκριμένα κατά την ανακαίνιση του ναού το 1870. Σήμερα ο ναός λειτουργεί ως ενοριακός.

Ανάμεσα την εκκλησία της Παναγίας και το ναό του Οσίου Ονουφρίου, υπάρχει το κλειδωμένο διδακτήριο του Δημοτικού Σχολείου και το ερειπωμένο κτίριο του παλιού ελαιοτριβείου Σε ένα τοίχο του Σχολείου υπάρχουν τα γραμματοκιβώτια του Ελληνικού Ταχυδρομείου

Στην αυλή πίσω από την εκκλησία της Παναγίας μέσα στο χορτάρι ένα οδοντωτό αέτωμα

Το παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου 
Πρόκειται για πολύ μικρή θολωτή βασιλική της οποίας τα αετώματα στην ανατολική και δυτική πλευρά υπερυψώνονται απ' τη δικλινή κεραμωτή στέγη για λόγους αισθητικής. Τιμάται στη μνήμη του μοναχού Ονουφρίου που ασκήτεψε εκεί ως την κοίμηση του (το 1780) και ενταφιάστηκε στο εσωτερικό του ναΐσκου. Ως προς το χρόνο κατασκευής του παρεκκλησίου δε γνωρίζουμε αν το ίδρυσε ο ίδιος ο Όσιος Ονούφριος ή αν πρόκειται για παλαιότερο κτίσμα, το οποίο επειδή συνδέθηκε με τη ζωή του Οσίου πήρε και το όνομά του. Πιθανότερη είναι η δεύτερη εκδοχή και μάλιστα χωρίς να αποκλείεται η βυζαντινή προέλευσή του. Στην τοιχοποιία του χρησιμοποιήθηκαν ακανόνιστοι λίθοι και πλίνθοι με μόνη εξωτερική διακόσμηση μια οδοντωτή ταινία στα γείσα των αετωμάτων. Το κιονοστήρικτο υπόστεγο είναι σύγχρονη κατασκευή.  Εσωτερικά το εκκλησάκι είναι κατάμεστο από τοιχογραφίες με εμφανή τα τραύματα όχι τόσο του χρόνου όσο της κακοήθειας μερικών νεοελλήνων που χάραξαν πάνω στις εικόνες ονόματα και χρονολογίες, αυτοσυστήνοντας μ' αυτό το τρόπο τον βανδαλισμό τους. Οι τοιχογραφίες φέρουν τη συνηθισμένη στα χρόνια της τουρκοκρατίας διάταξη σε ζώνες, όπου, κάτω εικονίζονται ολόσωμοι άγιοι, στη μέση στηθάρια αγίων και πάνω σκηνές απ' το εορτολόγιο. Δε γνωρίζουμε το χρόνο κατασκευής τους, αλλά πιθανότατα έγιναν συγχρόνως με την ιστόρηση του κεντρικού ναού της Παναγίας, δηλαδή το 17ο αιώνα, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι το παρεκκλήσι προϋπήρχε του Οσίου Ονουφρίου. Το παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου συνδέθηκε άρρηκτα με τη ζωή και την ιστορία του γειτονικού παλαιού βυζαντινού μνημείου και γι' αυτό θεωρείται αναπόσπαστο οργανικό του μέλος. Κλείνοντας την παρουσίαση του ναού της Παναγίας της Κορωνησίας, θα λέγαμε ότι το μνημείο αυτό μπορεί να μη διαθέτει την επιβλητικότητα άλλων βυζαντινών μνημείων, διατηρεί όμως -παρά τις αλλαγές που συντελέστηκαν τόσο στο ίδιο το κτίσμα όσο και στο χώρο που το περιβάλλει- την παλιά του υποβλητικότητα και τη μυσταγωγική του ατμόσφαιρα.
Στην εκκλησία υπάρχει και ένα πηγάδι, που το έσκαψε μέσα σε βράχο ένας μοναχός με όνομα Ονούφριος που από εκεί υδρεύετε το νησί ακόμα και σήμερα(του 18ου αιώνα). Ο μοναχός αυτός (λέει ο μύθος) για αστείο τον άφησαν οι άλλοι μοναχοί σε νησάκι που μάζευαν ξυλεία και αυτός μετά από την προσευχή του έριξε το ράσο του στην θάλασσα και ταξίδεψε επάνω του μέχρι το νησί. Ο μοναχός αυτός με τα πολλά καλά που έκανε στο νησί έγινε όσιος και φτιάχτηκε εκκλησάκι που γιορτάζει στις 12 Ιουνίου και είναι ο μόνος προστάτης του νησιού.
Η Παναγία της Κορωνησίας
Πρόκειται για έναν από τους παλαιότερους ναούς της βυζαντινής Άρτας και χρονολογείται γύρω στο 10ο αιώνα . Κατά καιρούς γνώρισε πολλές μετασκευές.
Στη μέση της όμορφης Κορωνησίας μέσα στην αγκαλιά του Αμβρακικού, στέκει κατάκορφα στο λοφίσκο, παντόπτης φύλακας στεριάς και θάλασσας, ο μικρός ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, απομεινάρι παλιού και ακμαίου μοναστηριού. Από σωσμένες γραπτές μαρτυρίες μαθαίνουμε ότι το μοναστήρι υπήρχε πριν το 1193, στα χρόνια δε της λατινοκρατίας και στις αρχές της τουρκοκρατίας (15ος και 16ος αιώνας)
Είχε πολλούς μοναχούς και γνώριζε μεγάλη ευμάρεια. Αργότερα όμως, για ποικίλους λόγους έπεσε σε μαρασμό, ώσπου στο τέλος του περασμένου αιώνα εγκαταλείφθηκε απ' τους μοναχούς κι ερημώθηκε, ωστόσο παρέμειναν ως σήμερα -έστω και τραυματισμένοι- μάρτυρες της παλιάς ακμής του, ο ναός και το μικρό παρεκκλήσι του Οσίου Ονουφρίου σε απόσταση λίγων μέτρων ανατολικά του ναού. 
Επίσης διατηρείται το παλιό πηγάδι απ' όπου υδρευόταν η μονή, καθώς και ερείπια από κελλιά και βοηθητικούς χώρους στα νότια του ναού. Κατά τον Σεραφείμ Ξενόπουλο πρόκειται για πανάρχαια μονή που ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα, οι νεότεροι όμως μελετητές Ορλάνδος και Βοκοτόπουλος, παίρνοντας ως κριτήριο τα στοιχεία τεχνικής της κατασκευής του ναού, τοποθετούν την ίδρυσή του περίπου τρεις αιώνες αργότερα, δηλαδή στο τέλος του 10ου αιώνα. άρα πρόκειται για έναν απ' τους παλαιότερους ναούς της βυζαντινής Άρτας. Το μνημείο στη μακραίωνη παρουσία του γνώρισε κατά καιρούς πολλές αλλαγές (μετασκευές, επισκευές, ανακαινίσεις και προσθήκες) ώσπου κατέληξε στο σημερινό του σχήμα. Η κυριότερη μετασκευή -για την οποία θα γίνει ιδιαίτερος λόγος- έγινε το 1670. Κατά τον 18ο αιώνα προστέθηκε στη δυτική πλευρά του ναού ο ορθογώνιος ξυλόστεγος νάρθηκας, και πιθανολογείται ότι κτίστηκε το ξεχωριστό κωδωνοστάσιο. Σύμφωνα με την παράδοση, το πηγάδι του μοναστηριού το έφτιαξε ο ίδιος ο όσιος Ονούφριος, επομένως είναι κι αυτό έργο του 18ου αιώνα.
Σημαντικές αλλοιώσεις στην όψη του μνημείου προκλήθηκαν το 19ο αιώνα, και συγκεκριμένα κατά την ανακαίνιση του ναού το 1870. Όταν αργότερα (στα μέσα του 20ου αιώνα) αντικαταστάθηκε το παλιό ξύλινο υπόστεγο της βόρειας πλευράς του ναού με πεσσοστήρικτο προστώο και επιχρίστηκαν οι τοίχοι με ασβεστοκονίαμα, το μνημείο πήρε πλέον την τελική του μορφή. Σήμερα ο ναός λειτουργεί ως ενοριακός.