Ο Δήμαρχος Φιλιατών μιλά για τον τουρισμό, τα προβλήματα υποδομών στην περιοχή και δίνει έμφαση στον ορεινό όγκο της Μουργκάνας
Στην μηνιαία Επιθεώρηση «Ήπειρος-Άπειρος Χώρα» που εκδίδεται στην Αθήνα και έχει σκοπό την προβολή των Ηπειρωτικών Θεμάτων, δημοσιεύτηκε πρόσφατα συνέντευξη του Δημάρχου Φιλιατών, ιατρού-καρδιολόγου, Μηνά Παππά, την οποία και αναδημοσιεύουμε λόγω του ενδιαφέροντός της για την ακριτική περιοχή των Φιλιατών.
Η συνέντευξη του Δημάρχου έχει ως εξής:
Ερ.: Δήμαρχε, η αύξηση του τουριστικού ρεύματος και κατ΄ ακολουθία η αύξηση των οικονομικών εισροών και των θέσεων εργασίας, στην περιοχή σας προϋποθέτει μια σειρά από όρους, πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις. Ας αρχίσουμε από τα καταλύματα. Ο επισκέπτης πρέπει να βρει κατάλυμα να διαμείνει. Υπάρχει τέτοια υποδομή στο δήμο σας;
Απ.: Δυστυχώς, στην παραλιακή ζώνη της Σαγιάδας, δεν δημιουργήθηκαν έγκαιρα τέτοιες επιχειρήσεις φιλοξενίας των επισκεπτών, ούτε ενεργοποιήθηκαν προγράμματα δημιουργίας αγροτουριστικών τουριστικών επιχειρήσεων και μονάδων. Έτσι παρατηρείται το εξής δυσάρεστο φαινόμενο. Φτάνουν πολλοί επισκέπτες στην πανέμορφη Σαγιάδα, για να απολαύσουν τα φημισμένα θαλασσινά και τα πεντανόστιμα ψάρια. Αφού τα απολαύσουν είναι αναγκασμένοι να αποχωρήσουν για άλλους τόπους, για να καταλύσουν και να ξεκουραστούν. Τώρα τελευταία, που έχει γίνει πολύ εμφανής η έλλειψη ξενοδοχειακής υποδομής, έχουν αρχίσει να κατασκευάζονται από ιδιώτες επιχειρηματίες καταλύματα και χώροι υποδοχής και φιλοξενίας.
Ερ.: Εδώ στις Φιλιάτες, στην έδρα του δήμου σας, τα πράγματα είναι καλύτερα;
Απ.: Στην έδρα του δήμου, εδώ στις Φιλιάτες, υπάρχει ένας ξενώνας, ο οποίος όμως και αυτός υπολειτουργεί. Βρίσκεται όμως στο στάδιο της ανέγερσης μια αξιόλογη ξενοδοχειακή μονάδα, μια σοβαρή επένδυση, που αναμένεται να αλλάξει τον τουριστικό χάρτη της περιοχής.
Στην πόλη των Φιλιατών ο επισκέπτης μπορεί να δει και να θαυμάσει την γοητευτική ρυμοτομία και το παραδοσιακό χαρακτήρα, που τη χαρακτηρίζουν, καθώς και κτήρια με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Τα 42 τοπικά Διαμερίσματα που αποτελούν σήμερα το Δήμο Φιλιατών βρίσκονται διάσπαρτα σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από πλούσιο γεωγραφικό διαμελισμό, ποτάμια, βουνά, ρεύματα και μικρές πεδιάδες που σε συνδυασμό με το ανθρωπογενές περιβάλλον, Ι. Μονές, γέφυρα, παραδοσιακοί οικισμοί, αρχαιολογικά μνημεία, μπορούν να αποτελέσουν για τον επισκέπτη ένα ενδιαφέροντα προορισμό.
Ερ.: Υπάρχει λοιπόν υστέρηση στις τουριστικές υποδομές στον παράλιο χώρο του δήμου. Στον ορεινό όγκο της Μουργκάνας, τι γίνεται;
Απ.: Ο ορεινός όγκος της Μουργκάνας, είναι ένας ξεχωριστός τόπος. Πλούσια βλάστηση, με διάφορα είδη αειθαλών θάμνων, σαν την κουμαριά, την αριά, το πουρνάρι και άλλα δέντρα του δάσους. Ανάμεσα σε αυτά φυτρώνουν μικρά ξυλώδη φυτά, όπως θυμάρι, ασφάκες, φασκόμηλο, παλιούρια και διάφορα μονοετή φυτά., όπως παπαρούνες, αγριομαργαρίτες, χαμομήλι κ.α.
Ανεβαίνοντας πιο ψηλά, στην ορεινή ζώνη, συναντάμε διάφορα είδη από φυλλοβόλες βελανιδιές και κέδρα, και ακόμα ψηλότερα ορισμένα δάση κωνοφόρων στα οποία κυριαρχεί το έλατο. Στην ορεινή ζώνη σε όλες σχεδόν τις μεριές του βουνού φυτρώνουν κάθε χρόνο μεγάλες ποσότητες τσαγιού. Πρέπει ακόμα να σημειωθεί ότι στην Μουργκάνα υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία από βότανα.
Πλούσια είναι και η πανίδα του βουνού. Αγριόχοιροι, λύκοι, αλεπούδες, κουνάβια, ασβοί, λαγοί και διάφορα είδη ερπετών, βρίσκουν εκεί το καταφύγιό τους. Σπανιότερα στην περιοχή εμφανίζονται και ζαρκάδια.
Στις κορφές του φωλιάζουν πολλά είδη αρπαχτικών πουλιών, αετοί, γυπαετοί, γεράκια αλλά και πολλά άλλα είδη όπως πέρδικες, φάσσες, κοτσύφια, κίσσες, μπεκάτσες, αηδόνια κλπ. Αυτός ο ξεχωριστός τόπος της Μουργκάνας, με το σπάνιο φυσικό περιβάλλον και τα πολλά και σημαντικά μνημεία, μπορεί να γίνει ένας τόπος επίσκεψης, απόλαυσης και αληθινής ψυχαγωγίας.
Ξεχωριστή θέση στον όμορφο αυτόν τόπο, κατέχουν οι πέντε παραδοσιακοί οικισμοί: Γηρομερίου, Φοινικίου, Φανερωμένης, Πλαισίου και Καμίτσιανης, που αποτελούν δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, αλλά και πολλές περιοχές που έχουν χαρακτηριστεί ως τοπία ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Ερ.: Ο ορεινός όγκος της Μουργκάνας, εκτός από το φυσιολατρικό τουρισμό,, μπορεί να υποδεχτεί και τον θρησκευτικό τουρισμό, με τα θρησκευτικά μνημεία, που διαθέτει.
Απ.: Υπάρχουν όντως αρκετά θρησκευτικά μνημεία, μοναστήρια, ναοί, που μπορούν να προσκαλέσουν τόσο τον ντόπιο επισκέπτη, όσο και τον πιστό, που θέλει να προσκυνήσει τα ιερά μνημεία. Κάποια όμως από αυτά, τα λιγότερα μάλιστα γνωστά, δεν έχουν συντηρηθεί καλά δεν έχουν ικανοποιητική πρόσβαση, και το σπουδαιότερο και δυσκολότερο υπάρχει έλλειψη από κοντινά καταλύματα, για ενοικίαση και φιλοξενία επισκεπτών με θρησκευτική ευαισθησία ή αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Ιδιαίτερο, μάλιστα, θρησκευτικό ενδιαφέρων παρουσιάζουν οι Ιερές Μονές Γηρομερίου , αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, η οποία αποτέλεσε, την εποχή της τουρκοκρατίας, τον πνευματικό φάρο της περιοχής και Αγίου Γεώργιου Καμίτσιανης.
Ερ.: Οι οδικές προσβάσεις στη Μουργκάνα, μπορούν να στηρίξουν ένα μελετημένο και καλοσχεδιασμένο πρόγραμμα προσέλκυσης επισκεπτών;
Απ.: Οι οδικές συνδέσεις των χωριών και των μνημείων της Μουργκάνας, δεν βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Στενοί δρόμοι, όχι καλά συντηρημένοι, δεν εξυπηρετούν άνετα μεγάλα λεωφορεία 50 θέσεων, πράγμα που δυσκολεύει την επισκεψιμότητα της περιοχής.
Ερ.: Η ένταξη στο ΕΣΠΑ της επέκτασης του Νοσοκομείου Φιλιατών και η , εκ τούτου, αναβάθμισή του, πέραν του εκσυγχρονισμού των υποδομών της υγείας, μπορεί να συμβάλει και στην αύξηση του τουριστικού ρεύματος;
Απ.: Η επέκταση του Νοσοκομείου Φιλιατών μαζί με τον ιατροτεχνολογικό του εξοπλισμό, που είναι μία σπουδαία είδηση, είναι βέβαιο ότι θα σημάνουν την αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας στην περιοχή του δήμου μας, αλλά και όλης της Θεσπρωτίας. Τούτο ακριβώς, είναι βέβαιο ότι θα συμβάλει τόσο στην καθολική ανάπτυξη του τόπου μας, όσο και στην τουριστική του ανάπτυξη.
Γιατί οι άνθρωποι, όταν προγραμματίζουν τις επισκέψεις τους, ζητούν να μάθουν και να ενημερωθούν για τις υποδομές υγείας, που υπάρχουν σε κάθε περιοχή και έτσι αποφασίζουν. Επομένως, θεωρούμε βέβαιο ότι η αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας από το νοσοκομείο μας, θα συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της επισκεψιμότητας, τόσο στην περιοχή μας, όσο και σε ολόκληρη τη Θεσπρωτία.
(Αναδημοσίευση από το μηνιαίο περιοδικό Ήπειρος-Άπειρος Χώρα)
http://892fm.blogspot.com/2011/06/blog-post_3302.html
Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011
Τρίτη 21 Ιουνίου 2011
Επιτυχία των Αναιρέσεων στα Γιάννενα
Επιτυχία των Αναιρέσεων
Μαζική συμμετοχή και στα Γιάννενα
Την Παρασκευή 10/6 και το Σάββατο 11/6 πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ των Αναιρέσεων στα Γιάννενα. Με ένα πλήθος αγωνιστών του κινήματος και των πλατειών να συμμετέχουν στις συζητήσεις, με ένα κομμάτι της νεολαίας και της νέας βάρδιας να δείχνει ανησυχία για το μέλλον που έρχεται, οι συζητήσεις απέκτησαν άλλο χαρακτήρα, πιό μάχιμο, με την προσπάθεια πάντα να μπορέσουν να ανταποκριθούν και να αναμετρηθούν με τα ερωτήματα που βάζει ο κόσμος και η περίοδος.
Περίπου 2.000 άτομα πέρασαν από το φεστιβάλ και τις δύο μέρες, είτε συμμετέχοντας στις συζητήσεις, είτε αργότερα στις συναυλίες. Με όλο αυτόν τον κόσμο βρεθήκαμε στους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, βρεθήκαμε στην απεργία της 15 Ιουνη και είναι σίγουρο πως θα βρεθούμε και στις μάχες που έρχονται.
εφημερίδα ΠΡΙΝ
Μαζική συμμετοχή και στα Γιάννενα
Την Παρασκευή 10/6 και το Σάββατο 11/6 πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ των Αναιρέσεων στα Γιάννενα. Με ένα πλήθος αγωνιστών του κινήματος και των πλατειών να συμμετέχουν στις συζητήσεις, με ένα κομμάτι της νεολαίας και της νέας βάρδιας να δείχνει ανησυχία για το μέλλον που έρχεται, οι συζητήσεις απέκτησαν άλλο χαρακτήρα, πιό μάχιμο, με την προσπάθεια πάντα να μπορέσουν να ανταποκριθούν και να αναμετρηθούν με τα ερωτήματα που βάζει ο κόσμος και η περίοδος.
Περίπου 2.000 άτομα πέρασαν από το φεστιβάλ και τις δύο μέρες, είτε συμμετέχοντας στις συζητήσεις, είτε αργότερα στις συναυλίες. Με όλο αυτόν τον κόσμο βρεθήκαμε στους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος, βρεθήκαμε στην απεργία της 15 Ιουνη και είναι σίγουρο πως θα βρεθούμε και στις μάχες που έρχονται.
εφημερίδα ΠΡΙΝ
Σύσκεψη στην Πρέβεζα για αναβάθμιση της γιορτής της Σαρδέλας
Σύσκεψη στην Πρέβεζα για αναβάθμιση της γιορτής της Σαρδέλας
H αναβάθμιση της γιορτής της Σαρδέλας αποτέλεσε το αντικείμενο μια πρώτης σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου μετά από πρόσκληση του αρμόδιου Αντιδημάρχου Κοσμά Κορωναίου.
Οι εκπρόσωποι των φορέων ενημερώθηκαν για τον σχεδιασμό που προτίθεται να κάνει η Δημοτική Αρχή έτσι ώστε η γιορτή της Σαρδέλας να γίνει σημείο αναφοράς για τα δρώμενα της πόλης και να αναδείξει την στενή σχέση της Πρέβεζας με την θάλασσα.
Τον πρώτο λόγο εξάλλου θα έχουν οι αλιείς και οι παραγωγοί κηπευτικών προϊόντων της περιοχής (οι οποίοι ήταν παρόντες στην σύσκεψη) ενώ μετά την πρώτη αυτή «διερευνητική» συνάντηση θα ακολουθήσουν κι άλλες στις οποίες θα αποφασιστούν από κοινού προτεραιότητες και δράσεις.
http://www.proinoslogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5495&catid=13
H αναβάθμιση της γιορτής της Σαρδέλας αποτέλεσε το αντικείμενο μια πρώτης σύσκεψης που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου μετά από πρόσκληση του αρμόδιου Αντιδημάρχου Κοσμά Κορωναίου.
Οι εκπρόσωποι των φορέων ενημερώθηκαν για τον σχεδιασμό που προτίθεται να κάνει η Δημοτική Αρχή έτσι ώστε η γιορτή της Σαρδέλας να γίνει σημείο αναφοράς για τα δρώμενα της πόλης και να αναδείξει την στενή σχέση της Πρέβεζας με την θάλασσα.
Τον πρώτο λόγο εξάλλου θα έχουν οι αλιείς και οι παραγωγοί κηπευτικών προϊόντων της περιοχής (οι οποίοι ήταν παρόντες στην σύσκεψη) ενώ μετά την πρώτη αυτή «διερευνητική» συνάντηση θα ακολουθήσουν κι άλλες στις οποίες θα αποφασιστούν από κοινού προτεραιότητες και δράσεις.
http://www.proinoslogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5495&catid=13
Το άλγος ΜΑΚΑ μπερδεύεται στα δίχτυα και δυσκολεύει τους αλιείς του Αμβρακικού
Εκτός από τα πολλά άλλα προβλήματα…
Το άλγος ΜΑΚΑ, δυσκολεύει τους αλιείς του Αμβρακικού
Μπερδεύεται στα δίχτυα και δεν μπορούν να ψαρέψουν…
Σήμα κινδύνου εκπέμπει ο Σύλλογος «Ενεργοί Πολίτες» Αμβρακικού, αυτή τη φορά για το άλγος μάκα που «τρομοκρατεί» τους ψαράδες. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση αποτελείται από φυτικές ίνες, είναι σαν το «μαλλί της γριάς» και ευδοκιμεί σε γλυκά και υφάλμυρα νερά, πλούσια σε νιτρικά.
Όπως αναφέρουν οι ψαράδες, τα καθημερινά μπουρίνια και οι πρόσφατες τραμουντάνες, μεταβάλλουν 2 και 3 φορές την ημέρα τα ρεύματα του Αμβρακικού, με αποτέλεσμα να σηκώνουν την μάκα από τον βυθό και να την παγιδεύουν στα δίχτυα των ψαράδων.
Και όπως τονίζουν οι αλιείς όταν οι ποσότητες είναι μεγάλες αυτό σημαίνει ανεργία για 2 με 3 μέρες, χρόνος που χρειάζεται για να καθαριστούν τα δίχτυα. Πρέπει να απλωθούν στον ήλιο για να στεγνώσουν και ξεραθεί η μάκα, ώστε να τρίβεται εύκολα και στη συνέχεια μετά από νετάρισμα να είναι ξανά έτοιμα να ψαρέψουν.
Δεν φτάνουν όλα τα άλλα προβλήματα που έχουν οι ψαράδες του Αμβρακικού, που βλέπουν χρόνο με το χρόνο το εισόδημά τους να συρρικνώνεται επικίνδυνα, τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτό το φαινόμενο, που τους δημιουργεί έναν επιπλέον «πονοκέφαλο».
http://www.proinoslogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5496&catid=13
Το άλγος ΜΑΚΑ, δυσκολεύει τους αλιείς του Αμβρακικού
Μπερδεύεται στα δίχτυα και δεν μπορούν να ψαρέψουν…
Σήμα κινδύνου εκπέμπει ο Σύλλογος «Ενεργοί Πολίτες» Αμβρακικού, αυτή τη φορά για το άλγος μάκα που «τρομοκρατεί» τους ψαράδες. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση αποτελείται από φυτικές ίνες, είναι σαν το «μαλλί της γριάς» και ευδοκιμεί σε γλυκά και υφάλμυρα νερά, πλούσια σε νιτρικά.
Όπως αναφέρουν οι ψαράδες, τα καθημερινά μπουρίνια και οι πρόσφατες τραμουντάνες, μεταβάλλουν 2 και 3 φορές την ημέρα τα ρεύματα του Αμβρακικού, με αποτέλεσμα να σηκώνουν την μάκα από τον βυθό και να την παγιδεύουν στα δίχτυα των ψαράδων.
Και όπως τονίζουν οι αλιείς όταν οι ποσότητες είναι μεγάλες αυτό σημαίνει ανεργία για 2 με 3 μέρες, χρόνος που χρειάζεται για να καθαριστούν τα δίχτυα. Πρέπει να απλωθούν στον ήλιο για να στεγνώσουν και ξεραθεί η μάκα, ώστε να τρίβεται εύκολα και στη συνέχεια μετά από νετάρισμα να είναι ξανά έτοιμα να ψαρέψουν.
Δεν φτάνουν όλα τα άλλα προβλήματα που έχουν οι ψαράδες του Αμβρακικού, που βλέπουν χρόνο με το χρόνο το εισόδημά τους να συρρικνώνεται επικίνδυνα, τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτό το φαινόμενο, που τους δημιουργεί έναν επιπλέον «πονοκέφαλο».
http://www.proinoslogos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5496&catid=13
Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011
Που ήταν την Τετάρτη 15/6 στο Σύνταγμα οι "αγανακτισμένοι";
Που ήταν την Τετάρτη 15/6 στο Σύνταγμα οι "αγανακτισμένοι";
Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“. Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να .....
συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.
Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Που ήταν το 1.000.000 αγανακτισμένοι που θα βούλιαζαν το σύνταγμα και θα έδιωχναν την κυβέρνηση με το ελικόπτερο. Η απάντηση είναι απλή: Δούλευαν. Γιατί οι “αγανακτισμένοι” δεν απεργούν. Ξέρουν μόνο να γλύφουν και να γκρινιάζουν και όχι να δίνουν πραγματικές μάχες. Ξέρουν μόνο να κατεβαίνουν στο δρόμο, όταν τους καλεί η τηλεόραση. Όταν η “κινητοποίηση είναι main stream. Όταν είναι λαοσύναξη, όταν είναι “για να σωθεί η πατρίδα”. Όταν σε αυτήν την κινητοποίηση δεν υπάρχουν κόκκινες σημαίες, αριστεροί, “κόμματα” και συνδικάτα. Η χθεσινή διαδήλωση ήταν μια περίτρανη απόδειξη όχι μόνο για τη σύνθεση των αγανακτισμένων αλλά και για την πολιτική τους στάση. Γιʼ αυτό φρόντισαν να εξαφανιστούν. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι αγανακτισμένοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση όχι μόνο με την αριστερά, αλλά και με το ταξικό κίνημα. Γιατί χθες δεν ήταν εκεί οι επαγγελματίες “συνδικαλιστές”, αλλά εργαζόμενοι που απεργούσαν αλλά και κόσμος που ταξικά αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τμήμα της ευρύτερης εργατικής τάξης. Αυτή τη συνείδηση δεν την έχουν οι αγανακτισμένοι. Και ούτε πρόκειται να την αποχτήσουν. Γιατί έχουν μια άλλη συνείδηση, του “πατριώτη” και ο πατριώτης χθες είχε στηθεί στην τηλεόραση περιμένοντας τους δύο αρχηγούς του να τα βρουν ή καλύτερα να παραιτηθούν και να διορίσουν τον σερ Μαρκεζίνη πρωθυπουργό και τον Παπαδήμο υπουργό για να σωθεί η “Ελλάς”.
Ποιοι ήταν χθες στο Σύνταγμα;
Παρά τα μεγαλεπήβολα σχέδια όσων αποφάσισαν να συγκεντρωθούν ως “πλήθος” και να διαχυθούν στις μυριάδες των αγανακτισμένων, η πραγματικότητα ήρθε να βάλει ένα τέλος στις φανατασιοπληξίες των τελευταίων 20 ημερών. Μέχρι τις 11 που έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ η κατάσταση στο Σύνταγμα ήταν απελπιστική. Ακόμα και η ιστοσελίδα του real democracy παραδέχεται ότι στις 10.35 ο κόσμος στο σύνταγμα ίσα που φτάνει τις 3000. Όσο για τα μπλόκα στο Καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό η κατάσταση ήταν για κλάματα. Το πολύ 50 με 70 άτομα ήταν αυτά που ανταποκρίθηκαν στο φαεινό σχέδιο για 24ωρο αποκλεισμό της Βουλής από τις 7 π.μ. Οι νέες “αμεσοδημοκρατικές μορφές αυτοοργάνωσης” αποδείχτηκε ότι λειτουργούν μόνο όταν ο ήλιος αρχίζει να δύει και μόνο όταν η δράση είναι οκλαδόν. Για όλα αυτά τα κατορθώματα η “χιλιάδες” συνελευσιαζόμενοι του σιντριβανιού θα πρέπει να δώσουν έναν απολογισμό. Όχι για μας, αλλά για όσους μαζεύουν εκεί και παριστάνουν τους νεκροθάφτες όλων των ισμών.
Όταν έφτασαν στις 11π. τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ οι εξυπνάκηδες άρχισαν τις ειρωνείες. Περίμεναν ότι το ΚΚΕ θα ακολουθήσει την πεπατημένη, φεύγοντας άρον άρον από την πλατεία. Όταν είδαν ότι παραμένει γεμίζοντας την άδεια πλατεία, οι πατριώτες συνιδιοκτήτες της πλατείας άρχισαν να παραπονιούνται που δεν έχει ελληνικές σημαίες. Αντί να κοιτάνε τα χάλια τους, τους έφταιγε το ΚΚΕ. Για όλα είχαν έτοιμη την απάντηση. Άμα έφευγε, “ααα φεύγουν οι διασπαστές”, αν έμενε “μένει για να τους καπελώσει”. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς απʼ αυτή τη λογική. Για την ιστορία το μπλοκ του ΠΑΜΕ είχε 20.000 κόσμο και εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Σταδίου το κάτω Σύνταγμα και τη Φιλελλήνων. Έκανε περίπου 40 λεπτά να περάσει από την Κλαυθμώνος και με πυκνότητα 500 άτομα περίπου το λεπτό.
Πίσω από το ΠΑΜΕ ακολουθούσαν τα εργατικά σωματεία που συγκεντρώθηκαν στο Μουσείο μαζί με αριστερές οργανώσεις (ΕΕΚ, ΚΚΕ (μ-λ), ΜΛ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ) και ένα πολυπληθές αναρχικό μπλοκ. Όλοι μαζί περί τις 15000. Φτάνοντας στην πλατειά από τη Σταδίου γύρω στις 12 παρά. Ένα μέρος του Μουσείου κινήθηκε από τη Βουκουρεστίου και βρέθηκε μπροστά από το Μ. Βρετάνια.
Εκείνη την ώρα όσοι είχαν αποφασίσει να βρεθούν ως “άτομα” και ως “αγανακτισμένοι” στο Σύνταγμα δεν ξεπερνούσαν τις 7000. Ξανά τον τόνο μέχρι να εμφανιστούν το ΠΑΜΕ και οι συγκεντρωμένοι του Μουσείου έδιναν οι πυρήνες των ακροδεξιών με συνθήματα Ελλάς-Ελλάς ή ταν ή επί τας”, εθνικό ύμνο, τα γνωστά ουου και διάφορα άλλα καραγκιοζιλίκια που θύμιζαν υποδοχή της εθνικής Ελλάδος μετά το στημένο, ενόψει Ολυμπιακών, ευρωπαϊκό του 2004. Γύρω τους εκατοντάδες βλαμμένοι που φαντασιόνονται νέες εθνικές δόξες επαναλάμβαναν τα συνθήματα των ακροδεξιών. Όλος αυτός ο λαός επαναλαμβάνουμε δεν ξεπέρναγε τα 2000 άτομα.
Πάμε κατευθείαν Σύνταγμα
Τις προηγούμενες μέρες τα πολιτικά και συνδικαλιστικά επιτελεία της συριζικης αριστεράς συνεδρίαζαν πυρετωδώς για να αποφασίσουν πώς θα εμφανιστούν (ή καλύτερα πως θα μεταμφιεστούν) για τη συγκέντρωση στις 15/6. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει κανένα σαφές σχέδιο, άρα και κανένα κάλεσμα. Οι περισσότεροι αποφάσισαν να στηρίξουν τις ανοησίες της “λαϊκής συνέλευσης” περί 24ωρου αποκλεισμού. Το όλο σχέδιο κατέρρευσε από το πρωί όταν στα υποτιθέμενα μπλόκα βρέθηκαν μερικές δεκάδες άνθρωποι οι οποίοι ως γνωστό δέχτηκαν και την βάναυση επίθεση των ΜΑΤ με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις. Όλα είχαν αφεθεί στην “αυτενέργεια” του καθενός. Όπου θέλει κανείς μπορεί να πάει. Στο Σύνταγμα, στο Καλλιμάρμαρο, στον Ευαγγελισμό, στο Μουσείο. Φοβερή οργάνωση. Ότι τύχει. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των φαεινών σχεδιασμών το είδαμε. Κανείς δεν ήξερε που πρέπει να πάει. Το αυθόρμητο όπως φαίνεται δεν έχει κανένα αποτέλεσμα όταν είναι να δοθεί η μάχη.
Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι ερασιτεχνικοί σχεδιασμοί προβόκαραν την οργανωμένη κάθοδο του κόσμου στο Σύνταγμα. Ναι, ναι οργανωμένη, καλά διαβάσατε οπαδοί του “ο καθένας μόνος του”. Γιατί όταν ο καθένας πάει σαν τον χάνο μόνος του σε μια συγκέντρωση που μπορεί να γίνει για οποιονδήποτε λόγο κόλαση, δεν θα ξέρει από πού να προφυλαχθεί. Γιατί τα οργανωμένα μπλοκ, σωματείων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, μπορεί να “καπελώνουν” τον κάθε καβαλημένο μικροαστό, αλλά προφέρουν προστασία και ασφάλεια στον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι μια διαδήλωση με τα ΜΑΤ έτοιμα να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή δεν μπορεί δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κυριακάτικη περατζάδα στο πάρκο. Σε μια διαδήλωση πρέπει να γνωριζόμαστε αναμεταξύ μας, έχει σημασία να είμαστε κοντά σε συντρόφους ή συναδέλφους. Να ξέρουμε ότι θα μας βοηθήσει ο διπλανός μας, ότι θα υπάρχει αλληλεγγύη αναμεταξύ μας. Ότι θα αναγνωρίσουμε έναν ασφαλίτη που θα προσπαθήσει να παρεισφρήσει στις γραμμές μας και να τις διασπάσει ή που θα βοηθήσει σε συλλήψεις την ώρα που θα επιτίθενται τα ΜΑΤ. Αυτή είναι η αξία του οργανωμένου μπλοκ που ο χηλός της “αμεσοδημοκρατίας” δεν μπορεί να αντιληφθεί. Όμως εδώ δεν έχει σημασία τι αντιλαμβάνεται κανείς, αλλά και αν οι αντιλήψεις του σε μια ορισμένη στιγμή γίνονται και επικίνδυνες για τον κόσμο που καλείται να συμμετάσχει σε μια διαδήλωση. Και όσοι καλούσαν χθες να πάει ο καθένας μόνος του στο Σύνταγμα, έχουν την ευθύνη που καλούσαν σε μια συγκέντρωση που σουλατσάρουν ανενόχλητα οργανωμένοι φασίστες που ελέγχουν την περιφρούρηση της πάνω μεριάς, ασφαλίτες με διαφόρους ρόλους και μια συριζικη αριστερά που για ακόμα μια φορά είχε αποφασίσει να κρυφτεί πίσω από το δήθεν ακομμάτιστο χαρακτήρα της συγκέντρωσης, χωρίς να αναλαμβάνει όχι μόνο καμία πολιτική ευθύνη, αλλά ούτε καν την ευθύνη να οργανώσει την άμυνα απέναντι στη βία των ΜΑΤ και στις προβοκάτσιες των φασιστών και των ασφαλιτών που δρούσαν ανενόχλητοι σε όλο το Σύνταγμα. Μάλιστα στο σκεπτικό τους όλες τις προηγούμενες μέρες ήταν ότι πρέπει να αποφευχθούν οι πορείες προς το Σύνταγμα για να αποφύγουμε πάση θυσία μια αναμέτρηση με τα ΜΑΤ στην Πατησίων ή τη Σταδίου και φυσικά τον κίνδυνο της “προβοκάτσιας”, “διαφυλάττοντας την ειρηνική πρόσβαση” του κόσμου στο Σύνταγμα. Τελικά η πορεία από το Μουσείο στο Σύνταγμα δεν αντιμετώπισε, παρά την προβοκατορολογία και την κινδυνολογία, κανένα πρόβλημα. Στην πραγματικότητα όσοι κινδυνολογούσαν δεν υπολόγιζαν στους σχεδιασμούς τους το κράτος. Γιατί για να διαφυλαχτεί ο “ειρηνικός” χαρακτήρας μιας μαζικής εκδήλωσης δεν φτάνει μόνο να το θέλει ο ένας. Και εδώ την πάτησαν τελείως και φάνηκε ότι εκτός από απροετοίμαστοι είναι και επικίνδυνοι αφού ρισκάρουν την ακεραιότητα και όσων ακολουθούν τις προτροπές τους.
Η κρατική καταστολή
Πολλοί που έφτανα στο Σύνταγμα στις 11 π. δεν ήξεραν ότι τα ολιγομελή μπλόκα του Καλλιμάρμαρου και του Ευαγγελισμού είχαν ήδη χτυπηθεί από την αστυνομία. Οι μικροφωνικές της “λαϊκής συνέλευσης” αντί να ενημερώνουν τον κόσμο για την επίθεση αυτή, παρότρυναν ακόμα και όταν η πλατεία βομβαρδιζόταν από τα χημικά, τον κόσμο να περιφρουρεί τον “ειρηνικό χαρακτήρα” της εκδήλωσης. Από το πρωί όλα έδειχναν ότι το κράτος θα χτυπούσε μέσα στο Σύνταγμα. Οι διοργανωτές όμως της λαϊκής συνέλευσης είχαν φροντίσει να μην πάρουν κανένα μέτρο. Όταν στις 12 το μεσημέρι κόσμος (και όχι αναρχικοί ή αριστεριστές) άρχισαν να κουνάνε ρυθμικά τον σιδερένιο φράχτη μπροστά τα λουλουδάδικα η αστυνομία ξεκίνησε τη ρήψη χημικών και κρότου λάμψης. Στο σημείο αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν αυθόρμητα με μπουκάλια νερό και λίγες πέτρες. Και σε μια περίπτωση με μια μολότοφ προς τις διμοιρίες απέναντι από το Μ. Βρετάνια. Λίγο αργότερα άλλες διμοιρίες ΜΑΤ επιτέθηκαν στο κάτω μέρος της πλατείας στη μεριά της Σταδίου και Κ. Σερβίας. Έχει σημασία να πούμε εδώ ότι και στα δύο σημεία βρίσκεται ο κύριος όγκος των διαδηλωτών που είχαν φτάσει από το Μουσείο. Ο στόχος των ΜΑΤ ήταν πολύ συγκεκριμένος, να διαλυθεί αυτό το μπλοκ. Διάφοροι ασφαλίτες και μαζί με αυτούς μερικοί ηλίθιοι διέδιδαν ότι κάποιοι κουκουλοφόροι πετούν μολότοφ και επιτίθενται κάτω άλλων διαδηλωτών, επιχειρώντας να φορτώσουν την ευθύνη για την καταστολή σε αναρχικούς και αριστεριστές που η συμπεριφορά τους δεν συνάγει με το “ειρηνικό” πλήθος των “αγανακτισμένων”. Αν δεν ήταν κανείς μπροστά να έβλεπε με τα ματάκια του πως ξεκίνησαν τα επεισόδια και φυσικά αν δεν ήξερε τι είχε προηγηθεί στο καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό, θα μπορούσε κάλλιστα να πιστέψει τις ασφαλίτικες διαδόσεις περί κουκουλοφόρων. Την ίδια ώρα οι τηλεδημοσιογράφοι, μετά την αναστολή της απεργίας από την ΕΣΗΕΑ, μετέδιδαν τα ίδια παραμυθία για κουκουλοφόρους που παρεισέφρησαν στο ειρηνικό πλήθος των αγανακτισμένων. Την ώρα μάλιστα που οι δήθεν “αγανακτισμένοι” δεν ήταν περισσότεροι από 2000 άτομα. Την ώρα που η πλατεία συντάγματος είχε κατακλυσθεί από 40.000 και πλέον απεργούς. Η λάσπη των ΜΜΕ συνεχίστηκε όλο το απόγευμα, συκοφαντώντας τον κόσμο που προσπαθούσε να αμυνθεί στην απίστευτη βία των ΜΑΤ και των ΔΕΛΤΑ που με εκατοντάδες μηχανές προσπαθούσε επί ώρες να σπάσουν τους συγκεντρωμένους στα γύρω στενά του Συντάγματος. Επί ώρες τα κανάλια μετέδιδαν και ξαναμετέδιδαν τη μια μολότοφ που έπεσε απέναντι από το Βρετάνια και τις άλλες δύο μπροστά από το υπουργείο οικονομικών, την ώρα που χιλιάδες δακρυγόνα είχαν πνίξει την πλατεία και τους γύρω δρόμους και χιλιάδες ανθρώπου σαν μην ξέρουν από πού να προφυλαχθούν.
Και η επίσημη συριζικη αριστερά μαζί και οι ακαπιτες real democracy αντί να καταγγείλουν ανοιχτά το κατασταλτικό μένος της κυβέρνησης μιλούσαν για κάποιους προβοκάτορες που έδρασαν από κοινού και αμαυρώθηκε η συγκέντρωση και διάφορες άλλες τέτοιες μπουρδολογίες, για να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα από όσα συνέβησαν. Ακούγοντας τα ίδια και τα ίδια παραμύθια, σε μια πλατεία που δεν μπορούσες να δεις πέρα από τα 10 μέτρα και ο καθένας σχεδόν μόνος του, όπως επιτάσσει η ιδεολογία της “άμεσης δημοκρατίας” χωρίς κόμματα, συνδικάτα και συλλογικότητες, η γκεμπελίστικη προπαγάνδα των ΜΜΕ, βρίσκει εύκολα αποδέκτες, ακόμα και στον κόσμο που ήταν εκεί. “Μα ποιος άρχισε πρώτος;”, “Ωχ πάλι οι ίδιοι”, “Κουκουλοφόροι” κ.ο.κ. Ακόμα και την επόμενη μέρα στις επίσημες περιγραφές και ανακοινώσεις της συριζικης αριστεράς και της ακαπιτικης real democracy δεν βγαίνει κανένα ξεκάθαρα νόημα. Το μόνο που βγαίνει είναι ότι μετά τις 6 καθάρισε ο τόπος και μαζί με τα κανάλια να ενημερώνουν ότι τώρα μπορείτε να κατέβετε άφοβα στην πλατεία, μαζί με τις ελληνικές σημαίες, οι ταραξίες έχουν αποχωρήσει.
Η αντιπαράθεση με τους φασίστες
Όταν έφτασαν τα μπλοκ του Μουσείου στο Σύνταγμα, ένα μέρος του κυρίως αναρχικοί και άλλες αριστερές οργανώσεις βρέθηκαν μπροστά από το Μ. Βρετάνια. Εκεί μερικοί φασίστες άρχισαν να προκαλούν, φωνάζοντας ότι ήρθαν οι “αναρχοκαθεστωτικοί”, οι “ασφαλίτες”, οι “προβοκάτορες” και άλλα συναφή. Μαζί τους βρέθηκαν και διάφοροι καθυστερημένοι που το μυαλό τους έχει πήξει στους εξωγήινους, τους μασόνους και τους εβραίους. Όλο αυτό το τσούρμο επί ώρα επιχειρούσε να δημιουργήσει κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ “αγανακτισμένων” και απεργών. Οι προκλήσεις αυτές κατέληξαν και σε μεμονωμένες αψιμαχίες όπως ήταν αναμενόμενο. Την ίδια ώρα μπροστά λουλουδάδικα ο κόσμος έσπρωχνε τον μεγάλο φράχτη και τα ΜΑΤ απάντησαν με ρήψη χημικών. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκαν διμοιρίες από την Κριεζώτου και επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Το μπλοκ των αναρχικών στην προσπάθειά του να αποφύγει την επίθεση κινήθηκε μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Εκεί η ελεγχόμενη από ακροδεξιούς περιφρούρηση του πάνω Συντάγματος με τη συνδρομή φασιστών τραμπούκων προσπάθησε να εμποδίσει το μπλοκ των αναρχικών και όχι μόνο να προχωρήσει, προκαλώντας ένα σάντουιτς. Μπροστά αυτοί και πίσω τα ΜΑΤ και μια ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από τα δακρυγόνα. Στο σημείο όπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε σύρραξη, στην οποία η “περιφρούρηση” μαζί και οι φασίστες βρέθηκαν σε δεινή θέση. Στους οπαδούς του βιοσυντάγματος δεν άρεσε αυτή η εξέλιξη. Έχοντας αποδεχτεί τη συμβίωση με τους φασίστες, αφού πρώτα τους βάπτισαν αγνούς πατριώτες, εγκαλούν οποίον βάζει σε κίνδυνο αυτή την παράταιρη συμβίωση. Ακόμα κι όποιον “προκαλεί” με την παρουσία του τα φασιστόμουτρα που έχουν στρατοπεδεύσει στην πάνω πλατεία. Χθες όμως ήταν απεργία και εκεί κατέληγε η απεργιακή συγκέντρωση. Ας μάθουν λοιπόν όλοι οι συγκάτοικοι του Συντάγματος ότι δεν θα μονοπωλούν το χώρο μπροστά από τη Βουλή. Μπορεί αναμεταξύ τους να έχουν κάνει οποιαδήποτε διευθέτηση. Μόνο που αυτό αφορά τους ίδιους και όχι τους υπόλοιπους. Και να μάθουν και κάτι ακόμα. Ότι οι κυνηγοί μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα δεν θα χαίρουν καμία ασυλία όταν παριστάνουν τους εχθρούς των μασόνων στο Σύνταγμα, ακόμα κι αν για να μπερδεύουν την αριστερά μαζί με τον εθνικό ύμνο και τα “ή ταν ή επι τας” φωνάζουν και το “η χούντα δεν τελείωσε το 73″.
Στην πραγματικότητα η σύρραξη αυτή απλώς επιβεβαίωσε το χθεσινό συσχετισμό της πλατείας. Για πρώτη φορά η πλατεία Συντάγματος μετά από 20 μέρες εθνικοφροσύνης, βρέθηκε με κόκκινες και κοκκινόμαυρες σημαίες, ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ γλείφτες της εξουσίας και ψηφοφόροι των κομμάτων, με ανθρώπους που δεν αναπολούν τις μέρες του 2004, ούτε τη χούντα του Παπαδόπουλου. Η πλατεία είχε γεμίσει με απεργούς και αγωνιστές που δεν ψάχνουν ούτε στρατηγούς, ούτε τεχνοκράτες. Αυτό μπορεί να εκνεύρισε τους τηλεοπτικούς σπόνσορες των αγανακτισμένων, που έχασαν την πρωτοκαθεδρία στην πλατεία, μπορεί να βάζει σε δοκιμασία την ειρηνική συνύπαρξη των πατριωτών με τους εναλλακτικούς της κάτω πλατείας, αλλά αυτό θα έπρεπε να το περιμένουν. Χθες ήταν η μέρα της εργατικής τάξης και όχι των απογοητευμένων ψηφοφόρων των κομμάτων εξουσίας. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που ψάχνει κοινωνική λύση και όχι νέους δυνάστες. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που σέβεται την κοινωνική και πολιτική του ταυτότητα και όχι αυτοί που θεωρούν ότι η λύση είναι μια μεγάλη Ελλάδα ή ένα μεγάλο Woodstock. Και δεν είναι τυχαίο ότι όσο ήταν αυτός ο κόσμος κάτω, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να το βάλλει στα πόδια. Όσο κι αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν μας φτάνουν μόνιμα (αν δεν κατέβει κάτω 1 ή και 2 εκατομμύρια…) οι δυνάμεις, , η χθεσινή μέρα απέδειξε ότι οι εικόνες των μαχητικών συγκρούσεων είναι αυτές που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα επιτελεία της αστικής τάξης, ούτε και να τις εντάξουν σε οποιοδήποτε σχεδιασμό. Πράγμα που άνετα μπορούν να κάνουν με τις ακίνδυνες μούντζες και τα Ελλάς-Ελλάς των απογοητευμένων οπαδών τους, που είναι όμως έτοιμοι να πιάσουν στον αέρα το ξεροκόμματο που θα τους πετάξει η αστική εξουσία.
Η αριστερά δεν έχει να περιμένει τίποτα από τα κατσαρόλια των υπηκόων. Αν έχει να περιμένει κάτι είναι από τον κόσμο εκείνο που όχι μόνο είναι αλλά και αισθάνεται εργατική τάξη και φυσικά από τον κόσμο που μάχεται και αισθάνεται περήφανα που είναι στην αριστερά. Αυτός ο κόσμος είναι η εγγύηση για οποιοδήποτε σχέδιο. Οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν όταν δουν ότι η αριστερά και ο κόσμος της είναι αποφασισμένη να μπει μπροστά και να δώσει λύση. Το δρόμο τον ανοίγει πάντα η πρωτοπορία. Κάποιοι θέλουν να είναι με το πλήθος. Ας είναι και ας λουστούν και τις επιλογές του πλήθους. Μετά όμως μην κλαίγονται για το κακό που τους βρήκε.
http://litlepost.blogspot.com/2011/06/16-2011.html
Σε δελτίου τύπου (16.15) της real democracy κατά τη διάρκεια της απεργιακής διαδήλωσης στο Σύνταγμα διαβάζουμε, ξανά για την “μεγαλύτερη διαδήλωση της μεταπολίτευσης“. Προφανώς αυτοί που περίμεναν το 1.000.000 ειρηνικούς “αγανακτισμένους” να περικυκλώνουν “ειρηνικά” το κοινοβούλιο, αντί να εξηγήσουν που πήγαν οι “αγανακτισμένοι” τους την πιο κρίσιμη μέρα, προτιμούν να .....
συνεχίσουν τα παραμυθάκια τους, παρά να απαντήσουν στο συγκεκριμένο ερώτημα.
Ρωτάμε λοιπόν ξανά: Που ήταν το 1.000.000 αγανακτισμένοι που θα βούλιαζαν το σύνταγμα και θα έδιωχναν την κυβέρνηση με το ελικόπτερο. Η απάντηση είναι απλή: Δούλευαν. Γιατί οι “αγανακτισμένοι” δεν απεργούν. Ξέρουν μόνο να γλύφουν και να γκρινιάζουν και όχι να δίνουν πραγματικές μάχες. Ξέρουν μόνο να κατεβαίνουν στο δρόμο, όταν τους καλεί η τηλεόραση. Όταν η “κινητοποίηση είναι main stream. Όταν είναι λαοσύναξη, όταν είναι “για να σωθεί η πατρίδα”. Όταν σε αυτήν την κινητοποίηση δεν υπάρχουν κόκκινες σημαίες, αριστεροί, “κόμματα” και συνδικάτα. Η χθεσινή διαδήλωση ήταν μια περίτρανη απόδειξη όχι μόνο για τη σύνθεση των αγανακτισμένων αλλά και για την πολιτική τους στάση. Γιʼ αυτό φρόντισαν να εξαφανιστούν. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτοί οι αγανακτισμένοι δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση όχι μόνο με την αριστερά, αλλά και με το ταξικό κίνημα. Γιατί χθες δεν ήταν εκεί οι επαγγελματίες “συνδικαλιστές”, αλλά εργαζόμενοι που απεργούσαν αλλά και κόσμος που ταξικά αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως τμήμα της ευρύτερης εργατικής τάξης. Αυτή τη συνείδηση δεν την έχουν οι αγανακτισμένοι. Και ούτε πρόκειται να την αποχτήσουν. Γιατί έχουν μια άλλη συνείδηση, του “πατριώτη” και ο πατριώτης χθες είχε στηθεί στην τηλεόραση περιμένοντας τους δύο αρχηγούς του να τα βρουν ή καλύτερα να παραιτηθούν και να διορίσουν τον σερ Μαρκεζίνη πρωθυπουργό και τον Παπαδήμο υπουργό για να σωθεί η “Ελλάς”.
Ποιοι ήταν χθες στο Σύνταγμα;
Παρά τα μεγαλεπήβολα σχέδια όσων αποφάσισαν να συγκεντρωθούν ως “πλήθος” και να διαχυθούν στις μυριάδες των αγανακτισμένων, η πραγματικότητα ήρθε να βάλει ένα τέλος στις φανατασιοπληξίες των τελευταίων 20 ημερών. Μέχρι τις 11 που έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ η κατάσταση στο Σύνταγμα ήταν απελπιστική. Ακόμα και η ιστοσελίδα του real democracy παραδέχεται ότι στις 10.35 ο κόσμος στο σύνταγμα ίσα που φτάνει τις 3000. Όσο για τα μπλόκα στο Καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό η κατάσταση ήταν για κλάματα. Το πολύ 50 με 70 άτομα ήταν αυτά που ανταποκρίθηκαν στο φαεινό σχέδιο για 24ωρο αποκλεισμό της Βουλής από τις 7 π.μ. Οι νέες “αμεσοδημοκρατικές μορφές αυτοοργάνωσης” αποδείχτηκε ότι λειτουργούν μόνο όταν ο ήλιος αρχίζει να δύει και μόνο όταν η δράση είναι οκλαδόν. Για όλα αυτά τα κατορθώματα η “χιλιάδες” συνελευσιαζόμενοι του σιντριβανιού θα πρέπει να δώσουν έναν απολογισμό. Όχι για μας, αλλά για όσους μαζεύουν εκεί και παριστάνουν τους νεκροθάφτες όλων των ισμών.
Όταν έφτασαν στις 11π. τα πρώτα μπλοκ του ΠΑΜΕ οι εξυπνάκηδες άρχισαν τις ειρωνείες. Περίμεναν ότι το ΚΚΕ θα ακολουθήσει την πεπατημένη, φεύγοντας άρον άρον από την πλατεία. Όταν είδαν ότι παραμένει γεμίζοντας την άδεια πλατεία, οι πατριώτες συνιδιοκτήτες της πλατείας άρχισαν να παραπονιούνται που δεν έχει ελληνικές σημαίες. Αντί να κοιτάνε τα χάλια τους, τους έφταιγε το ΚΚΕ. Για όλα είχαν έτοιμη την απάντηση. Άμα έφευγε, “ααα φεύγουν οι διασπαστές”, αν έμενε “μένει για να τους καπελώσει”. Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς απʼ αυτή τη λογική. Για την ιστορία το μπλοκ του ΠΑΜΕ είχε 20.000 κόσμο και εκτεινόταν σε ολόκληρη τη Σταδίου το κάτω Σύνταγμα και τη Φιλελλήνων. Έκανε περίπου 40 λεπτά να περάσει από την Κλαυθμώνος και με πυκνότητα 500 άτομα περίπου το λεπτό.
Πίσω από το ΠΑΜΕ ακολουθούσαν τα εργατικά σωματεία που συγκεντρώθηκαν στο Μουσείο μαζί με αριστερές οργανώσεις (ΕΕΚ, ΚΚΕ (μ-λ), ΜΛ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΕΚ) και ένα πολυπληθές αναρχικό μπλοκ. Όλοι μαζί περί τις 15000. Φτάνοντας στην πλατειά από τη Σταδίου γύρω στις 12 παρά. Ένα μέρος του Μουσείου κινήθηκε από τη Βουκουρεστίου και βρέθηκε μπροστά από το Μ. Βρετάνια.
Εκείνη την ώρα όσοι είχαν αποφασίσει να βρεθούν ως “άτομα” και ως “αγανακτισμένοι” στο Σύνταγμα δεν ξεπερνούσαν τις 7000. Ξανά τον τόνο μέχρι να εμφανιστούν το ΠΑΜΕ και οι συγκεντρωμένοι του Μουσείου έδιναν οι πυρήνες των ακροδεξιών με συνθήματα Ελλάς-Ελλάς ή ταν ή επί τας”, εθνικό ύμνο, τα γνωστά ουου και διάφορα άλλα καραγκιοζιλίκια που θύμιζαν υποδοχή της εθνικής Ελλάδος μετά το στημένο, ενόψει Ολυμπιακών, ευρωπαϊκό του 2004. Γύρω τους εκατοντάδες βλαμμένοι που φαντασιόνονται νέες εθνικές δόξες επαναλάμβαναν τα συνθήματα των ακροδεξιών. Όλος αυτός ο λαός επαναλαμβάνουμε δεν ξεπέρναγε τα 2000 άτομα.
Πάμε κατευθείαν Σύνταγμα
Τις προηγούμενες μέρες τα πολιτικά και συνδικαλιστικά επιτελεία της συριζικης αριστεράς συνεδρίαζαν πυρετωδώς για να αποφασίσουν πώς θα εμφανιστούν (ή καλύτερα πως θα μεταμφιεστούν) για τη συγκέντρωση στις 15/6. Το αποτέλεσμα ήταν να μην υπάρχει κανένα σαφές σχέδιο, άρα και κανένα κάλεσμα. Οι περισσότεροι αποφάσισαν να στηρίξουν τις ανοησίες της “λαϊκής συνέλευσης” περί 24ωρου αποκλεισμού. Το όλο σχέδιο κατέρρευσε από το πρωί όταν στα υποτιθέμενα μπλόκα βρέθηκαν μερικές δεκάδες άνθρωποι οι οποίοι ως γνωστό δέχτηκαν και την βάναυση επίθεση των ΜΑΤ με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις. Όλα είχαν αφεθεί στην “αυτενέργεια” του καθενός. Όπου θέλει κανείς μπορεί να πάει. Στο Σύνταγμα, στο Καλλιμάρμαρο, στον Ευαγγελισμό, στο Μουσείο. Φοβερή οργάνωση. Ότι τύχει. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των φαεινών σχεδιασμών το είδαμε. Κανείς δεν ήξερε που πρέπει να πάει. Το αυθόρμητο όπως φαίνεται δεν έχει κανένα αποτέλεσμα όταν είναι να δοθεί η μάχη.
Στην πραγματικότητα όλοι αυτοί οι ερασιτεχνικοί σχεδιασμοί προβόκαραν την οργανωμένη κάθοδο του κόσμου στο Σύνταγμα. Ναι, ναι οργανωμένη, καλά διαβάσατε οπαδοί του “ο καθένας μόνος του”. Γιατί όταν ο καθένας πάει σαν τον χάνο μόνος του σε μια συγκέντρωση που μπορεί να γίνει για οποιονδήποτε λόγο κόλαση, δεν θα ξέρει από πού να προφυλαχθεί. Γιατί τα οργανωμένα μπλοκ, σωματείων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, μπορεί να “καπελώνουν” τον κάθε καβαλημένο μικροαστό, αλλά προφέρουν προστασία και ασφάλεια στον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι μια διαδήλωση με τα ΜΑΤ έτοιμα να χτυπήσουν ανά πάσα στιγμή δεν μπορεί δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν κυριακάτικη περατζάδα στο πάρκο. Σε μια διαδήλωση πρέπει να γνωριζόμαστε αναμεταξύ μας, έχει σημασία να είμαστε κοντά σε συντρόφους ή συναδέλφους. Να ξέρουμε ότι θα μας βοηθήσει ο διπλανός μας, ότι θα υπάρχει αλληλεγγύη αναμεταξύ μας. Ότι θα αναγνωρίσουμε έναν ασφαλίτη που θα προσπαθήσει να παρεισφρήσει στις γραμμές μας και να τις διασπάσει ή που θα βοηθήσει σε συλλήψεις την ώρα που θα επιτίθενται τα ΜΑΤ. Αυτή είναι η αξία του οργανωμένου μπλοκ που ο χηλός της “αμεσοδημοκρατίας” δεν μπορεί να αντιληφθεί. Όμως εδώ δεν έχει σημασία τι αντιλαμβάνεται κανείς, αλλά και αν οι αντιλήψεις του σε μια ορισμένη στιγμή γίνονται και επικίνδυνες για τον κόσμο που καλείται να συμμετάσχει σε μια διαδήλωση. Και όσοι καλούσαν χθες να πάει ο καθένας μόνος του στο Σύνταγμα, έχουν την ευθύνη που καλούσαν σε μια συγκέντρωση που σουλατσάρουν ανενόχλητα οργανωμένοι φασίστες που ελέγχουν την περιφρούρηση της πάνω μεριάς, ασφαλίτες με διαφόρους ρόλους και μια συριζικη αριστερά που για ακόμα μια φορά είχε αποφασίσει να κρυφτεί πίσω από το δήθεν ακομμάτιστο χαρακτήρα της συγκέντρωσης, χωρίς να αναλαμβάνει όχι μόνο καμία πολιτική ευθύνη, αλλά ούτε καν την ευθύνη να οργανώσει την άμυνα απέναντι στη βία των ΜΑΤ και στις προβοκάτσιες των φασιστών και των ασφαλιτών που δρούσαν ανενόχλητοι σε όλο το Σύνταγμα. Μάλιστα στο σκεπτικό τους όλες τις προηγούμενες μέρες ήταν ότι πρέπει να αποφευχθούν οι πορείες προς το Σύνταγμα για να αποφύγουμε πάση θυσία μια αναμέτρηση με τα ΜΑΤ στην Πατησίων ή τη Σταδίου και φυσικά τον κίνδυνο της “προβοκάτσιας”, “διαφυλάττοντας την ειρηνική πρόσβαση” του κόσμου στο Σύνταγμα. Τελικά η πορεία από το Μουσείο στο Σύνταγμα δεν αντιμετώπισε, παρά την προβοκατορολογία και την κινδυνολογία, κανένα πρόβλημα. Στην πραγματικότητα όσοι κινδυνολογούσαν δεν υπολόγιζαν στους σχεδιασμούς τους το κράτος. Γιατί για να διαφυλαχτεί ο “ειρηνικός” χαρακτήρας μιας μαζικής εκδήλωσης δεν φτάνει μόνο να το θέλει ο ένας. Και εδώ την πάτησαν τελείως και φάνηκε ότι εκτός από απροετοίμαστοι είναι και επικίνδυνοι αφού ρισκάρουν την ακεραιότητα και όσων ακολουθούν τις προτροπές τους.
Η κρατική καταστολή
Πολλοί που έφτανα στο Σύνταγμα στις 11 π. δεν ήξεραν ότι τα ολιγομελή μπλόκα του Καλλιμάρμαρου και του Ευαγγελισμού είχαν ήδη χτυπηθεί από την αστυνομία. Οι μικροφωνικές της “λαϊκής συνέλευσης” αντί να ενημερώνουν τον κόσμο για την επίθεση αυτή, παρότρυναν ακόμα και όταν η πλατεία βομβαρδιζόταν από τα χημικά, τον κόσμο να περιφρουρεί τον “ειρηνικό χαρακτήρα” της εκδήλωσης. Από το πρωί όλα έδειχναν ότι το κράτος θα χτυπούσε μέσα στο Σύνταγμα. Οι διοργανωτές όμως της λαϊκής συνέλευσης είχαν φροντίσει να μην πάρουν κανένα μέτρο. Όταν στις 12 το μεσημέρι κόσμος (και όχι αναρχικοί ή αριστεριστές) άρχισαν να κουνάνε ρυθμικά τον σιδερένιο φράχτη μπροστά τα λουλουδάδικα η αστυνομία ξεκίνησε τη ρήψη χημικών και κρότου λάμψης. Στο σημείο αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν αυθόρμητα με μπουκάλια νερό και λίγες πέτρες. Και σε μια περίπτωση με μια μολότοφ προς τις διμοιρίες απέναντι από το Μ. Βρετάνια. Λίγο αργότερα άλλες διμοιρίες ΜΑΤ επιτέθηκαν στο κάτω μέρος της πλατείας στη μεριά της Σταδίου και Κ. Σερβίας. Έχει σημασία να πούμε εδώ ότι και στα δύο σημεία βρίσκεται ο κύριος όγκος των διαδηλωτών που είχαν φτάσει από το Μουσείο. Ο στόχος των ΜΑΤ ήταν πολύ συγκεκριμένος, να διαλυθεί αυτό το μπλοκ. Διάφοροι ασφαλίτες και μαζί με αυτούς μερικοί ηλίθιοι διέδιδαν ότι κάποιοι κουκουλοφόροι πετούν μολότοφ και επιτίθενται κάτω άλλων διαδηλωτών, επιχειρώντας να φορτώσουν την ευθύνη για την καταστολή σε αναρχικούς και αριστεριστές που η συμπεριφορά τους δεν συνάγει με το “ειρηνικό” πλήθος των “αγανακτισμένων”. Αν δεν ήταν κανείς μπροστά να έβλεπε με τα ματάκια του πως ξεκίνησαν τα επεισόδια και φυσικά αν δεν ήξερε τι είχε προηγηθεί στο καλλιμάρμαρο και τον Ευαγγελισμό, θα μπορούσε κάλλιστα να πιστέψει τις ασφαλίτικες διαδόσεις περί κουκουλοφόρων. Την ίδια ώρα οι τηλεδημοσιογράφοι, μετά την αναστολή της απεργίας από την ΕΣΗΕΑ, μετέδιδαν τα ίδια παραμυθία για κουκουλοφόρους που παρεισέφρησαν στο ειρηνικό πλήθος των αγανακτισμένων. Την ώρα μάλιστα που οι δήθεν “αγανακτισμένοι” δεν ήταν περισσότεροι από 2000 άτομα. Την ώρα που η πλατεία συντάγματος είχε κατακλυσθεί από 40.000 και πλέον απεργούς. Η λάσπη των ΜΜΕ συνεχίστηκε όλο το απόγευμα, συκοφαντώντας τον κόσμο που προσπαθούσε να αμυνθεί στην απίστευτη βία των ΜΑΤ και των ΔΕΛΤΑ που με εκατοντάδες μηχανές προσπαθούσε επί ώρες να σπάσουν τους συγκεντρωμένους στα γύρω στενά του Συντάγματος. Επί ώρες τα κανάλια μετέδιδαν και ξαναμετέδιδαν τη μια μολότοφ που έπεσε απέναντι από το Βρετάνια και τις άλλες δύο μπροστά από το υπουργείο οικονομικών, την ώρα που χιλιάδες δακρυγόνα είχαν πνίξει την πλατεία και τους γύρω δρόμους και χιλιάδες ανθρώπου σαν μην ξέρουν από πού να προφυλαχθούν.
Και η επίσημη συριζικη αριστερά μαζί και οι ακαπιτες real democracy αντί να καταγγείλουν ανοιχτά το κατασταλτικό μένος της κυβέρνησης μιλούσαν για κάποιους προβοκάτορες που έδρασαν από κοινού και αμαυρώθηκε η συγκέντρωση και διάφορες άλλες τέτοιες μπουρδολογίες, για να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα από όσα συνέβησαν. Ακούγοντας τα ίδια και τα ίδια παραμύθια, σε μια πλατεία που δεν μπορούσες να δεις πέρα από τα 10 μέτρα και ο καθένας σχεδόν μόνος του, όπως επιτάσσει η ιδεολογία της “άμεσης δημοκρατίας” χωρίς κόμματα, συνδικάτα και συλλογικότητες, η γκεμπελίστικη προπαγάνδα των ΜΜΕ, βρίσκει εύκολα αποδέκτες, ακόμα και στον κόσμο που ήταν εκεί. “Μα ποιος άρχισε πρώτος;”, “Ωχ πάλι οι ίδιοι”, “Κουκουλοφόροι” κ.ο.κ. Ακόμα και την επόμενη μέρα στις επίσημες περιγραφές και ανακοινώσεις της συριζικης αριστεράς και της ακαπιτικης real democracy δεν βγαίνει κανένα ξεκάθαρα νόημα. Το μόνο που βγαίνει είναι ότι μετά τις 6 καθάρισε ο τόπος και μαζί με τα κανάλια να ενημερώνουν ότι τώρα μπορείτε να κατέβετε άφοβα στην πλατεία, μαζί με τις ελληνικές σημαίες, οι ταραξίες έχουν αποχωρήσει.
Η αντιπαράθεση με τους φασίστες
Όταν έφτασαν τα μπλοκ του Μουσείου στο Σύνταγμα, ένα μέρος του κυρίως αναρχικοί και άλλες αριστερές οργανώσεις βρέθηκαν μπροστά από το Μ. Βρετάνια. Εκεί μερικοί φασίστες άρχισαν να προκαλούν, φωνάζοντας ότι ήρθαν οι “αναρχοκαθεστωτικοί”, οι “ασφαλίτες”, οι “προβοκάτορες” και άλλα συναφή. Μαζί τους βρέθηκαν και διάφοροι καθυστερημένοι που το μυαλό τους έχει πήξει στους εξωγήινους, τους μασόνους και τους εβραίους. Όλο αυτό το τσούρμο επί ώρα επιχειρούσε να δημιουργήσει κλίμα αντιπαράθεσης μεταξύ “αγανακτισμένων” και απεργών. Οι προκλήσεις αυτές κατέληξαν και σε μεμονωμένες αψιμαχίες όπως ήταν αναμενόμενο. Την ίδια ώρα μπροστά λουλουδάδικα ο κόσμος έσπρωχνε τον μεγάλο φράχτη και τα ΜΑΤ απάντησαν με ρήψη χημικών. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκαν διμοιρίες από την Κριεζώτου και επιτέθηκαν στους διαδηλωτές. Το μπλοκ των αναρχικών στην προσπάθειά του να αποφύγει την επίθεση κινήθηκε μέσα στην πλατεία Συντάγματος. Εκεί η ελεγχόμενη από ακροδεξιούς περιφρούρηση του πάνω Συντάγματος με τη συνδρομή φασιστών τραμπούκων προσπάθησε να εμποδίσει το μπλοκ των αναρχικών και όχι μόνο να προχωρήσει, προκαλώντας ένα σάντουιτς. Μπροστά αυτοί και πίσω τα ΜΑΤ και μια ατμόσφαιρα δηλητηριασμένη από τα δακρυγόνα. Στο σημείο όπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε σύρραξη, στην οποία η “περιφρούρηση” μαζί και οι φασίστες βρέθηκαν σε δεινή θέση. Στους οπαδούς του βιοσυντάγματος δεν άρεσε αυτή η εξέλιξη. Έχοντας αποδεχτεί τη συμβίωση με τους φασίστες, αφού πρώτα τους βάπτισαν αγνούς πατριώτες, εγκαλούν οποίον βάζει σε κίνδυνο αυτή την παράταιρη συμβίωση. Ακόμα κι όποιον “προκαλεί” με την παρουσία του τα φασιστόμουτρα που έχουν στρατοπεδεύσει στην πάνω πλατεία. Χθες όμως ήταν απεργία και εκεί κατέληγε η απεργιακή συγκέντρωση. Ας μάθουν λοιπόν όλοι οι συγκάτοικοι του Συντάγματος ότι δεν θα μονοπωλούν το χώρο μπροστά από τη Βουλή. Μπορεί αναμεταξύ τους να έχουν κάνει οποιαδήποτε διευθέτηση. Μόνο που αυτό αφορά τους ίδιους και όχι τους υπόλοιπους. Και να μάθουν και κάτι ακόμα. Ότι οι κυνηγοί μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα δεν θα χαίρουν καμία ασυλία όταν παριστάνουν τους εχθρούς των μασόνων στο Σύνταγμα, ακόμα κι αν για να μπερδεύουν την αριστερά μαζί με τον εθνικό ύμνο και τα “ή ταν ή επι τας” φωνάζουν και το “η χούντα δεν τελείωσε το 73″.
Στην πραγματικότητα η σύρραξη αυτή απλώς επιβεβαίωσε το χθεσινό συσχετισμό της πλατείας. Για πρώτη φορά η πλατεία Συντάγματος μετά από 20 μέρες εθνικοφροσύνης, βρέθηκε με κόκκινες και κοκκινόμαυρες σημαίες, ανθρώπους που δεν ήταν ποτέ γλείφτες της εξουσίας και ψηφοφόροι των κομμάτων, με ανθρώπους που δεν αναπολούν τις μέρες του 2004, ούτε τη χούντα του Παπαδόπουλου. Η πλατεία είχε γεμίσει με απεργούς και αγωνιστές που δεν ψάχνουν ούτε στρατηγούς, ούτε τεχνοκράτες. Αυτό μπορεί να εκνεύρισε τους τηλεοπτικούς σπόνσορες των αγανακτισμένων, που έχασαν την πρωτοκαθεδρία στην πλατεία, μπορεί να βάζει σε δοκιμασία την ειρηνική συνύπαρξη των πατριωτών με τους εναλλακτικούς της κάτω πλατείας, αλλά αυτό θα έπρεπε να το περιμένουν. Χθες ήταν η μέρα της εργατικής τάξης και όχι των απογοητευμένων ψηφοφόρων των κομμάτων εξουσίας. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που ψάχνει κοινωνική λύση και όχι νέους δυνάστες. Χθες ήταν κάτω ο κόσμος που σέβεται την κοινωνική και πολιτική του ταυτότητα και όχι αυτοί που θεωρούν ότι η λύση είναι μια μεγάλη Ελλάδα ή ένα μεγάλο Woodstock. Και δεν είναι τυχαίο ότι όσο ήταν αυτός ο κόσμος κάτω, η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να το βάλλει στα πόδια. Όσο κι αν ορισμένοι νομίζουν ότι δεν μας φτάνουν μόνιμα (αν δεν κατέβει κάτω 1 ή και 2 εκατομμύρια…) οι δυνάμεις, , η χθεσινή μέρα απέδειξε ότι οι εικόνες των μαχητικών συγκρούσεων είναι αυτές που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα επιτελεία της αστικής τάξης, ούτε και να τις εντάξουν σε οποιοδήποτε σχεδιασμό. Πράγμα που άνετα μπορούν να κάνουν με τις ακίνδυνες μούντζες και τα Ελλάς-Ελλάς των απογοητευμένων οπαδών τους, που είναι όμως έτοιμοι να πιάσουν στον αέρα το ξεροκόμματο που θα τους πετάξει η αστική εξουσία.
Η αριστερά δεν έχει να περιμένει τίποτα από τα κατσαρόλια των υπηκόων. Αν έχει να περιμένει κάτι είναι από τον κόσμο εκείνο που όχι μόνο είναι αλλά και αισθάνεται εργατική τάξη και φυσικά από τον κόσμο που μάχεται και αισθάνεται περήφανα που είναι στην αριστερά. Αυτός ο κόσμος είναι η εγγύηση για οποιοδήποτε σχέδιο. Οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν όταν δουν ότι η αριστερά και ο κόσμος της είναι αποφασισμένη να μπει μπροστά και να δώσει λύση. Το δρόμο τον ανοίγει πάντα η πρωτοπορία. Κάποιοι θέλουν να είναι με το πλήθος. Ας είναι και ας λουστούν και τις επιλογές του πλήθους. Μετά όμως μην κλαίγονται για το κακό που τους βρήκε.
http://litlepost.blogspot.com/2011/06/16-2011.html
Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011
Άρης Βελουχιώτης. 66 χρόνια από το θάνατο του...
Άρης Βελουχιώτης: 66 χρόνια από το θάνατό του..
Γεννήθηκε και πέθανε επαναστάτης! O λόγος για τον Θανάση Κλάρα, που άφησε την άνετη ζωή του στη Λαμία και πήρε τα βουνά, γράφοντας το όνομα του, ή μάλλον το ψευδώνυμο του «Άρης Βελουχιώτης» στην ιστορία, σαν ίσως την πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης. Σήμερα συμπληρώνονται 66 χρόνια από το θάνατο του.
Ιδρυτής του ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης έρχεται σε ρήξη με το ΚΚΕ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης.
Ο δρόμος που διαλέγει τον οδηγεί τελικά στον θάνατο. Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, την ίδια μέρα που το ΚΚΕ, και κατά βάση ο ξεφτιλισμένος γραμματέας του Ζαχαριάδης, που όλοι τότε του ήταν πιστοί μέχρι θάνατο, όπως και ο ίδιος ο Άρης, τον διαγράφει από τις τάξεις του, βάζει τέλος στη ζωή του στις 16 Ιουνίου του 1945, καθώς είχε περικυκλωθεί από ομάδες της Εθνοφυλακής που είχαν σταλεί για να τον συλλάβουν, στη Μεσούντα του Αχελώου. Το πτώμα του αποκεφαλίζεται και την επομένη κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
Η πορεία προς τον θάνατο
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945, από την κυβέρνηση Πλαστήρα και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και προέβλεπε δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για τη διεξαγωγή εκλογών και δημοψηφίσματος για τη μοναρχία στην Ελλάδα, διάλυση των ανταρτικών οργανώσεων, παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ μέσα σε δύο εβδομάδες και παραχώρηση αμνηστίας στους στρατιώτες του ΕΛΑΣ, ο Άρης καταγγέλλει τη συμφωνία ως προδοτική και αποδοχή της αγγλικής κατοχής.
Ο Βελουχιώτης καλεί τους αγωνιστές να συνεχίσουν την ένοπλη αντίσταση με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να τον αποκηρύξει και να τον απομονώσει. Τότε αρχίζει ένα κυνήγι «κλεφτών κι αστυνόμων» με την Εθνοφυλακή υπό την εποπτεία των Άγγλων να τον καταδιώκει, και τον Άρη, βλέποντας τον κλοιό να στενέυει γύρω του να επιλέγει το δρόμο του θανάτου.
«O Άρης ήξερε από την αρχή το τέλος του. Τις παλιές καλές ημέρες στο βουνό έκανε καμιά φορά παρέα με τον μόνιμο λοχαγό Κουταλίδη, που έπαιζε υπέροχα στο βιολί του κάποια κλασικά κομμάτια. Μια ημέρα ο λοχαγός τού είπε με θαυμασμό ότι μοιάζει με τον επαναστάτη Πουγκατσέφ, που έφτιαξε δικό του στρατό και κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα της τσαρικής Ρωσίας.
O αρχηγός τον ρώτησε με νόημα:
- Θυμάσαι το τέλος του;
- Ναι, απάντησε ο λοχαγός. Κυκλώθηκε από τα τσαρικά στρατεύματα, πιάστηκε αιχμάλωτος και το κεφάλι του έμεινε κρεμασμένο για ημέρες σε κοινή θέα.
- Eμένα όμως δε θα με πιάσουν ποτέ αιχμάλωτο.
Κι αυτό έκανε», γράφει για αυτόν ο Διονύσης Χαριτόπουλος, στο βιβλίο του «Αρης, ο αρχηγός των ατάκτων».
Μαζί με τους αντάρτες του ο Βελουχιώτης μεταβαίνει στο Ανθηρό όπου ανταλλάσσει ομήρους με όπλα και πυρομαχικά, κι ενώ ο στρατός τον καταδιώκει το ΚΚΕ δεσμεύεται ότι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στις διαπραγματεύσεις. Την επομένη, έξω από το χωριό Ελληνικά, σε μια εκκλησία ο Βελουχιώτης μαζεύει τους συντρόφους του και τους ενημερώνει για την επικείμενη συνάντηση του με τον ζαχαριάδη, τον ηγέτη του ΚΚΕ, προκειμένου να λύσουν τα ζητήματα που έχουν προκύψει μεταξύ τους. Αποχαιρετά τους συντρόφους του και κατευθύνεται προς το Λιάσκοβο, όπου φήμες θέλουν υποστηρικτές του να τον περιμένουν για να συνταχθούν μαζί του. Αντί για συντρόφους συναντά διώκτες... Μετά από σκληρή μάχη, κι αφού έχουν καταφέρει να πάρουν 17 ομήρους, οι αντάρτες υποχωρούν προς το Mαυροβούνι.
Τετάρτη 14 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης με τους αντάρτες του κατευθύνεται στο Κοθώνι, από όπου και αποφασίζει να επιχειρήσει τη μεγάλη έξοδο παρά το ότι γνωρίζει ότι βρίσκεται περικυκλωμένος. Κλειδώνει τους όμηρους στο σχολείο του χωριού, και μέσω του Χοιρόλακκου επιχειρεί να περάσει τον Αχελώο. Οι μάχες είανι σφοδρές, αλλά ο Άρης είναι αποφασισμένος να περάσει το ποτάμι. Έτσι δίνει εντολή στους 20 άνδρες του που τον ακολουθούν να κρυφτούν στο φαράγγι του Φάγγου. Την επομένη κι αφού πέσει το σκοτάδι ξεκινούν για τη Μεσούντα.
Πέμπτη 15 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης φαίνεται να καταλαβαίνει πως φτάνει το τέλος. Παρά τις παραινέσεις να περάσουν πάλι το ποτάμι προς τη Ρούμελη φαίνεται να αδιαφορεί. Είναι μάταιο γιατί είναι πλέον κυκλωμένοι. Δίνει εντολή στους άνδρες του να φύγουν προς το ποτάμι, μα εκείνος παραμένει εκεί. Σαν επαναστάτης έζησε και σαν επαναστάτης θέλει να πεθάνει. Αυτοπυροβολείται και γράφει το ένδοξο τέλος του, με τα ίδια του τα χέρια...
Η σορός του αποκεφαλίζεται και την επόμενη μέρα το κεφάλι του κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
«Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί. Aς μην επιχαίρουν οι εχθροί του. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. O Άρης αποχώρησε μόνος του.
H αυτοκτονία είναι μια πράξη οριστική και τελεσίδικη, που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει. Είναι απολύτως προσωπική και μυστηριώδης. Και επειδή ποτέ δεν στερείται νοήματος, ήταν το ύστατο διάβημα του αυτόχειρα προς τους Έλληνες.Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον», αναφέρει για την μέρα εκείνη ο Διονύσης Χαριτόπουλος.
http://perdika-thesprotias.blogspot.com/2011/06/66.html
Η αγαπημένη φράση του Άρη όταν αποχαιρετούσε κάποιον συντροφό του ήταν, "καλή αντάμωση στα γουναράδικα", έχοντας καταλάβει από τις συνεχείς προδοσίες του κομματός του ότι οι εχθροί τους θα νικούσαν, θα τους σκότωναν, θα τους έγδερναν και θα κρέμαγαν τα δερματά τους, όπως στα γουναράδικα!
Γεννήθηκε και πέθανε επαναστάτης! O λόγος για τον Θανάση Κλάρα, που άφησε την άνετη ζωή του στη Λαμία και πήρε τα βουνά, γράφοντας το όνομα του, ή μάλλον το ψευδώνυμο του «Άρης Βελουχιώτης» στην ιστορία, σαν ίσως την πιο εμβληματική φιγούρα της Αντίστασης. Σήμερα συμπληρώνονται 66 χρόνια από το θάνατο του.
Ιδρυτής του ΕΛΑΣ και ηγετική μορφή του αντάρτικου σώματος του ΕΑΜ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του ΚΚΕ. Ο Βελουχιώτης έρχεται σε ρήξη με το ΚΚΕ μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας, καθώς αρνείται να παραδώσει τα όπλα και επιλέγει τον δρόμο της ένοπλης δράσης.
Ο δρόμος που διαλέγει τον οδηγεί τελικά στον θάνατο. Ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, την ίδια μέρα που το ΚΚΕ, και κατά βάση ο ξεφτιλισμένος γραμματέας του Ζαχαριάδης, που όλοι τότε του ήταν πιστοί μέχρι θάνατο, όπως και ο ίδιος ο Άρης, τον διαγράφει από τις τάξεις του, βάζει τέλος στη ζωή του στις 16 Ιουνίου του 1945, καθώς είχε περικυκλωθεί από ομάδες της Εθνοφυλακής που είχαν σταλεί για να τον συλλάβουν, στη Μεσούντα του Αχελώου. Το πτώμα του αποκεφαλίζεται και την επομένη κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
Η πορεία προς τον θάνατο
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, που υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1945, από την κυβέρνηση Πλαστήρα και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και προέβλεπε δημιουργία των απαραίτητων συνθηκών για τη διεξαγωγή εκλογών και δημοψηφίσματος για τη μοναρχία στην Ελλάδα, διάλυση των ανταρτικών οργανώσεων, παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ μέσα σε δύο εβδομάδες και παραχώρηση αμνηστίας στους στρατιώτες του ΕΛΑΣ, ο Άρης καταγγέλλει τη συμφωνία ως προδοτική και αποδοχή της αγγλικής κατοχής.
Ο Βελουχιώτης καλεί τους αγωνιστές να συνεχίσουν την ένοπλη αντίσταση με αποτέλεσμα το ΚΚΕ να τον αποκηρύξει και να τον απομονώσει. Τότε αρχίζει ένα κυνήγι «κλεφτών κι αστυνόμων» με την Εθνοφυλακή υπό την εποπτεία των Άγγλων να τον καταδιώκει, και τον Άρη, βλέποντας τον κλοιό να στενέυει γύρω του να επιλέγει το δρόμο του θανάτου.
«O Άρης ήξερε από την αρχή το τέλος του. Τις παλιές καλές ημέρες στο βουνό έκανε καμιά φορά παρέα με τον μόνιμο λοχαγό Κουταλίδη, που έπαιζε υπέροχα στο βιολί του κάποια κλασικά κομμάτια. Μια ημέρα ο λοχαγός τού είπε με θαυμασμό ότι μοιάζει με τον επαναστάτη Πουγκατσέφ, που έφτιαξε δικό του στρατό και κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα της τσαρικής Ρωσίας.
O αρχηγός τον ρώτησε με νόημα:
- Θυμάσαι το τέλος του;
- Ναι, απάντησε ο λοχαγός. Κυκλώθηκε από τα τσαρικά στρατεύματα, πιάστηκε αιχμάλωτος και το κεφάλι του έμεινε κρεμασμένο για ημέρες σε κοινή θέα.
- Eμένα όμως δε θα με πιάσουν ποτέ αιχμάλωτο.
Κι αυτό έκανε», γράφει για αυτόν ο Διονύσης Χαριτόπουλος, στο βιβλίο του «Αρης, ο αρχηγός των ατάκτων».
Μαζί με τους αντάρτες του ο Βελουχιώτης μεταβαίνει στο Ανθηρό όπου ανταλλάσσει ομήρους με όπλα και πυρομαχικά, κι ενώ ο στρατός τον καταδιώκει το ΚΚΕ δεσμεύεται ότι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στις διαπραγματεύσεις. Την επομένη, έξω από το χωριό Ελληνικά, σε μια εκκλησία ο Βελουχιώτης μαζεύει τους συντρόφους του και τους ενημερώνει για την επικείμενη συνάντηση του με τον ζαχαριάδη, τον ηγέτη του ΚΚΕ, προκειμένου να λύσουν τα ζητήματα που έχουν προκύψει μεταξύ τους. Αποχαιρετά τους συντρόφους του και κατευθύνεται προς το Λιάσκοβο, όπου φήμες θέλουν υποστηρικτές του να τον περιμένουν για να συνταχθούν μαζί του. Αντί για συντρόφους συναντά διώκτες... Μετά από σκληρή μάχη, κι αφού έχουν καταφέρει να πάρουν 17 ομήρους, οι αντάρτες υποχωρούν προς το Mαυροβούνι.
Τετάρτη 14 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης με τους αντάρτες του κατευθύνεται στο Κοθώνι, από όπου και αποφασίζει να επιχειρήσει τη μεγάλη έξοδο παρά το ότι γνωρίζει ότι βρίσκεται περικυκλωμένος. Κλειδώνει τους όμηρους στο σχολείο του χωριού, και μέσω του Χοιρόλακκου επιχειρεί να περάσει τον Αχελώο. Οι μάχες είανι σφοδρές, αλλά ο Άρης είναι αποφασισμένος να περάσει το ποτάμι. Έτσι δίνει εντολή στους 20 άνδρες του που τον ακολουθούν να κρυφτούν στο φαράγγι του Φάγγου. Την επομένη κι αφού πέσει το σκοτάδι ξεκινούν για τη Μεσούντα.
Πέμπτη 15 Ιουνίου του 1945 και ο Βελουχιώτης φαίνεται να καταλαβαίνει πως φτάνει το τέλος. Παρά τις παραινέσεις να περάσουν πάλι το ποτάμι προς τη Ρούμελη φαίνεται να αδιαφορεί. Είναι μάταιο γιατί είναι πλέον κυκλωμένοι. Δίνει εντολή στους άνδρες του να φύγουν προς το ποτάμι, μα εκείνος παραμένει εκεί. Σαν επαναστάτης έζησε και σαν επαναστάτης θέλει να πεθάνει. Αυτοπυροβολείται και γράφει το ένδοξο τέλος του, με τα ίδια του τα χέρια...
Η σορός του αποκεφαλίζεται και την επόμενη μέρα το κεφάλι του κρεμάται στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων.
«Γύρω από τα κρεμασμένα κεφάλια οι παρακρατικοί βάραγαν νταούλια και κέρναγαν από νταμιζάνες κρασί. Aς μην επιχαίρουν οι εχθροί του. Κανείς δεν δικαιούται να υπερηφανευτεί ότι έπιασε ζωντανό, ότι νίκησε ή ότι σκότωσε τον αρχηγό του ΕΛΑΣ. O Άρης αποχώρησε μόνος του.
H αυτοκτονία είναι μια πράξη οριστική και τελεσίδικη, που ουδείς δικαιούται να κρίνει, να εξάρει ή να καταδικάσει. Είναι απολύτως προσωπική και μυστηριώδης. Και επειδή ποτέ δεν στερείται νοήματος, ήταν το ύστατο διάβημα του αυτόχειρα προς τους Έλληνες.Tα τρία χρόνια ελευθερίας στα βουνά δεν ήταν όνειρο, αλλά μια υποθήκη για το μέλλον», αναφέρει για την μέρα εκείνη ο Διονύσης Χαριτόπουλος.
http://perdika-thesprotias.blogspot.com/2011/06/66.html
Η αγαπημένη φράση του Άρη όταν αποχαιρετούσε κάποιον συντροφό του ήταν, "καλή αντάμωση στα γουναράδικα", έχοντας καταλάβει από τις συνεχείς προδοσίες του κομματός του ότι οι εχθροί τους θα νικούσαν, θα τους σκότωναν, θα τους έγδερναν και θα κρέμαγαν τα δερματά τους, όπως στα γουναράδικα!
Η ζωή μας ...κύκλους κάνει (;) ή "ο Καλαμάς δεν έπαψε ποτέ να κινδυνεύει!"
Η ζωή μας ...κύκλους κάνει(;) ή "ο Καλαμάς δεν έπαψε ποτέ να κινδυνεύει!"
Κοιτάζοντας τις τελευταίες μέρες παλιές φωτογραφίες από το πανηγύρι του Αϊ Γιάννη είδα και μερικές από το 1992 (είκοσι περίπου χρόνια πριν) και εκείνο που μου ήρθε στη μνήμη ήταν οι αγώνες όλων των Θεσπρωτών για την προστασία του Καλαμά. Αγώνες που στόχο είχαν να μείνει το μεγαλύτερο ποτάμι της Θεσπρωτίας καθαρό και να μην μολυνθεί από τα αστικά και τα βιομηχανικά λύματα της πόλης των Ιωαννίνων.
Τα πανώ από τον αγώνα για τη σωτηρία του Καλαμά και της Λαγκάβιτσας,
δηλώνουν την αγωνία των κατοίκων της Μουργκάνας,
για την τύχη των ποταμών της Θεσπρωτίας.
Πέρασαν από τότε είκοσι χρόνια και φαίνεται πως το πρόβλημα παραμένει, ίσως όχι στο ίδιο μέγεθος, αλλά ο Καλαμάς εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο μολυσμένα ποτάμια της χώρας μας.
Τα συνθήματα φανερώνουν τον αγωνιστικό παλμό
των κατοίκων της Μουργκάνας!
Και μόλις προχθές διάβασα στο ιστολόγιο "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ" ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Καλαμά, στο όμορφο αυτό ποτάμι της Θεσπρωτίας με τον εύγλωτο τίτλο:
“ΚΑΛΑΜΑΣ: τα όμορφα ποτάμια, όμορφα καταστρέφονται”
Όσοι δεν έχετε επισκεφθεί περιοχές της Ηπείρου , που διασχίζει ο ποταμός Καλαμάς ή το Δέλτα του ποταμού στην περιοχή Σαγιάδας της Θεσπρωτίας, θα πρέπει να το προγραμματίσετε σύντομα. Η περιοχή αυτή είναι μια από τις πιο όμορφες της Ελλάδας. Όμως, χρόνια τώρα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να την καταστρέψουμε.
Δεν είναι σωστό να μεταθέτουμε κάθε φορά τις ευθύνες στην πολιτεία και στους αρμοδίους φορείς της, γιατί σε τελευταία ανάλυση πολιτεία είμαστε όλοι εμείς.
Σήμερα, στην εποχή της οικονομικής κρίσης, είναι το κατάλληλο timing για τον απολογισμό και τον καταλογισμό ευθυνών.
Λίγα λόγια για το ποτάμι.
Ο ποταμός Καλαμάς ή Θύαμις, με μήκος 113 km και με λεκάνη απορροής έκτασης 1747 km2, είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ηπείρου και του ομώνυμου υδατικού διαμερίσματος. Ο Καλαμάς έχει τις πηγές του στο βόρειο – βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου. και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, στο στενό της Κέρκυρας νότια του Δ. Δ. Σαγιάδας.
Το Δέλτα του Καλαμά περιλαμβάνει την παλιά και τη νέα κοίτη του και είναι ένας από τους σημαντικότερους υγροτόπους της Δυτικής Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Η έκταση της προστατευόμενης περιοχής του Δέλτα Καλαμά ανέρχεται σε 8.531 εκτάρια.
Ανατολικά – νοτιοανατολικά της λεκάνης απορροής του Καλαμά, βρίσκεται η λεκάνη Ιωαννίνων, με έκταση 510 km2 και κυριότερο υδρογραφικό χαρακτηριστικό τη λίμνη Παμβώτιδα ή Ιωαννίνων.
Μεταξύ των δύο λεκανών υπάρχει υδραυλική επικοινωνία τόσο επιφανειακά όσο και υπόγεια. Επιφανειακά, η λεκάνη Ιωαννίνων παροχετεύει νερά στη λεκάνη Καλαμά μέσω της υπερχείλισης της λίμνης Παμβώτιδας προς την πλευρά του Περάματος, όπου υπάρχει θυρόφραγμα. Από το σημείο αυτό ξεκινάει κεντρική αποστραγγιστική τάφρος, η οποία κατασκευάστηκε το 1956, για την προστασία της πεδινής περιοχής που βρίσκεται βόρεια – βορειοδυτικά της λίμνης από πλημμύρες και την αποστράγγισή της. Η τάφρος αυτή, μήκους 17,1 km και παροχετευτικότητας 40 m3/s, οδηγεί τα νερά της υπερχείλισης της λίμνης και της αποστράγγισης της ευρύτερης περιοχής στη σήραγγα Λαψίστας, μήκους 4,2 km, η οποία στη συνέχεια εκβάλλει στον Βελτσίστικο, παραπόταμο του π. Καλαμά, κοντά στον οικισμό της Κληματιάς του Δήμου Ευρυμενών.
Μετά την σύντομη περιγραφή ας μπούμε στο κυρίως θέμα!
Ο Καλαμάς είναι ίσως το μοναδικό ποτάμι που γνωρίζουμε επακριβώς τις πηγές ρύπανσης εδώ και 40 χρόνια, αλλά ακόμη και σήμερα κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Να θυμίσουμε, σε όσους το έχουν ξεχάσει ,ότι η βασική πηγή ρύπανσης είναι αυτή της παρακάτω φωτογραφίας που απεικονίζει την έξοδο της σήραγγας της Λαψίστας.
Το τι περιλαμβάνει αυτό το κοκτέιλ το γνωρίζουμε λεπτομερώς:
"Επεξεργασμένα" απόβλητα από τον βιολογικό της πόλης των Ιωαννίνων (με ή χωρίς εισαγωγικά)
Ανεπεξέργαστα αστικά απόβλητα που απορρίπτονται παρανόμως σε όλο το μήκος της τάφρου.
Επεξεργασμένα και ανεπεξέργαστα απόβλητα από δραστηριότητες της ΒΙΠΕ και εκτός ΒΙΠΕ και
Η ρύπανση από τα λιπάσματα και φυτοφάρμακα λόγω των αγροτικών καλλιεργειών.
Από την έρευνά μας, προέκυψε ότι μεταξύ του 2005 και 2008 και μετά από την παρέμβαση των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος είχε συμφωνηθεί ένα ελάχιστο πλαίσιο παρεμβάσεων από όλους τους εμπλεκόμενους αρμόδιους φορείς και περιελάμβανε:
καθαρισμό της τάφρου
ταυτοποίηση των αγωγών και σφράγιση των παράνομων
αστυνόμευση για αποφυγή της παράνομης απόρριψης αποβλήτων
σύνδεση των βιομηχανιών της ΒΙΠΕ αλλά και αυτών εκτός ΒΙΠΕ με τον βιολογικό της πόλης των Ιωαννίνων.
Έργα βελτίωσης του βιολογικού της πόλης
Επιτάχυνση των προγραμμάτων διαχείρισης των αποβλήτων, υγρών και στερεών, των παρακαλάμιων δήμων.
Να υπογραμμίσουμε ότι για πολλά από τα παραπάνω δεν απαιτούνται σημαντικά ποσά.
Τι έχει γίνει για όλα αυτά;
Κάτι ψελλίζουν οι αρμόδιοι ότι ….προχωράει η σύνδεση των βιομηχανιών της ΒΙΠΕ με τον αγωγό, που οδηγεί στο βιολογικό και τίποτα περισσότερο.
Εκατομμύρια σε μελέτες προγράμματα, συνέδρια κλπ. Σπατάλη πόρων γενικά, με πενιχρά αποτελέσματα.
ΠΕΠ, ΘΗΣΕΑΣ, LIFE, INTEREG και ..ουκ έστι αριθμός! των πηγών χρηματοδότησης.
Ήλθε όμως η ώρα του απολογισμού και μάλιστα με απλά και κατανοητά λόγια.
Δώσαμε τόσα για μελέτες, τόσα για έργα, αυτά τα έργα δεν προχώρησαν για αυτούς τους λόγους, έχουν εξασφαλισθεί τόσα και θα κάνουμε αυτές στις παρεμβάσεις με αυτό το χρονοδιάγραμμα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες δηλ … με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Έτσι μόνο θα επιτευχθεί η ευαισθητοποίηση, απαραίτητη προϋπόθεση για την συμμετοχή των πολιτών.
Μια επισήμανση για τους αρμόδιους φορείς διαχείρισης
Όχι άλλα δάκρυα αδέρφια στερέψαμε!
Δεν ξέρουμε τι να πρωτοκλάψουμε!
Μην ξεχνάτε ότι οι φορείς διαχείρισης δεν είναι εργαστήρια παραγωγής μελετών και μάλιστα ήδη μελετημένων θεμάτων.
Καιρός για έργα!
Να συμπληρώσουμε μόνο ότι η πολιτεία ίσως θα πρέπει να σκεφτεί ότι οι πραγματικοί ¨οικολόγοι¨ ευρίσκονται ανάμεσα στους κατοίκους της περιοχής. Ίσως ένας ντόπιος, που ζει καθημερινά στην περιοχή, να ήταν πιο αποτελεσματικός για πρόεδρος φορέα. Οι πανεπιστημιακοί, που κατά πλειοψηφία έχουν καταλάβει τις καρέκλες των προέδρων, έχουν άλλο ρόλο και καιρός είναι να τον αναζητήσουν, γιατί προφανώς τον έχουν ξεχάσει χάριν της εξουσίας.
Ειδικά για τον φορέα διαχείρισης στενών και εκβολών ποταμών Αχέροντα και Καλαμά και από την σχετική σελίδα της διαύγειας (φωτό αριστερά) προκύπτει ότι έχει πάρει 4 αποφάσεις. Από αυτές, οι δύο είναι για δαπάνες, μια για πρόσληψη προσωπικού και μία προκήρυξη για νομική υποστήριξη.
Σημειώνεται ότι το 40% αυτών των δαπανών αφορούν το αυτοκίνητο του φορέα και το 20% τις μετακινήσεις του προέδρου.
Και κάτι για τους βιομηχάνους και βιοτέχνες της περιοχής.
Να θυμίσουμε την γνωστή παροιμία: ότι όποιος κατουράει στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι και επειδή η Ήπειρος έχει κάποιες από τις καλύτερες βιομηχανίες τροφίμων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο η προσοχή θα πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ένα διατροφικό σκάνδαλο θα έχει καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο στην περιοχή αλλά σε όλη τη χώρα.
Οι ίδιοι λοιπόν θα πρέπει να διασφαλίσουν το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα στην περιοχή, διότι είναι αυτό που επηρεάζει και την ποιότητα και την ασφάλεια των προϊόντων αλλά και την βιωσιμότητα γενικότερα.
Ας οργανώσουν δικό τους σύστημα εσωτερικού ελέγχου κυρίως ως προς τη διαχείριση των υγρών και στερεών αποβλήτων. Σε τελευταία ανάλυση ας ¨κλείσουν – αποκλείσουν¨ τους ρυπαντές αφού η πολιτεία αδυνατεί να το κάνει.
Ένα τραγούδι αφιερωμένο στους κατοίκους των παρακαλάμιων δήμων και του Δέλτα του ποταμού, που αγωνίζονται χρόνια τώρα για το δικό τους ποτάμι και ζουν με το όνειρο να ξανακολυμπήσουν στα νερά του.
http://www.youtube.com/watch?v=IH-5N0g8JxE&feature=player_embedded
http://glousta.blogspot.com/2011/06/blog-post_16.html
Κοιτάζοντας τις τελευταίες μέρες παλιές φωτογραφίες από το πανηγύρι του Αϊ Γιάννη είδα και μερικές από το 1992 (είκοσι περίπου χρόνια πριν) και εκείνο που μου ήρθε στη μνήμη ήταν οι αγώνες όλων των Θεσπρωτών για την προστασία του Καλαμά. Αγώνες που στόχο είχαν να μείνει το μεγαλύτερο ποτάμι της Θεσπρωτίας καθαρό και να μην μολυνθεί από τα αστικά και τα βιομηχανικά λύματα της πόλης των Ιωαννίνων.
Τα πανώ από τον αγώνα για τη σωτηρία του Καλαμά και της Λαγκάβιτσας,
δηλώνουν την αγωνία των κατοίκων της Μουργκάνας,
για την τύχη των ποταμών της Θεσπρωτίας.
Πέρασαν από τότε είκοσι χρόνια και φαίνεται πως το πρόβλημα παραμένει, ίσως όχι στο ίδιο μέγεθος, αλλά ο Καλαμάς εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο μολυσμένα ποτάμια της χώρας μας.
Τα συνθήματα φανερώνουν τον αγωνιστικό παλμό
των κατοίκων της Μουργκάνας!
Και μόλις προχθές διάβασα στο ιστολόγιο "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ" ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Καλαμά, στο όμορφο αυτό ποτάμι της Θεσπρωτίας με τον εύγλωτο τίτλο:
“ΚΑΛΑΜΑΣ: τα όμορφα ποτάμια, όμορφα καταστρέφονται”
Όσοι δεν έχετε επισκεφθεί περιοχές της Ηπείρου , που διασχίζει ο ποταμός Καλαμάς ή το Δέλτα του ποταμού στην περιοχή Σαγιάδας της Θεσπρωτίας, θα πρέπει να το προγραμματίσετε σύντομα. Η περιοχή αυτή είναι μια από τις πιο όμορφες της Ελλάδας. Όμως, χρόνια τώρα κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να την καταστρέψουμε.
Δεν είναι σωστό να μεταθέτουμε κάθε φορά τις ευθύνες στην πολιτεία και στους αρμοδίους φορείς της, γιατί σε τελευταία ανάλυση πολιτεία είμαστε όλοι εμείς.
Σήμερα, στην εποχή της οικονομικής κρίσης, είναι το κατάλληλο timing για τον απολογισμό και τον καταλογισμό ευθυνών.
Λίγα λόγια για το ποτάμι.
Ο ποταμός Καλαμάς ή Θύαμις, με μήκος 113 km και με λεκάνη απορροής έκτασης 1747 km2, είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ηπείρου και του ομώνυμου υδατικού διαμερίσματος. Ο Καλαμάς έχει τις πηγές του στο βόρειο – βορειοδυτικό τμήμα της Ηπείρου. και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος, στο στενό της Κέρκυρας νότια του Δ. Δ. Σαγιάδας.
Το Δέλτα του Καλαμά περιλαμβάνει την παλιά και τη νέα κοίτη του και είναι ένας από τους σημαντικότερους υγροτόπους της Δυτικής Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης. Η έκταση της προστατευόμενης περιοχής του Δέλτα Καλαμά ανέρχεται σε 8.531 εκτάρια.
Ανατολικά – νοτιοανατολικά της λεκάνης απορροής του Καλαμά, βρίσκεται η λεκάνη Ιωαννίνων, με έκταση 510 km2 και κυριότερο υδρογραφικό χαρακτηριστικό τη λίμνη Παμβώτιδα ή Ιωαννίνων.
Μεταξύ των δύο λεκανών υπάρχει υδραυλική επικοινωνία τόσο επιφανειακά όσο και υπόγεια. Επιφανειακά, η λεκάνη Ιωαννίνων παροχετεύει νερά στη λεκάνη Καλαμά μέσω της υπερχείλισης της λίμνης Παμβώτιδας προς την πλευρά του Περάματος, όπου υπάρχει θυρόφραγμα. Από το σημείο αυτό ξεκινάει κεντρική αποστραγγιστική τάφρος, η οποία κατασκευάστηκε το 1956, για την προστασία της πεδινής περιοχής που βρίσκεται βόρεια – βορειοδυτικά της λίμνης από πλημμύρες και την αποστράγγισή της. Η τάφρος αυτή, μήκους 17,1 km και παροχετευτικότητας 40 m3/s, οδηγεί τα νερά της υπερχείλισης της λίμνης και της αποστράγγισης της ευρύτερης περιοχής στη σήραγγα Λαψίστας, μήκους 4,2 km, η οποία στη συνέχεια εκβάλλει στον Βελτσίστικο, παραπόταμο του π. Καλαμά, κοντά στον οικισμό της Κληματιάς του Δήμου Ευρυμενών.
Μετά την σύντομη περιγραφή ας μπούμε στο κυρίως θέμα!
Ο Καλαμάς είναι ίσως το μοναδικό ποτάμι που γνωρίζουμε επακριβώς τις πηγές ρύπανσης εδώ και 40 χρόνια, αλλά ακόμη και σήμερα κλείνουμε τα μάτια και κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Να θυμίσουμε, σε όσους το έχουν ξεχάσει ,ότι η βασική πηγή ρύπανσης είναι αυτή της παρακάτω φωτογραφίας που απεικονίζει την έξοδο της σήραγγας της Λαψίστας.
Το τι περιλαμβάνει αυτό το κοκτέιλ το γνωρίζουμε λεπτομερώς:
"Επεξεργασμένα" απόβλητα από τον βιολογικό της πόλης των Ιωαννίνων (με ή χωρίς εισαγωγικά)
Ανεπεξέργαστα αστικά απόβλητα που απορρίπτονται παρανόμως σε όλο το μήκος της τάφρου.
Επεξεργασμένα και ανεπεξέργαστα απόβλητα από δραστηριότητες της ΒΙΠΕ και εκτός ΒΙΠΕ και
Η ρύπανση από τα λιπάσματα και φυτοφάρμακα λόγω των αγροτικών καλλιεργειών.
Από την έρευνά μας, προέκυψε ότι μεταξύ του 2005 και 2008 και μετά από την παρέμβαση των Επιθεωρητών Περιβάλλοντος είχε συμφωνηθεί ένα ελάχιστο πλαίσιο παρεμβάσεων από όλους τους εμπλεκόμενους αρμόδιους φορείς και περιελάμβανε:
καθαρισμό της τάφρου
ταυτοποίηση των αγωγών και σφράγιση των παράνομων
αστυνόμευση για αποφυγή της παράνομης απόρριψης αποβλήτων
σύνδεση των βιομηχανιών της ΒΙΠΕ αλλά και αυτών εκτός ΒΙΠΕ με τον βιολογικό της πόλης των Ιωαννίνων.
Έργα βελτίωσης του βιολογικού της πόλης
Επιτάχυνση των προγραμμάτων διαχείρισης των αποβλήτων, υγρών και στερεών, των παρακαλάμιων δήμων.
Να υπογραμμίσουμε ότι για πολλά από τα παραπάνω δεν απαιτούνται σημαντικά ποσά.
Τι έχει γίνει για όλα αυτά;
Κάτι ψελλίζουν οι αρμόδιοι ότι ….προχωράει η σύνδεση των βιομηχανιών της ΒΙΠΕ με τον αγωγό, που οδηγεί στο βιολογικό και τίποτα περισσότερο.
Εκατομμύρια σε μελέτες προγράμματα, συνέδρια κλπ. Σπατάλη πόρων γενικά, με πενιχρά αποτελέσματα.
ΠΕΠ, ΘΗΣΕΑΣ, LIFE, INTEREG και ..ουκ έστι αριθμός! των πηγών χρηματοδότησης.
Ήλθε όμως η ώρα του απολογισμού και μάλιστα με απλά και κατανοητά λόγια.
Δώσαμε τόσα για μελέτες, τόσα για έργα, αυτά τα έργα δεν προχώρησαν για αυτούς τους λόγους, έχουν εξασφαλισθεί τόσα και θα κάνουμε αυτές στις παρεμβάσεις με αυτό το χρονοδιάγραμμα. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες δηλ … με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Έτσι μόνο θα επιτευχθεί η ευαισθητοποίηση, απαραίτητη προϋπόθεση για την συμμετοχή των πολιτών.
Μια επισήμανση για τους αρμόδιους φορείς διαχείρισης
Όχι άλλα δάκρυα αδέρφια στερέψαμε!
Δεν ξέρουμε τι να πρωτοκλάψουμε!
Μην ξεχνάτε ότι οι φορείς διαχείρισης δεν είναι εργαστήρια παραγωγής μελετών και μάλιστα ήδη μελετημένων θεμάτων.
Καιρός για έργα!
Να συμπληρώσουμε μόνο ότι η πολιτεία ίσως θα πρέπει να σκεφτεί ότι οι πραγματικοί ¨οικολόγοι¨ ευρίσκονται ανάμεσα στους κατοίκους της περιοχής. Ίσως ένας ντόπιος, που ζει καθημερινά στην περιοχή, να ήταν πιο αποτελεσματικός για πρόεδρος φορέα. Οι πανεπιστημιακοί, που κατά πλειοψηφία έχουν καταλάβει τις καρέκλες των προέδρων, έχουν άλλο ρόλο και καιρός είναι να τον αναζητήσουν, γιατί προφανώς τον έχουν ξεχάσει χάριν της εξουσίας.
Ειδικά για τον φορέα διαχείρισης στενών και εκβολών ποταμών Αχέροντα και Καλαμά και από την σχετική σελίδα της διαύγειας (φωτό αριστερά) προκύπτει ότι έχει πάρει 4 αποφάσεις. Από αυτές, οι δύο είναι για δαπάνες, μια για πρόσληψη προσωπικού και μία προκήρυξη για νομική υποστήριξη.
Σημειώνεται ότι το 40% αυτών των δαπανών αφορούν το αυτοκίνητο του φορέα και το 20% τις μετακινήσεις του προέδρου.
Και κάτι για τους βιομηχάνους και βιοτέχνες της περιοχής.
Να θυμίσουμε την γνωστή παροιμία: ότι όποιος κατουράει στη θάλασσα το βρίσκει στο αλάτι και επειδή η Ήπειρος έχει κάποιες από τις καλύτερες βιομηχανίες τροφίμων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο η προσοχή θα πρέπει να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Ένα διατροφικό σκάνδαλο θα έχει καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο στην περιοχή αλλά σε όλη τη χώρα.
Οι ίδιοι λοιπόν θα πρέπει να διασφαλίσουν το περιβαλλοντικό τους αποτύπωμα στην περιοχή, διότι είναι αυτό που επηρεάζει και την ποιότητα και την ασφάλεια των προϊόντων αλλά και την βιωσιμότητα γενικότερα.
Ας οργανώσουν δικό τους σύστημα εσωτερικού ελέγχου κυρίως ως προς τη διαχείριση των υγρών και στερεών αποβλήτων. Σε τελευταία ανάλυση ας ¨κλείσουν – αποκλείσουν¨ τους ρυπαντές αφού η πολιτεία αδυνατεί να το κάνει.
Ένα τραγούδι αφιερωμένο στους κατοίκους των παρακαλάμιων δήμων και του Δέλτα του ποταμού, που αγωνίζονται χρόνια τώρα για το δικό τους ποτάμι και ζουν με το όνειρο να ξανακολυμπήσουν στα νερά του.
http://www.youtube.com/watch?v=IH-5N0g8JxE&feature=player_embedded
http://glousta.blogspot.com/2011/06/blog-post_16.html
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
