Η Αργεντινη και η Ελλαδα.... Μια ιστορια σε επαναληψη!
Πως κάνουν ρε σεις σε κάτι ταινίες που βγάζουν δύο εκδοχές με διαφορετικό τέλος? Πάει η ταινία ολόιδια μέχρι ένα σημείο και μετά βλέπεις όποια εκδοχή σου αρέσει… ‘Η σκοτώνει τους πάντες ο “καλός”, ή σκοτώνει τους πάντες και παντρεύεται κιόλας.
Στην ζωή πάντως και στις δύο εκδοχές σκοτώνεται πάντα ο “καλός”.
Βγήκε η Αργεντίνα Πρόεδρος Κριστίνα Κίρχνερ και δήλωσε πως «η κατάσταση στην Ελλάδα μου θυμίζει την Αργεντινή του 2001».
Η Αργεντινή που τότε από την «εκσυγχρονισμένη» Ελλάδα βλέπαμε να χρεοκοπεί και να σκοτώνεται στους δρόμους έχει μια σειρά οικονομικών χαρακτηριστικών ανατριχιαστικά όμοιων με την Ελλάδα:
i ) μία οικονομική ανάπτυξη εξαρτώμενη από το ξένο κεφάλαιο από την ανεξαρτησία της χώρας,
ii ) συνεχή έλεγχο επί των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων της χώρας προκειμένου να παραμένει μονίμως κάτω από την εξάρτηση των πατρόνων της (πρακτική την οποία ξεκίνησαν οι Βρετανοί τον 19ο αιώνα μέσω του λιμανιού του Μπουένος Άιρες και συνέχισαν οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη),
iii ) συνεχείς αλλαγές οικονομικών πολιτικών και προγραμμάτων ανάλογα με την εκάστοτε κυβέρνηση με αποτέλεσμα -και λόγω όλων των παραπάνω παραγόντων- μικρές κρίσεις οι οποίες επιδείνωναν σταθερά την συνολική οικονομική και παραγωγική δυνατότητα της χώρας,
iv ) συνεχείς δανεισμούς για να καλύπτει τις τρύπες, πάντα από καλοθελητές που ήταν έτοιμοι να « βοηθήσουν»,
v ) υδροκεφαλισμό της ήδη ελεγχόμενης οικονομίας με επίκεντρο το Μπουένος Άιρες, σε βαθμό μεγαλύτερο του οικονομικού υδροκεφαλισμού που υπάρχει στην Ελλάδα=Αθήνα…
vi) μια χούντα λίγο μετά την δική μας (1976-1983) που εκτίναξε όπως και τα δικά μας χαϊβάνια το δημόσιο χρέος και
vii ) κυβερνήσεις σταθερά προσανατολισμένες προς την φιλελεύθερη αγορά στην εποχή της μεταπολίτευσης αμέσως μετά την δικτατορία με χειρότερη αυτή που αναλαμβάνει μετά τη δικτατορία, του Raúl Alfonsín, η οποία καταρρέει στις 8 Ιουλίου του ’89 αφήνοντας τους Αργεντίνους με τους χαμηλότερους πραγματικούς μισθούς της πεντηκονταετίας! Ο Carlos Menem που ακολουθεί μπάζει στη χώρα το Δ.Ν.Τ. μέσω της δολαριοποίησης της οικονομίας.
Επιπλέον εκεί μπορεί να μην είχαν Εμφύλιο Πόλεμο όπως εμείς, αλλά όσους ξεπάστρεψε εδώ η δεξιά το 1946-49 τους ξεπάστρεψε εκεί (και σε μεγαλύτερο βαθμό ίσως) η δικτατορία του Βιντέλα (1976-83) στην διάρκεια του λεγόμενου «Βρώμικου Πολέμου» (Guerra Sucia). Το εδώ «παρακράτος» της τριακονταετίας 1945-74 ίσχυε και με το παραπάνω εκεί για δεκαετίες και τουλάχιστον μέχρι το 1983…
Άλλο σημαντικά κοινά στον ψυχολογικό τομέα:
1) Περισσότερο κι από εμάς οι Αργεντίνοι παρασύρονται εύκολα στα κελεύσματα έξυπνων τακτικιστών λαϊκιστών πολιτικών. Στην Ελλάδα τα γνωρίζετε, στην Αργεντινή θα έχετε ακούσει για τους Περόν και ειδικά την Εβίτα Περόν…Ακόμα και τώρα η υποστήριξη κάποιου Προέδρου (όπως του ζεύγους Κίρχνερ) μοιάζει πιο πολύ με υποστήριξη ποδοσφαιρικής ομάδας.
2) Σαν και εμάς οι Αργεντίνοι είναι στα χαρτιά όλοι σοσιαλιστές αλλά ΝΑ σου μια δεξιά με ένα μεγάλο σταθερό εκλογικό σώμα υπέρ της (όπως στην Ελλάδα) να κυριαρχεί πάντα στην χώρα.
3) Υπάρχει μια γενικότερη απαξίωση όλου του πολιτικού συστήματος στην λογική ότι είναι όλοι ίδιοι.
Πριν ξεσπάσει η κρίση το ’98 που οδηγεί στην χρεoκοπία του 2001 υπάρχουν επίσης κάποιες αξιοσημείωτες ομοιότητες όσον αφορά τις οικονομικές πολιτικές της Αργεντινής (για όλη τη δεκαετία του ’90) με τις αντίστοιχες οικονομικές πολιτικές της Ελλάδας (την δεκαετία του 2000):
1) Έγιναν ευρείες ιδιωτικοποιήσεις εταιριών που κατέληγαν σε ξένα χέρια και μάλιστα ανά περιπτώσεις σε τιμές χαμηλότερες των πραγματικών (εύκολο παράδειγμα στην Ελλάδα ο ΟΤΕ)
2) Μετά την μεγάλη οικονομική κρίση που χτύπησε την Βραζιλία το 1998 πολλές αργεντίνικες επιχειρήσεις μετανάστευσαν στην γείτονα χώρα για να επωφεληθούν των φθηνών εργατικών βραζιλιάνικων χεριών (βλ. ελληνικές επιχειρήσεις και εξάπλωση στα Βαλκάνια εις βάρος της παραγωγής εντός της χώρας)
3) Προκειμένου οι φιλελεύθεροι Αργεντίνοι πολιτικοί να συγκρατήσουν την «φήμη της χώρας στις διεθνείς αγορές» (επί της ουσίας να συνεχίζουν να δανείζονται αβέρτα) προέβησαν στην δολαριοποίηση της οικονομίας συνδέοντας το εθνικό νόμισμα, το πέσο με το δολάριο. Αποτέλεσμα η χώρα να είναι αιχμάλωτη του νομίσματος της πολύ μεγαλύτερης οικονομίας των ΗΠΑ και του διεθνούς εμπορίου στο οποίο κυριαρχούσε το δολάριο. Αντίστοιχα βέβαια εδώ «ευρωποιήσαμε» την οικονομία μας, και όπως τώρα φαίνεται, παθαίνουμε τα ίδια.
Αποτέλεσμα της δολαριοποίησης και της ελεγχόμενης παραγωγής στο όνομα των αγορών ήταν οι τότε συνέπειες στην Αργεντινή και μετέπειτα στην Ελλάδα:
α) πρόσκαιρη μόνο μείωση του πληθωρισμού,
β) αύξηση των τιμών των παραγόμενων προϊόντων με επακόλουθη πτώση των εξαγωγών και αύξηση των εισαγωγών πιο «ανταγωνιστικών» προϊόντων (π.χ. βραζιλιάνικών που λόγω εργατικού κόστους και της τεράστιας υποτίμησης του ριάλ είχαν γίνει πάμφθηνα),
γ) δημιουργία αρνητικού ισοζυγίου που έπρεπε να καλύπτεται συνεχώς με νέους δανεισμούς (ακριβώς τα ίδια με μας έτσι..;)
Στα χρόνια που οι Αργεντίνοι ζουν την δολαριοποίηση της οικονομίας τους (ακολουθώντας τις συμβουλές του Δ.Ν.Τ. από το 1991 και «τσιμπώντας» ταυτόχρονα και κάποια δάνεια από αυτό από το 1998) παρατηρούνται ακριβώς τα ίδια χάλια στους οικονομικούς δείκτες με τα αντίστοιχα ελληνικά την εποχή του ευρώ:
i) τεράστια αύξηση του δημόσιου χρέους κατά 36% το 1996-99 (στην Ελλάδα 33% το διάστημα 2006-2009)
ii) τεράστια άνοδος της ανάγκης συνεχών δανεισμών που θα εξισορροπούν τα αρνητικά εμπορικά ισοζύγια.
iii) αρχικό μπουμ στην οικονομία στα μέσα της δεκαετίας του ’90 που σύντομα σκάει σαν μπαλόνι,
iv) οι Αργεντίνοι συνδέοντας το δολάριο με το πέσο πίστευαν ότι θα μπορούν να παίξουν «ισότιμα» με την πολύ μεγαλύτερη οικονομία των ΗΠΑ (κατά το «ισότιμοι εταίροι» που τόσα χρόνια ακούμε για το κράτος-μέλος Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τόσα χρόνια πληρώνουμε). Το δολάριο όμως τότε ανέβαινε σε σχέση με άλλα νομίσματα: αυτό σήμαινε ότι ανέβαινε και πέσο! (όπως για χρόνια ανέβαινε και το ευρώ σε σχέση με άλλα νομίσματα)
Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι έτσι ακριβώς όπως συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα
-οι διεθνείς αγορές «χάνουν την εμπιστοσύνη τους» στην χώρα και αρχίζουν να την δανείζουν με επιτόκια ύψους 19% κτλ…
Ακριβώς όπως η ελληνική κυβέρνηση, έτσι και η αργεντίνικη τότε
-δεν είναι δυνατόν να δανειστεί με τέτοια επιτόκια γιατί «θα χρεοκοπήσει».
Και τι κάνει; Ότι την σπρώχνουν να κάνει…
Χτυπάει τηλεφωνάκι, και…
-βλέπει τους χαρτογιακάδες του Δ.Ν.Τ να προσγειώνονται στο αεροδρόμιο του Μπουένος Άιρες με τα ματωμένα μαχαίρια στο στόμα. Από το ’91 ήταν εκεί, αλλά τώρα θα αναλάμβαναν να “συγιρίσουν” τα πράγματα οριστικά…
Τα μεγάλα ΜΜΕ και η δεξιά της χώρας μάλιστα πανηγυρίζουν που το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα έρθει να λυτρώσει την χώρα,
-αντί να θυμίσουν τον κόσμο ότι όπου το Δ.Ν.Τ. έχει βάλει το μα-χέρι του στολίζουν κάσες,
-σπιλώνουν κάθε προσπάθεια αντίδρασης με όποιο τρόπο μπορούν
-και στοχοποιούν την αριστερά ως την δύναμη της συντήρησης που θέλει να κρατήσει την χώρα πίσω αντί να κατεβάσει τα βρακιά στα νέα μέτρα και να τους πει και μπράβο…
(Μέχρι στιγμής στα βασικά σημεία το μόνο που έχει αλλάξει στην ιστορία είναι το αεροδρόμιο…)
Από εδώ και πέρα η ιστορία στην Ελλάδα τώρα αρχίζει να γράφεται. Να όμως εν συντομία πως γράφτηκε στην Αργεντινή:
Ενώ η κατάσταση είναι οριακή (όπως στην Ελλάδα του 2007), βγαίνει εκτός ελέγχου (όπως στην Ελλάδα του 2009) όταν μια παγκόσμια μίνι-οικονομική κρίση ξεσπά μετά την επίθεση της 11ης Σεπ. 2001.
Η κυβέρνηση του Fernando de la Rúa αρνείται να προβεί σε αποσύνδεση του πέσο με το δολάριο και να κάνει υποτίμηση του νομίσματος ακόμα και με το μαχαίρι στο λαιμό! (Εδώ βέβαια η Ελλάδα δεν μπορεί να προβεί σε υποτίμηση γιατί δεν έχει δικό της νόμισμα, έχει το ευρώ, που είναι νόμισμα κυρίως γερμανικό). Κατά τον de la Rúa θα πρόκειται για «πολιτική αυτοκτονία». Προτιμά να αυτοκτονήσει η χώρα.
Γιατί αρνείται; Επειδή φοβάται φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό και κερδοσκοπικές επιθέσεις (ίδιο ε;..) Για να «μην φύγουν οι επενδυτές» και να διατηρήσει την εμπιστοσύνη των αγορών-δολοφόνων η κυβέρνηση προτιμούσε να βλέπει το 57% (επίσημα) των Αργεντίνων να πέφτει σε μερικά μερόνυχτα κάτω από το όριο της φτώχειας.
Το τεράστιο δάνειο του Δ.Ν.Τ. δεν κατάφερε παρά να ανακόψει πρόσκαιρα την πτώση της οικονομικής ανάπτυξης (της τάξεως του -4%) σταθεροποιώντας την για λίγο κοντά στο 0. (Εδώ οι δικοί μας βαυκαλίζονται ότι «το Δ.Ν.Τ. συμμετέχει μόνο κατά το 1/3»)
Και έτσι, τον Νοέμβριο του 2001 η κυβέρνηση λέει στο Δ.Ν.Τ. ότι δεν μπορεί να εκπληρώσει τα μέτρα για τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος. (Για συγκρίνετε: ήδη όλο και περισσότεροι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ λένε ότι είναι αδύνατον να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της ελληνικής κυβέρνησης.)
Τότε το Δ.Ν.Τ δεν παραχωρεί προγραμματισμένο δάνειο ύψους 1,2 δις δολαρίων και η χώρα χρεοκοπεί…Εκεί ξεκινάν τα γλέντια…
-αρχικά η κυβέρνηση βγάζει όλη τη χώρα στον δρόμο όταν ανακοινώνει περιορισμούς στις αναλήψεις τραπεζικών λογαριασμών ενώ παράλληλα ,
-υπάρχει άτακτη φυγή ξένων επιχειρήσεων και επενδύσεων,
-μαζικές χρεοκοπίες,
-η ανεργία (η επίσημη) εκτινάχτηκε στο 23% αφού οι απολύσεις έσπασαν κάθε ρεκόρ,
-ο κόσμος άρχισε να βγαίνει στους δρόμους οργισμένος
-πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι άρχισαν να πληρώνονται σε ομόλογα δημοσίου μέχρι και το 50% του μισθού τους,
-αφού ο μισθός τους περικόπηκε κατά 20%,
- άνθισαν οι οικονομίες ανταλλαγών, (δίνω τυρί για να πάρω τσιγάρα)
-η φτώχεια χτύπησε την πόρτα κάθε Αργεντίνου σε χρόνο μηδέν,
-δημιουργήθηκαν παραγκουπόλεις της μιζέριας, οι villas miserias,
-ο κόσμος έσπαζε καταστήματα και έμπαινε να πάρει τα βασικά προκειμένου να ζήσει,
-σε πολλές περιπτώσεις σε εφόδους σε καταστήματα ή σε πορείες παρατηρήθηκε μια λογική επιβίωσης που παρέπεμπε σε άγρια ένστικτα, ήταν «εγώ ή εσύ»,
-στις πορείες 50ρηδες την έπεφταν σε πάνοπλους ματατζήδες με πέτρες ή καδρόνια ή και με γυμνά χέρια,
-πάνοπλες ομάδες αστυνομικών που φυλούσαν κυβερνητικά και άλλα κτίρια μεγάλων οικονομικών παραγόντων, υποχωρούσαν μπροστά στην οργή του λαού,
-σε πολλές περιπτώσεις πάντως οι δυνάμεις ασφαλείας στέκονταν απλοί παρατηρητές μπροστά στην οργή των ανθρώπων,
-οι τηλεοράσεις τα έριχναν όλα στους «λίγους κομμουνιστές» δείχνοντας πλάνα 300 ατόμων σε πορείες δεκάδων χιλιάδων
-δεν έδειχναν τα πλάνα μέχρι πρότινος αξιοπρεπέστατων οικονομικά ανθρώπων που έσφαζαν ζώα στους δρόμους των πόλεων για να τραφούν.
Το Argentinazo του 2001-2002 δεν είναι μία νίκη του λαού, αλλά μία απελπισμένη απάντηση στην ήττα του. Πήρε στο διάβα του όλη την άρχουσα οικονομική και πολιτική ελίτ που είχε πιστέψει ότι έχει καταφέρει να αποχαυνώσει τον μέσο πολίτη.
Ο πασίγνωστος Paul Krugman περιγράφει γλαφυρά το Δ.Ν.Τ. για την παρέμβασή του στην Αργεντινή, παρομοιάζοντάς το με «τους γιατρούς του Μεσαίωνα που επέμεναν να προκαλούν αιμορραγία στους ασθενείς τους και επαναλάμβαναν τη διαδικασία αυτή, όταν η απώλεια αίματος επιδείνωνε την κατάστασή τους».
Από εδώ και πέρα η λύση όμως θα είναι πιθανότατα διαφορετική καθώς στην κρίση της Αργεντινής δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε ευρώ. Θυμηθείτε επίσης ότι το χρέος της χώρας αντιστοιχούσε στο 50% του ΑΕΠ και όχι στο 120% που έχει φτάσει εδώ.
Η νέα κυβέρνηση Eduardo Duhalde που αναλαμβάνει την Πρωτοχρονιά του 2002 αποσυνδέει το πέσο από το δολάριο και κάνει τεράστια υποτίμηση στο πέσο (-28%) που έφτασε τελικά μέσω της συνεχώς αυξανόμενης ισοτιμίας του δολαρίου εναντίον του να υποστεί μείωση στην αξία του μέχρι και 75%!!!
Η ισοτιμία πέσο-δολαρίου σταθεροποιείται πολύ αργότερα και με μαζικά μέτρα της Κεντρικής Τράπεζας άρχισε να βελτιώνεται η κατάσταση. Ο Néstor Kirchner που αναλαμβάνει τον Μάη του 2003, κρατά τον πραγματιστή (όπως δείχνουν σήμερα πια τα γεγονότα) υπουργό Οικονομίας του Ντουάλτε, Ρομπέρτο Λαβάνια. Το κλειδί της ανάκαμψης τελικά είναι η υποτίμηση του νομίσματος που ξανακάνει τα προϊόντα της χώρας φτηνά για εξαγωγές, τσακίζουν την φοροδιαφυγή (που όπως και στην Ελλάδα έκανε θραύση) και μειώνουν κρατικές σπατάλες (σήμα-κατατεθέν της Grecia!)
Ο κόσμος πήρε παραγωγικές μονάδες στα χέρια του και άρχισε να τις λειτουργεί μόνος του. Σύντομα θα ήταν κερδοφόρες. Επιπλέον η δικαιοσύνη της Αργεντινής δεν αναγνωρίζει δικαιοδοσίες ξένων δικαστηρίων επί τριών νέων ομολόγων που εκδίδει. Οι τόκοι των ληξιπρόθεσμων δανείων δεν αναγνωρίστηκαν από την Αργεντινή. Έτσι κάποιοι δανειστές «κλαίγανε» αλλά η χώρα σώθηκε. Εδώ δεν υπάρχει νομίζω τέτοια δυνατότητα-κότσια.
Υπάρχει όμως η ομοιότητα ότι η χώρα που πίεσε την κατάσταση μέχρι τα άκρα (μαζί με την Ιταλία) στο ζήτημα της αποπληρωμής των χρεών ήταν η… Γερμανία. Άλλη ομοιότητα είναι ότι ο πλούσιος βορράς έβλεπε τους Αργεντίνους εργαζόμενους ως καλοπληρωμένους κακομαθημένους τεμπέληδες, ενώ η πραγματικότητα ήταν τελείως διαφορετική. Η τρίτη ομοιότητα είναι ότι όπως και στην Ελλάδα τώρα, η εξουσία ανακάλυψε ότι το να παίζεις με τα μυαλά «αποχαυνωμένων» έχει πάντοτε και ένα όριο…
YΓ: Δεν ανέφερα τα “παιχνίδια” των ισοτιμιών και της σύνδεσης δολαρίου-πέσο, ούτε τα οικονομικά προγράμματα που συνεχώς έβγαιναν γιατί το κείμενο θα γινόταν ακόμα μεγαλύτερο…Δεν πρόκειται άλλωστε για οικονομικό κείμενο αλλά για σκέψεις που αφορούν την τότε κρίση και τις συγκρίσεις της με την σημερινή.
http://voria-tis-athinas.blogspot.com/2010/05/de-argentina-greciala-historia-se.html#more
http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=173466#173466
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Ελλάδα, πτωχή χώρα και με χαμένη την τιμή της
Πτωχη και με χαμενη την τιμη της
Η Ελλαδα ηταν καποτε, οχι και τοσο παλια, χωρα φτωχη. Απομονωμενη στον μυχοο της Ανατολικης Μεσογειου, στο Νοτιο ακρο της Βαλκανικης, πριν ακομη γεμισει απο τους επισκεπτες με τα σακιδια και τα σανδαλια, οι οποιοι εφεραν μαζι τους και τον πολιτισμο.
Τα συνορα με τις χωρες του Συμφωνου της Βαρσοβιας, η "γεωστρατηγικη" της θεση, την εκαναν απαραιτητη στα αμυντικα σχεδια των δυτικων νεοαποικιοκρατων. Και το πληρωσε πολυ ακριβα. Υπευθυνοι, πρωτα και κατ αρχην οι ξεπλυμενοι κωλοεγγλεζοι, τους οποιους διαδεχτηκαν οι κωλοαμερικανοι, πετωντας εδω για πρωτη φορα παγκοσμια βομβες ναπαλμ το 1948, και αρχιζοντας απο εδω, για πρωτη φορα, παγκοσμια, τον πολεμο τους "κατα του κομμουνισμου".
Ετσι η Ελλαδα, τα πρωτα μεταπολεμικα χρονια, δεν μπορεσε να ακολουθησει τον βηματισμο των λοιπων χωρων της Δυτικης Ευρωπης. Γιατι σε αντιθεση με την Δυτικη Ευρωπη, οπου τα Κομμουνιστικα Κομματα, απο το 1945 μεχρι το 1948, ειχανε μπει σε ολες τις κυβερνησεις συνεργασιας, στην Ελλαδα οι κωλοεγγλεζοι που μας θεωρουσαν μπανανια και αποικια τους, βυθισαν τη χωρα στο αιμα, και πηραν στη δουλεψη τους τους συνεργατες των ναζιστων γερμανων, τους γνωστους γερμανοτσολιαδες, μαυραγοριτες και τετοια αλλα φυντανια, με τα γνωστα τραγικα αποτελεσματα. Και εμειναν να απορουν οσοι ειχαν αντιπαλεψει το ναζιστικο θεριο, για το τι εγινε. Εξυναν το κεφαλι τους και αναρωτιουνταν, αφου νικησαμε τους γερμανους ναζιστες, εμας γιατι μας πανε στο εκτελεστικο αποσπασμα?
Τα χρονια που ακολουθησαν το αιματοκυλισμα, ηταν χρονια μνησικακιας εκ μερους των νικητων. Δεν εφτανε που οντας προδοτες, εχοντας συνεργαστει στην αρχη με τους γερμανους ναζιστες και κατοπιν με τους εγγλεζους και αμερικανους αποικιοκρατες, καταφεραν να νικησουν τον αδουλωτο ελληνικο λαο, συνεχισαν τα ξεφτιλικια τους, σαν σκουλικια και απατριδες που ηταν.
Η Ελλαδα μενει σε αυτα τα δεισεκτα ετη μεχρι το 1974 που ηρθε η Δημοκρατια κλεισμενη στον εαυτο της, ο ελληνικος λαος ολοκληρος να ειναι στο ελεος του χωροφυλακα, και ηταν αυτη η μνησικακια που οικοδομησε σε αυτα τα δυσκολα χρονια για το λαο αυτο το καταθλιπτικο κατασκευασμα του Δημοσιου, δυσμορφου και εχθρικου απεναντι στην κοινωνια που υποτιθεται οφειλε να υπηρετει.
Ο ελληνικος λαος χωριστικε απο τους κυριαρχους σε δυο μερη. Το 33%, που ειχαν προδοσει, ειχαν συνεργαστει με τους ναζιστες και μετα με τους αγγλοαμερικανους, οπου αυτοι οι αλητες νεμονταν και ληστευαν το Δημοσιο του οποιου οι πορτες για αυτους ηταν ορθανοιχτες, κλεβοντας και απομυζοντας το δημοσιο κορβανα και τον ελληνικο λαο, σαν παρασυτικα ζωηφια, σαν βδελλες που σου ρουφαν το αιμα, και το 67%, που ειχε αντισταθει, επρεπε να πηγαινει στην ασφαλεια και τη χωροφυλακη και να ζηταει καθαρο χαρτι κοινωνικων φρονιματων για να πιασει δουλεια ακομα και βοθρατζη, και φυσικα ηταν κλειστες για αυτον τον κοσμο οι πορτες του Δημοσιου.
H ελληνικη κοινωνια, οπως και οι ελληνες διανοουμενοι, παρα τη μνησικακια, παρα τη χολη που ειχε καταπιει, κρατουσε ακομη τα αντανακλαστικα της, τη ντομπροσυνη, την αλληλεγγυη, την εκφορα της Αληθειας.
Στην Ελλαδα εκεινη την εποχη, υπηρχε φτωχεια και υπηρχε αθλιοτητα. Αλλα υπηρχαν και αισθηματα, οπως της αλληλεγγυης και της ντομπροσυνης. Τα παιδια δεν ειχαν ψωμι να φανε, αλλα ολο και καποιος φιλος τους και συμμαθητης τους, που ητανε καλυτερα η οικογενοια του οικονομικα, θα τους εδινε απο το δικο του. Υπηρχε ενας πολιτισμος της φτωχειας ο οποιος επετρεπε ακομη και στον κατοικο του πιο απομακρυσμενου αιγαιοπελαγιτικου νησιου να αισθανεται αξιοπρεπης. Αυτη την αρχοντια του λαου, καποιοι προλαβαν να τη ζησουν. Καποιοι αλλοι, οπως ειπαμε, που η γονεις τους ητανε μεσα στο Δημοσιο, και αρμεγανε τον ελληνικο λαο, δεν δινανε καμια σημασια. Αυτοι οι αλητες του Δημοσιου, φαγανε σφαλιαρα το 1981! Τους ηρθε ο ουρανος σφοντιλι, και αρχισανε τις παπαριες, για πρασινοφρουρους που εχουν μπει στο Δημοσιο, και τους ελεγχουν, και εννοουσαν οτι τωρα χασανε τις μιζες τους και τις ξαπλες τους. Αυτην την εποχη θελει να ξαναφερει ο Γιωργακης Τσαντ (Παπανδρεου) σαν γνησιος κουισλιγκ που ειναι.
Συμπαραστατη ο Γιωργακης Τσαντ σε αυτην την οπισθοδρομιση εχει διαφορους ρουφιανους δημοσιοκαφρους, οι οποιοι, οι γελοιοι, θελουν να μας πλασαρουν οτι αντισταση σημερα στα σχεδια της Ευρωπαικης Ενωσης της Αμερικης και του ΔΝΤ, κανουνε μονο τα καμαρια τους που βρισκονται στη Μυκονο, τα οποια τα δασκαλεψανε να φωναξουν "ολι ρεν δε θα μας παρεις τα καγιεν". Μας λανσαρουν οι ρουφιανοι δημοσιοκαφροι τον πολιτισμο της ξεφτιλας και της αμορφωσιας, την Φυλη των Καγιεν, αμορφωτη, (γιατι η μορφωση δεν βγαινει μεσα απο πανεπιστημια και ΑΕΙ, ειναι εσωτερικη, και πηγαζει απο μεσα μας), κακογουστη, με μονο της οπλο το θρασος της συνενοχης. Προσπαθουν οι δημοσιοκαφροι να μας λανσαρουν, οτι ολοι στο ιδιο καζανι βραζουμε, απλως εμεις ειμαστε στον αφρο, και εσεις στον πατο. Ολα αυτα βεβαια, πριν τη μεγαλοιωδη διαδηλωση των 200.000 εργαζομενων στην Αθηνα, που τους εκανε να πανιασουν, να σταματησουν τη στημενη απεργια που ειχαν προκηρυξει οι αλητες κωλοδεξιοι δημοσιοκαφροι, γιατι ολοι τετοιοι ειναι, και να αρχισουν να βριζουν τους εργαζομενους που διαδηλωσαν.
Αυτα τα δεξια ψυχικα κουρελια με τις πισινες και τις βιλες και τις καγιεν, που τις απεκτησαν χωρις να ιδρωσουν, βγαζουν λογους, και μας λενε ποσο αναγκαια ειναι η λιτοτητα, ποσο αναγκαια ειναι η φτωχεια που πρεπει να επιβληθει στον ελληνικο λαο. Για τους αλλους μιλανε δηλαδη παλι, οχι για τους εαυτους τους!
Αν κατι χαρακτηριζει την ξεδιαντροπια ειναι οτι δεν εχει ορια!
http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=173466#173466
Η Ελλαδα ηταν καποτε, οχι και τοσο παλια, χωρα φτωχη. Απομονωμενη στον μυχοο της Ανατολικης Μεσογειου, στο Νοτιο ακρο της Βαλκανικης, πριν ακομη γεμισει απο τους επισκεπτες με τα σακιδια και τα σανδαλια, οι οποιοι εφεραν μαζι τους και τον πολιτισμο.
Τα συνορα με τις χωρες του Συμφωνου της Βαρσοβιας, η "γεωστρατηγικη" της θεση, την εκαναν απαραιτητη στα αμυντικα σχεδια των δυτικων νεοαποικιοκρατων. Και το πληρωσε πολυ ακριβα. Υπευθυνοι, πρωτα και κατ αρχην οι ξεπλυμενοι κωλοεγγλεζοι, τους οποιους διαδεχτηκαν οι κωλοαμερικανοι, πετωντας εδω για πρωτη φορα παγκοσμια βομβες ναπαλμ το 1948, και αρχιζοντας απο εδω, για πρωτη φορα, παγκοσμια, τον πολεμο τους "κατα του κομμουνισμου".
Ετσι η Ελλαδα, τα πρωτα μεταπολεμικα χρονια, δεν μπορεσε να ακολουθησει τον βηματισμο των λοιπων χωρων της Δυτικης Ευρωπης. Γιατι σε αντιθεση με την Δυτικη Ευρωπη, οπου τα Κομμουνιστικα Κομματα, απο το 1945 μεχρι το 1948, ειχανε μπει σε ολες τις κυβερνησεις συνεργασιας, στην Ελλαδα οι κωλοεγγλεζοι που μας θεωρουσαν μπανανια και αποικια τους, βυθισαν τη χωρα στο αιμα, και πηραν στη δουλεψη τους τους συνεργατες των ναζιστων γερμανων, τους γνωστους γερμανοτσολιαδες, μαυραγοριτες και τετοια αλλα φυντανια, με τα γνωστα τραγικα αποτελεσματα. Και εμειναν να απορουν οσοι ειχαν αντιπαλεψει το ναζιστικο θεριο, για το τι εγινε. Εξυναν το κεφαλι τους και αναρωτιουνταν, αφου νικησαμε τους γερμανους ναζιστες, εμας γιατι μας πανε στο εκτελεστικο αποσπασμα?
Τα χρονια που ακολουθησαν το αιματοκυλισμα, ηταν χρονια μνησικακιας εκ μερους των νικητων. Δεν εφτανε που οντας προδοτες, εχοντας συνεργαστει στην αρχη με τους γερμανους ναζιστες και κατοπιν με τους εγγλεζους και αμερικανους αποικιοκρατες, καταφεραν να νικησουν τον αδουλωτο ελληνικο λαο, συνεχισαν τα ξεφτιλικια τους, σαν σκουλικια και απατριδες που ηταν.
Η Ελλαδα μενει σε αυτα τα δεισεκτα ετη μεχρι το 1974 που ηρθε η Δημοκρατια κλεισμενη στον εαυτο της, ο ελληνικος λαος ολοκληρος να ειναι στο ελεος του χωροφυλακα, και ηταν αυτη η μνησικακια που οικοδομησε σε αυτα τα δυσκολα χρονια για το λαο αυτο το καταθλιπτικο κατασκευασμα του Δημοσιου, δυσμορφου και εχθρικου απεναντι στην κοινωνια που υποτιθεται οφειλε να υπηρετει.
Ο ελληνικος λαος χωριστικε απο τους κυριαρχους σε δυο μερη. Το 33%, που ειχαν προδοσει, ειχαν συνεργαστει με τους ναζιστες και μετα με τους αγγλοαμερικανους, οπου αυτοι οι αλητες νεμονταν και ληστευαν το Δημοσιο του οποιου οι πορτες για αυτους ηταν ορθανοιχτες, κλεβοντας και απομυζοντας το δημοσιο κορβανα και τον ελληνικο λαο, σαν παρασυτικα ζωηφια, σαν βδελλες που σου ρουφαν το αιμα, και το 67%, που ειχε αντισταθει, επρεπε να πηγαινει στην ασφαλεια και τη χωροφυλακη και να ζηταει καθαρο χαρτι κοινωνικων φρονιματων για να πιασει δουλεια ακομα και βοθρατζη, και φυσικα ηταν κλειστες για αυτον τον κοσμο οι πορτες του Δημοσιου.
H ελληνικη κοινωνια, οπως και οι ελληνες διανοουμενοι, παρα τη μνησικακια, παρα τη χολη που ειχε καταπιει, κρατουσε ακομη τα αντανακλαστικα της, τη ντομπροσυνη, την αλληλεγγυη, την εκφορα της Αληθειας.
Στην Ελλαδα εκεινη την εποχη, υπηρχε φτωχεια και υπηρχε αθλιοτητα. Αλλα υπηρχαν και αισθηματα, οπως της αλληλεγγυης και της ντομπροσυνης. Τα παιδια δεν ειχαν ψωμι να φανε, αλλα ολο και καποιος φιλος τους και συμμαθητης τους, που ητανε καλυτερα η οικογενοια του οικονομικα, θα τους εδινε απο το δικο του. Υπηρχε ενας πολιτισμος της φτωχειας ο οποιος επετρεπε ακομη και στον κατοικο του πιο απομακρυσμενου αιγαιοπελαγιτικου νησιου να αισθανεται αξιοπρεπης. Αυτη την αρχοντια του λαου, καποιοι προλαβαν να τη ζησουν. Καποιοι αλλοι, οπως ειπαμε, που η γονεις τους ητανε μεσα στο Δημοσιο, και αρμεγανε τον ελληνικο λαο, δεν δινανε καμια σημασια. Αυτοι οι αλητες του Δημοσιου, φαγανε σφαλιαρα το 1981! Τους ηρθε ο ουρανος σφοντιλι, και αρχισανε τις παπαριες, για πρασινοφρουρους που εχουν μπει στο Δημοσιο, και τους ελεγχουν, και εννοουσαν οτι τωρα χασανε τις μιζες τους και τις ξαπλες τους. Αυτην την εποχη θελει να ξαναφερει ο Γιωργακης Τσαντ (Παπανδρεου) σαν γνησιος κουισλιγκ που ειναι.
Συμπαραστατη ο Γιωργακης Τσαντ σε αυτην την οπισθοδρομιση εχει διαφορους ρουφιανους δημοσιοκαφρους, οι οποιοι, οι γελοιοι, θελουν να μας πλασαρουν οτι αντισταση σημερα στα σχεδια της Ευρωπαικης Ενωσης της Αμερικης και του ΔΝΤ, κανουνε μονο τα καμαρια τους που βρισκονται στη Μυκονο, τα οποια τα δασκαλεψανε να φωναξουν "ολι ρεν δε θα μας παρεις τα καγιεν". Μας λανσαρουν οι ρουφιανοι δημοσιοκαφροι τον πολιτισμο της ξεφτιλας και της αμορφωσιας, την Φυλη των Καγιεν, αμορφωτη, (γιατι η μορφωση δεν βγαινει μεσα απο πανεπιστημια και ΑΕΙ, ειναι εσωτερικη, και πηγαζει απο μεσα μας), κακογουστη, με μονο της οπλο το θρασος της συνενοχης. Προσπαθουν οι δημοσιοκαφροι να μας λανσαρουν, οτι ολοι στο ιδιο καζανι βραζουμε, απλως εμεις ειμαστε στον αφρο, και εσεις στον πατο. Ολα αυτα βεβαια, πριν τη μεγαλοιωδη διαδηλωση των 200.000 εργαζομενων στην Αθηνα, που τους εκανε να πανιασουν, να σταματησουν τη στημενη απεργια που ειχαν προκηρυξει οι αλητες κωλοδεξιοι δημοσιοκαφροι, γιατι ολοι τετοιοι ειναι, και να αρχισουν να βριζουν τους εργαζομενους που διαδηλωσαν.
Αυτα τα δεξια ψυχικα κουρελια με τις πισινες και τις βιλες και τις καγιεν, που τις απεκτησαν χωρις να ιδρωσουν, βγαζουν λογους, και μας λενε ποσο αναγκαια ειναι η λιτοτητα, ποσο αναγκαια ειναι η φτωχεια που πρεπει να επιβληθει στον ελληνικο λαο. Για τους αλλους μιλανε δηλαδη παλι, οχι για τους εαυτους τους!
Αν κατι χαρακτηριζει την ξεδιαντροπια ειναι οτι δεν εχει ορια!
http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=173466#173466
Εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας - Το νέο ωράριο λειτουργίας
Εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας- Το νεο ωράριο λειτουργίας
Σας ενημερώνουμε ότι η ΛΒ΄ ΕΠΚΑ θα συμμετάσχει στον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2010, στις 18 Μαΐου με θέμα «Μουσεία για την αρμονική συνύπαρξη». Συγκεκριμένα, την 18η Μαΐου, ημέρα του εορτασμού, θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας, εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους μαθητές της
πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης των σχολείων ειδικής αγωγής του Ν. Θεσπρωτίας καθώς και οργανωμένες ξεναγήσεις για τα μέλη των ΚΑΠΗ.
Οι παραπάνω εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν υπό τον γενικό τίτλο της Διεθνούς Ημέρας «Μουσεία για την αρμονική συνύπαρξη».
Πληροφορίες: 26650 κωδικός Ηγουμενίτσας - 21417 , 21113
Καλοκαιρινό ωράριο λειτουργίας του Μουσείου Ηγουμενίτσας & των επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων (Πύργος Ραγίου, Γιτάνι, Ντόλιανη, Ελέα, Δυμόκαστρο)
Εν όψει της θερινής περιόδου, σας ενημερώνουμε ότι ξεκίνησε το διευρυμένο ωράριο λειτουργίας του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηγουμενίτσας καθώς και των επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων (Πύργος Ραγίου, Γίτανα, Ντόλιανη, Ελέα, Δυμόκαστρο) το οποίο θα ισχύσει έως και την 31η Οκτωβρίου 2010.
Ωράριο λειτουργίας Αρχαιολογικού Μουσείου Ηγουμενίτσας
Δευτέρα: 13.30 – 20.00
Τρίτη έως Κυριακή: 8.00 – 20.30
Ωράριο λειτουργίας επισκέψιμων Αρχαιολογικών Χώρων
Τρίτη έως Κυριακή: 8.30 – 15.00
http://e-igoumenitsa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4192:2010-05-12-11-22-31&catid=907&Itemid=100014
Σας ενημερώνουμε ότι η ΛΒ΄ ΕΠΚΑ θα συμμετάσχει στον εορτασμό της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2010, στις 18 Μαΐου με θέμα «Μουσεία για την αρμονική συνύπαρξη». Συγκεκριμένα, την 18η Μαΐου, ημέρα του εορτασμού, θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηγουμενίτσας, εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τους μαθητές της
πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης των σχολείων ειδικής αγωγής του Ν. Θεσπρωτίας καθώς και οργανωμένες ξεναγήσεις για τα μέλη των ΚΑΠΗ.
Οι παραπάνω εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν υπό τον γενικό τίτλο της Διεθνούς Ημέρας «Μουσεία για την αρμονική συνύπαρξη».
Πληροφορίες: 26650 κωδικός Ηγουμενίτσας - 21417 , 21113
Καλοκαιρινό ωράριο λειτουργίας του Μουσείου Ηγουμενίτσας & των επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων (Πύργος Ραγίου, Γιτάνι, Ντόλιανη, Ελέα, Δυμόκαστρο)
Εν όψει της θερινής περιόδου, σας ενημερώνουμε ότι ξεκίνησε το διευρυμένο ωράριο λειτουργίας του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηγουμενίτσας καθώς και των επισκέψιμων αρχαιολογικών χώρων (Πύργος Ραγίου, Γίτανα, Ντόλιανη, Ελέα, Δυμόκαστρο) το οποίο θα ισχύσει έως και την 31η Οκτωβρίου 2010.
Ωράριο λειτουργίας Αρχαιολογικού Μουσείου Ηγουμενίτσας
Δευτέρα: 13.30 – 20.00
Τρίτη έως Κυριακή: 8.00 – 20.30
Ωράριο λειτουργίας επισκέψιμων Αρχαιολογικών Χώρων
Τρίτη έως Κυριακή: 8.30 – 15.00
http://e-igoumenitsa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4192:2010-05-12-11-22-31&catid=907&Itemid=100014
Η Πρωτοβουλία Φοιτητών διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση την Δευτέρα
H Πρωτοβουλία Φοιτητών Τ.Ε.Ι. Ηγουμενίτσας
Διοργανώνει
Εκδήλωση - Συζήτηση
με θέμα
Η Κρίση και η
Εκπαίδευση μέσα σε αυτή
Ομιλητής
Αλέκος Αναγνωστάκης
Εκπαιδευτικός
Δευτέρα 17/5, ώρα 19.00
Στο Συνεδριακό Κέντρο του Τ.Ε.Ι.
Πρωτοβουλία Φοιτητών
Τ.Ε.Ι. Ηγουμενίτσας
(Ανεξάρτητο Αγωνιστικό Σχήμα)
http://protovouliaf.blogspot.com/2010/05/175.html
Διοργανώνει
Εκδήλωση - Συζήτηση
με θέμα
Η Κρίση και η
Εκπαίδευση μέσα σε αυτή
Ομιλητής
Αλέκος Αναγνωστάκης
Εκπαιδευτικός
Δευτέρα 17/5, ώρα 19.00
Στο Συνεδριακό Κέντρο του Τ.Ε.Ι.
Πρωτοβουλία Φοιτητών
Τ.Ε.Ι. Ηγουμενίτσας
(Ανεξάρτητο Αγωνιστικό Σχήμα)
http://protovouliaf.blogspot.com/2010/05/175.html
Αγωγός φυσικού αερίου : Εξελίξεις
Αγωγός φυσικού αερίου : Εξελίξεις
Πραγματοποιήθηκε σήμερα Tετάρτη 12/5 , σύσκεψη στην Κοινότητα Πέρδικας με συμμετοχή Κοινοτικών,τοπικών
και κομματικών παραγόντων,με θέμα τις εξελίξεις στον αγωγό φυσικού αερίου.
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας αποκάλυψε, την ύπαρξη στα χέρια του Νομάρχη Θεσπρωτίας -από τον Δεκέμβρη του 2009-νέας προμελέτης της ΔΕΠΑ,με την οποία καθορίζονται ως τόπος κατασκευής του εργοστασίου η θέση ''Καλύβια'' και η θέση ''Σοφάς'' ως τόπος διέλευσης του αγωγού.
Η ενέργεια αυτή θεωρείται απαράδεκτη και δεν πρόκειται να γίνει δεκτή από τους κατοίκους του χωριού μας.Να θυμίσω ότι,με βάση το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Αύγουστο του 2008,οι κάτοικοι και φίλοι της Πέρδικας αποφάσισαν με ποσοστό 97% την μη διέλευση του αγωγού από την Πέρδικα.
Το ΠΑΣΟΚ είχε δηλώσει ότι θα σταθεί δίπλα στους κατοίκους και όταν γίνει Κυβέρνηση θα ψάξει για εναλλακτική λύση.Ο κ.Κουβέλης νυν υφυπουργός εξωτερικών και η κ.Γκερέκου είχαν επισκεφθεί πριν ένα χρόνο το χωριό,τις τοποθεσίες απ' όπου προτείνεται η διέλευση του αγωγού και είχαν μιλήσει σε ανοικτή συγκέντρωση για το θέμα στο Συνεδριακό Κέντρο.
Ίσως στο ΠΑΣΟΚ έχουν ασθενή μνήμη εμείς όμως ΟΧΙ!
Βέβαια μιλάμε για την πιο απολυταρχική και δοσίλογη Κυβέρνηση που έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος!
Τ δεδομένα από πέρσι έχουν αλλάξει και όπως αναφέρουν ρεπορτάζ του οικονομικού τύπου στο παιχνίδι του φυσικού αερίου έχουν μπει Τουρκικές και Αραβικές εταιρίες,ενώ ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρονται στην πιθανότητα εξαγοράς της ΔΕΠΑ από Ιταλική εταιρεία.
Στη σημερινή σύσκεψη αποφασίσθηκε η δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής στην οποία θα εκπροσωπούνται:η Κοινότητα Πέρδικας(Πρόεδρος και οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης),η Κίνηση Πολιτών, εκπρόσωποι κομμάτων και τοπικών φορέων.
Ο Κοινοτικός Σύμβουλος κ. Κ.Βέρμπης πρότεινε την άμεση λήψη απόφασης για αγωνιστικές κινητοποιήσεις.Αντέδρασε όμως η Τ.Ο του ΠΑΣΟΚ η οποία πρότεινε διαβουλεύσεις (ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ?)με τους αρμόδιους φορείς.
Αποφασίσθηκε, να συνεδριάσει την Παρασκευή η Συντονιστική Επιτροπή, όπου θα παρθούν αποφάσεις για τρόπους δράσεις και κινητοποιήσεων.
http://perdika-thesprotias.blogspot.com/2010/05/blog-post_13.html
Περδικα: Δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας για την αλλαγή χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σήμερα, ημέρα Τετάρτη 12 Μαΐου 2010, κατόπιν σύσκεψης του Κοινοτικού Συμβουλίου, των Φορέων καθώς και των κατοίκων της Κοινότητας Πέρδικας, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ η δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας για την αλλαγή χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου με μοναδικό στόχο την Προστασία του Τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
Η Συντονιστική Ομάδα αποτελείται από τους κ.κ.:
1. Τον Πρόεδρο της Κοινότητας Πέρδικας
2. Τους Επικεφαλής των Συνδυασμών της Μειοψηφίας
3. Τον Γενικό Γραμματέα Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Πέρδικας .
4. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Νέας Δημοκρατίας Πέρδικας
5. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Κ.Κ.Ε. Πέρδικας
6. Τον Πρόεδρο Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
7. Τον Πρόεδρο Τοπικού Συμβουλίου Νέων
8. Τον Πρόεδρο Εμπορικού Συλλόγου Πέρδικας
9. Τον Πρόεδρο Σωματίου Εθελοντών Πέρδικας
10. Τον Πρόεδρο Αγροτικού Συνεταιρισμού
11. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Άρης Πέρδικας»
12. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Αετοί Πέρδικας»
13. Τον Πρόεδρο Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Πέρδικας
14. Εκπρόσωπο της Επιτροπής Τουριστικής Προβολής
15. Εκπρόσωπο της Κίνησης Πολιτών
Μετά την ΜΗ ανταπόκριση στα πολλαπλά αιτήματα μας προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και ΔΕΠΑ Α.Ε. για αλλαγή χωροθέτησης του έργου και με την ενεργή υποστήριξη όλων των κατοίκων της Πέρδικας,
ΟΜΟΦΩΝΑ και ΣΥΣΣΩΜΑ
Προχωράμε σε δυναμικές κινητοποιήσεις με μοναδικό στόχο την Προστασία του Τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
Σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνήσουμε στην διέλευση αγωγών και εγκατάσταση σταθμού συμπίεσης φυσικού αερίου εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Πέρδικας, που ως αποτέλεσμα θα έχει την αλλοίωση του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
http://e-igoumenitsa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4193:2010-05-13-07-17-29&catid=906&Itemid=100008
Συντονιστική ομάδα για αλλαγή χωροθέτησης του έργου του φυσικού αερίου
Απόφαση σύσκεψης Κοινοτικού Συμβουλίου, Φορέων και κατοίκων της Πέρδικας
Απόφαση για δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας η οποία θα αγωνιστεί για την αλλαγή της χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου, λήφθηκε την Τετάρτη μετά από σύσκεψη του Κοινοτικού Συμβουλίου Πέρδικας των Φορέων και των κατοίκων της περιοχής.
Στόχος της Συντονιστικής αυτής Ομάδας, η οποία ορίστηκε και παίρνει σάρκα και οστά, με την αλλαγή της χωροθέτησης της διέλευσης του αγωγού φυσικού αερίου, αλλά και της εγκατάστασης του σταθμού συμπίεσης, είναι η προστασία του τουριστικού χαρακτήρα της Πέρδικας, αφού υπάρχει προβληματισμός για τις όποιες εξελίξεις, σε περίπτωση που η διέλευση του αγωγού οριστεί, όπως προβλέπει η Προμελέτη της ΔΕΠΑ, εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας.
Από ποιους αποτελείται η Συντονιστική Ομάδα
Η Συντονιστική Ομάδα, όπως αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από την ευρεία προχθεσινή σύσκεψη και την απόφαση που ελήφθη, αποτελείται από τους:
1. Τον Πρόεδρο της Κοινότητας Πέρδικας
2. Τους Επικεφαλής των Συνδυασμών της Μειοψηφίας
3. Τον Γενικό Γραμματέα Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Πέρδικας
4. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Νέας Δημοκρατίας Πέρδικας
5. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Κ.Κ.Ε. Πέρδικας
6. Τον Πρόεδρο Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
7. Τον Πρόεδρο Τοπικού Συμβουλίου Νέων
8. Τον Πρόεδρο Εμπορικού Συλλόγου Πέρδικας
9. Τον Πρόεδρο Σωματίου Εθελοντών Πέρδικας
10. Τον Πρόεδρο Αγροτικού Συνεταιρισμού
11. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Άρης Πέρδικας»
12. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Αετοί Πέρδικας»
13. Τον Πρόεδρο Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Πέρδικας
14. Εκπρόσωπο της Επιτροπής Τουριστικής Προβολής
15. Εκπρόσωπο της Κίνησης Πολιτών
Δυναμικές κινητοποιήσεις
Εκείνο το οποίο δημιουργεί πολλά ερωτήματα στους κατοίκους της Πέρδικας και φυσικά στους φορείς της περιοχής και συνάμα προκαλεί τον προβληματισμό, είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει κάποια επίσημη θέση ως προς το θέμα του αγωγού και το αν προτίθεται ή όχι να αλλάξει όσα προβλέπονται στην Προμελέτη της ΔΕΠΑ, όπου ορίζονται θέσεις της Πέρδικας, ως σημεία από τα οποία μπορεί να περάσει ο αγωγός και να εγκατασταθεί ο σταθμός συμπίεσης.
Μάλιστα η απάντηση του Υφυπουργού Περιβάλλοντος κ. Μανιάτη, σε έγγραφο του Προέδρου της Κοινότητας, προκάλεσε αντιδράσεις, αφού εκείνος επαναλάμβανε απλά τις θέσεις της ΔΕΠΑ.
Και όπως επισημαίνουν όλοι όσοι τάσσονται κατά του αγωγού και του εργοστασίου, «προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, μέσω πολιτικών εκπροσώπων του τότε (κ.κ Κουβέλης, Γκερέκου) που είχαν επισκεφθεί τη Θεσπρωτία, τόνιζε ότι θα εξετάσει το θέμα και δεν θα γίνει κάτι το οποίο θα βλάπτει την τουριστική ανάπτυξη και το περιβάλλον. Τώρα δεν λέει κάτι», αναφέρουν.
Ο Βουλευτής του Νομού έχει σειρά επαφών και παραδέχονται όλοι ότι προσπαθεί να συνεισφέρει, αλλά θέλουν να ακούσουν την επίσημη άποψη και θέση του κόμματος.
Με την μη ανταπόκριση στα αιτήματα προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος, στη σύσκεψη της Τετάρτης, ομόφωνα και σύσσωμα αποφασίστηκε η έναρξη δυναμικών κινητοποιήσεων με μοναδικό σκοπό την προστασία του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής, αφού όπως αναφέρεται στην απόφαση, «Σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνήσουμε στην διέλευση αγωγών και εγκατάσταση σταθμού συμπίεσης φυσικού αερίου εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Πέρδικας, που ως αποτέλεσμα θα έχει την αλλοίωση του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας».
http://thesprotia-news.blogspot.com/2010/05/blog-post_8305.html
Πραγματοποιήθηκε σήμερα Tετάρτη 12/5 , σύσκεψη στην Κοινότητα Πέρδικας με συμμετοχή Κοινοτικών,τοπικών
και κομματικών παραγόντων,με θέμα τις εξελίξεις στον αγωγό φυσικού αερίου.
Ο Πρόεδρος της Κοινότητας αποκάλυψε, την ύπαρξη στα χέρια του Νομάρχη Θεσπρωτίας -από τον Δεκέμβρη του 2009-νέας προμελέτης της ΔΕΠΑ,με την οποία καθορίζονται ως τόπος κατασκευής του εργοστασίου η θέση ''Καλύβια'' και η θέση ''Σοφάς'' ως τόπος διέλευσης του αγωγού.
Η ενέργεια αυτή θεωρείται απαράδεκτη και δεν πρόκειται να γίνει δεκτή από τους κατοίκους του χωριού μας.Να θυμίσω ότι,με βάση το δημοψήφισμα που διεξήχθη τον Αύγουστο του 2008,οι κάτοικοι και φίλοι της Πέρδικας αποφάσισαν με ποσοστό 97% την μη διέλευση του αγωγού από την Πέρδικα.
Το ΠΑΣΟΚ είχε δηλώσει ότι θα σταθεί δίπλα στους κατοίκους και όταν γίνει Κυβέρνηση θα ψάξει για εναλλακτική λύση.Ο κ.Κουβέλης νυν υφυπουργός εξωτερικών και η κ.Γκερέκου είχαν επισκεφθεί πριν ένα χρόνο το χωριό,τις τοποθεσίες απ' όπου προτείνεται η διέλευση του αγωγού και είχαν μιλήσει σε ανοικτή συγκέντρωση για το θέμα στο Συνεδριακό Κέντρο.
Ίσως στο ΠΑΣΟΚ έχουν ασθενή μνήμη εμείς όμως ΟΧΙ!
Βέβαια μιλάμε για την πιο απολυταρχική και δοσίλογη Κυβέρνηση που έχει γνωρίσει ποτέ ο τόπος!
Τ δεδομένα από πέρσι έχουν αλλάξει και όπως αναφέρουν ρεπορτάζ του οικονομικού τύπου στο παιχνίδι του φυσικού αερίου έχουν μπει Τουρκικές και Αραβικές εταιρίες,ενώ ορισμένα δημοσιεύματα αναφέρονται στην πιθανότητα εξαγοράς της ΔΕΠΑ από Ιταλική εταιρεία.
Στη σημερινή σύσκεψη αποφασίσθηκε η δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής στην οποία θα εκπροσωπούνται:η Κοινότητα Πέρδικας(Πρόεδρος και οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης),η Κίνηση Πολιτών, εκπρόσωποι κομμάτων και τοπικών φορέων.
Ο Κοινοτικός Σύμβουλος κ. Κ.Βέρμπης πρότεινε την άμεση λήψη απόφασης για αγωνιστικές κινητοποιήσεις.Αντέδρασε όμως η Τ.Ο του ΠΑΣΟΚ η οποία πρότεινε διαβουλεύσεις (ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ?)με τους αρμόδιους φορείς.
Αποφασίσθηκε, να συνεδριάσει την Παρασκευή η Συντονιστική Επιτροπή, όπου θα παρθούν αποφάσεις για τρόπους δράσεις και κινητοποιήσεων.
http://perdika-thesprotias.blogspot.com/2010/05/blog-post_13.html
Περδικα: Δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας για την αλλαγή χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Σήμερα, ημέρα Τετάρτη 12 Μαΐου 2010, κατόπιν σύσκεψης του Κοινοτικού Συμβουλίου, των Φορέων καθώς και των κατοίκων της Κοινότητας Πέρδικας, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΗΚΕ η δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας για την αλλαγή χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου με μοναδικό στόχο την Προστασία του Τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
Η Συντονιστική Ομάδα αποτελείται από τους κ.κ.:
1. Τον Πρόεδρο της Κοινότητας Πέρδικας
2. Τους Επικεφαλής των Συνδυασμών της Μειοψηφίας
3. Τον Γενικό Γραμματέα Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Πέρδικας .
4. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Νέας Δημοκρατίας Πέρδικας
5. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Κ.Κ.Ε. Πέρδικας
6. Τον Πρόεδρο Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
7. Τον Πρόεδρο Τοπικού Συμβουλίου Νέων
8. Τον Πρόεδρο Εμπορικού Συλλόγου Πέρδικας
9. Τον Πρόεδρο Σωματίου Εθελοντών Πέρδικας
10. Τον Πρόεδρο Αγροτικού Συνεταιρισμού
11. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Άρης Πέρδικας»
12. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Αετοί Πέρδικας»
13. Τον Πρόεδρο Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Πέρδικας
14. Εκπρόσωπο της Επιτροπής Τουριστικής Προβολής
15. Εκπρόσωπο της Κίνησης Πολιτών
Μετά την ΜΗ ανταπόκριση στα πολλαπλά αιτήματα μας προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και ΔΕΠΑ Α.Ε. για αλλαγή χωροθέτησης του έργου και με την ενεργή υποστήριξη όλων των κατοίκων της Πέρδικας,
ΟΜΟΦΩΝΑ και ΣΥΣΣΩΜΑ
Προχωράμε σε δυναμικές κινητοποιήσεις με μοναδικό στόχο την Προστασία του Τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
Σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνήσουμε στην διέλευση αγωγών και εγκατάσταση σταθμού συμπίεσης φυσικού αερίου εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Πέρδικας, που ως αποτέλεσμα θα έχει την αλλοίωση του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας.
http://e-igoumenitsa.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4193:2010-05-13-07-17-29&catid=906&Itemid=100008
Συντονιστική ομάδα για αλλαγή χωροθέτησης του έργου του φυσικού αερίου
Απόφαση σύσκεψης Κοινοτικού Συμβουλίου, Φορέων και κατοίκων της Πέρδικας
Απόφαση για δημιουργία Συντονιστικής Ομάδας η οποία θα αγωνιστεί για την αλλαγή της χωροθέτησης του έργου του Φυσικού Αερίου, λήφθηκε την Τετάρτη μετά από σύσκεψη του Κοινοτικού Συμβουλίου Πέρδικας των Φορέων και των κατοίκων της περιοχής.
Στόχος της Συντονιστικής αυτής Ομάδας, η οποία ορίστηκε και παίρνει σάρκα και οστά, με την αλλαγή της χωροθέτησης της διέλευσης του αγωγού φυσικού αερίου, αλλά και της εγκατάστασης του σταθμού συμπίεσης, είναι η προστασία του τουριστικού χαρακτήρα της Πέρδικας, αφού υπάρχει προβληματισμός για τις όποιες εξελίξεις, σε περίπτωση που η διέλευση του αγωγού οριστεί, όπως προβλέπει η Προμελέτη της ΔΕΠΑ, εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας.
Από ποιους αποτελείται η Συντονιστική Ομάδα
Η Συντονιστική Ομάδα, όπως αυτή διαμορφώθηκε ύστερα από την ευρεία προχθεσινή σύσκεψη και την απόφαση που ελήφθη, αποτελείται από τους:
1. Τον Πρόεδρο της Κοινότητας Πέρδικας
2. Τους Επικεφαλής των Συνδυασμών της Μειοψηφίας
3. Τον Γενικό Γραμματέα Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Πέρδικας
4. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Νέας Δημοκρατίας Πέρδικας
5. Τον Πρόεδρο της Τ.Ο. Κ.Κ.Ε. Πέρδικας
6. Τον Πρόεδρο Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων
7. Τον Πρόεδρο Τοπικού Συμβουλίου Νέων
8. Τον Πρόεδρο Εμπορικού Συλλόγου Πέρδικας
9. Τον Πρόεδρο Σωματίου Εθελοντών Πέρδικας
10. Τον Πρόεδρο Αγροτικού Συνεταιρισμού
11. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Άρης Πέρδικας»
12. Τον Πρόεδρο Αθλητικού Συλλόγου «Αετοί Πέρδικας»
13. Τον Πρόεδρο Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Συλλόγου Πέρδικας
14. Εκπρόσωπο της Επιτροπής Τουριστικής Προβολής
15. Εκπρόσωπο της Κίνησης Πολιτών
Δυναμικές κινητοποιήσεις
Εκείνο το οποίο δημιουργεί πολλά ερωτήματα στους κατοίκους της Πέρδικας και φυσικά στους φορείς της περιοχής και συνάμα προκαλεί τον προβληματισμό, είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πάρει κάποια επίσημη θέση ως προς το θέμα του αγωγού και το αν προτίθεται ή όχι να αλλάξει όσα προβλέπονται στην Προμελέτη της ΔΕΠΑ, όπου ορίζονται θέσεις της Πέρδικας, ως σημεία από τα οποία μπορεί να περάσει ο αγωγός και να εγκατασταθεί ο σταθμός συμπίεσης.
Μάλιστα η απάντηση του Υφυπουργού Περιβάλλοντος κ. Μανιάτη, σε έγγραφο του Προέδρου της Κοινότητας, προκάλεσε αντιδράσεις, αφού εκείνος επαναλάμβανε απλά τις θέσεις της ΔΕΠΑ.
Και όπως επισημαίνουν όλοι όσοι τάσσονται κατά του αγωγού και του εργοστασίου, «προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ, μέσω πολιτικών εκπροσώπων του τότε (κ.κ Κουβέλης, Γκερέκου) που είχαν επισκεφθεί τη Θεσπρωτία, τόνιζε ότι θα εξετάσει το θέμα και δεν θα γίνει κάτι το οποίο θα βλάπτει την τουριστική ανάπτυξη και το περιβάλλον. Τώρα δεν λέει κάτι», αναφέρουν.
Ο Βουλευτής του Νομού έχει σειρά επαφών και παραδέχονται όλοι ότι προσπαθεί να συνεισφέρει, αλλά θέλουν να ακούσουν την επίσημη άποψη και θέση του κόμματος.
Με την μη ανταπόκριση στα αιτήματα προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος, στη σύσκεψη της Τετάρτης, ομόφωνα και σύσσωμα αποφασίστηκε η έναρξη δυναμικών κινητοποιήσεων με μοναδικό σκοπό την προστασία του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής, αφού όπως αναφέρεται στην απόφαση, «Σε καμία περίπτωση δεν θα συμφωνήσουμε στην διέλευση αγωγών και εγκατάσταση σταθμού συμπίεσης φυσικού αερίου εντός των διοικητικών ορίων της Κοινότητας Πέρδικας, που ως αποτέλεσμα θα έχει την αλλοίωση του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής μας».
http://thesprotia-news.blogspot.com/2010/05/blog-post_8305.html
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
"Καλλικράτης" ή Καλλιγούλας;
«Καλλικράτης» ή Καλιγούλας ;
Με γοργό ρυθμό προχωράει η κυβέρνηση στην υλοποίηση του νέου οδοστρωτήρα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιο και αυτό παίρνει πλέον την «άγουσα» προς τη Βουλή, έτσι ώστε σε ένα μήνα να γίνει νόμος του κράτους και το Νοέμβρη οι εκλογές να γίνουν με βάση το νέο αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας.
Η κυβέρνηση φαίνεται ότι βιάζεται. Και πραγματικά βιάζεται, γιατί το διαβόητο αυτό σχέδιο είναι μέρος του όλου μηχανισμού των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που προωθεί. «Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά και ένα από τα θεμέλια της νέας αξιοπιστίας που οικοδομεί καθημερινά η κυβέρνηση» (Γ. Ραγκούσης, Υπ. ΕΣΣΔΑ). Και για να μη υπάρξει καμιά παρανόηση στην αιτιολογική του έκθεση αναφέρεται : «Από την 1η Δεκεμβρίου 2009 έχει τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας. Έτσι, η παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία (πρόγραμμα "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ") εναρμονίζεται και συμβαδίζει με αρχές και αξίες που αποτελούν τη βάση για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εφαρμοστεί, αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η Ελληνική Νομαρχία και οι Κοινότητες ιστορικοί θεσμοί στην Ελλάδα, απετέλεσαν βασικούς πυλώνες διεκπεραίωσης του ζητημάτων του πολίτη. Και σήμερα οι πολίτες στα περισσότερα ζητήματά τους, με δεδομένη τη σκόπιμη γραφειοκρατία, τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις παθογένειες, εξυπηρετούνται μέσω αυτών των φορέων. Είναι λοιπόν σίγουρο ότι η κατάργησή τους και η μεταφορά πολλών αρμοδιοτήτων της στις πιο απόμακρες και απρόσωπες Περιφέρειες θα αυξήσει την ταλαιπωρία του πολίτη. Στη ουσία, με την κατάργηση των Νομαρχιών, μαζί με την κατάργηση Δήμων και Κοινοτήτων και την συγχώνευση σε νέους μεγαλύτερους Δήμους, μιλάμε για συγκέντρωση αντί της πολυδιαφημιζόμενης αποκέντρωσης.
Ταχύτερη είσοδος του κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής
Το καπιταλιστικό κράτος, με επίκληση της συνταγματικής επιταγής, κρατάει για τον εαυτό του κρίσιμους και χρήσιμους μηχανισμούς για την εξουσία του απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη, όπως τις δυνάμεις ελέγχου και καταστολής, δικαιοσύνη, στρατό, αστυνομία, φυλακές κ.λπ., τους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς, τη δημόσια περιουσία κ.λπ. Γι' αυτό και για να εποπτεύει την T. A., παρά τη λεγόμενη «αποκέντρωση», δημιουργεί 6-7 Κρατικές Περιφέρειες.
Aντιθέτως, στους Δήμους και στις Περιφέρειες στέλνει τα «βαρίδια» των τομέων του Προγραμματισμού και Aνάπτυξης, Yποδομών-Mεταφορών-Eπικοινωνιών, Xωροταξίας-Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος, Φυσικών Πόρων - Eνέργειας - Bιομηχανίας, Eμπορίου, Tουρισμού και Aπασχόλησης, Eκπαίδευσης, Πολιτισμού και Aθλητισμού, Γεωργίας-Kτηνοτροφίας και Aλιείας, Πολιτικής Προστασίας.
Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος, μέσα από τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού στους νέους Δήμους και στις Περιφέρειες, θέλει να δημιουργήσει μεγέθη-«οικονομίες κλίμακας» και προϋποθέσεις για νέες κερδοφόρες επενδυτικές διεισδύσεις και ευκαιρίες του μεγάλου κεφαλαίου σε κάθε ικμάδα της δημόσιας ζωής, σε όλους τους τομείς-και σ' αυτούς των κοινωνικών υπηρεσιών- χωρίς τις χρονοβόρες και γραφειοκρατικές διαδικασίες πολλές φορές των μικρών OTA (Δήμων, Kοινοτήτων κ.λπ.).
Οι επιχειρηματίες θέλουν να μπουν μέχρι εκεί που δεν είχαν μπει έως τώρα. Οι όροι για επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων στα νέα, λιγότερα σε αριθμό σχήματα, αλλά με μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση, γίνονται ευνοϊκότεροι. H μετατροπή του «Συνήγορου του Πολίτη» σε «Συνήγορο του Πολίτη και της Επιχείρησης» σε κάθε Δήμο, είναι ενδεικτική των κυβερνητικών προθέσεων. Δηλαδή οι νέοι Δήμοι μετατρέπονται σε φοροεισπράκτορες, Α.Ε. ή μεσίτες για τη δράση του μεγάλου κεφαλαίου.
Νέα φορομπηξία
O πρωθυπουργός κατά την παρουσίαση του σχεδίου ανέφερε: «H ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση κατατάσσεται στις τελευταίες σειρές των ευρωπαϊκών TA, από άποψη ποσοστού συμμετοχής των ιδίων εσόδων στα συνολικά τους έσοδα. H ενίσχυση της αποδοτικότητας των τοπικών εσόδων αναμένεται να δημιουργήσει αφενός μεν περισσότερα έσοδα στους OTA, αφετέρου δε, μεγαλύτερη ευελιξία και σταθερότητα στα αντίστοιχα μακροοικονομικά μεγέθη».
Σύμφωνα λοιπόν με το νομοσχέδιο οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (ΚΑΠ) των νέων Δήμων θα προέρχονται από τη φορολογία: Το 20% από το Φόρο Εισοδήματος, το 12% από το ΦΠΑ και το 50% από το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Για τη χρηματοδότηση των Περιφερειακών Αυτοδιοικήσεων θα πηγαίνει το 2,4% από το Φόρο Εισοδήματος και το 4% από το ΦΠΑ.
Με την θεσμοθέτηση της επιπρόσθετης ενίσχυσης των ΟΤΑ, στην περιοχή των οποίων η φορολογητέα ύλη θα είναι μεγαλύτερη, αυτοί μετατρέπονται σε φορομπήχτες και φοροκυνηγούς, ενώ αυξάνονται έτσι και οι περιφερειακές ανισότητες (οι πλούσιοι Δήμοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι).
Όσο για τα παρακρατημένες εδώ και χρόνια τεράστιες οφειλές, των θεσμοθετημένων και εισπραχθέντων από το κράτος κεντρικών αυτοτελών πόρων, προς τους ΟΤΑ, γι΄ αυτές δεν γίνεται καμιά νύξη, πράγμα που σημαίνει ότι παραπέμπονται στις «καλένδες».
Αλλά και το ειδικό ταμείο που θα δημιουργηθεί για την εξυγίανση των χρεών των Δήμων και των Νομαρχιών πάλι θα χρηματοδοτηθεί από τους ΚΑΠ. «Μονά-ζυγά δικά μας» δηλαδή, αφού πάλι ο πολίτης … θα τα πληρώσει το μάρμαρο.
Πλήρης εμπορευματοποίηση-διάλυση
του ενιαίου χαρακτήρα κοινωνικών υπηρεσιών
Πέραν αυτών, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μεταφέρονται αρμοδιότητες κοινωνικού χαρακτήρα που αφορούν ζητήματα Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας κλπ. Με την ψευδώνυμη «αποκέντρωση»-«περιφερειακότητα», τον «προσανατολισμό στην τοπική ιστορία και οικονομία», τις «διαφοροποιημένες κοινωνικές ανάγκες» και τη «λειτουργική και οικονομική αυτοδυναμία», διασπάται και κατακερματίζεται ο ενιαίος χαρακτήρας που πρέπει να έχουν αυτές οι υπηρεσίες στο πλαίσιο του κράτους, υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η ποιότητά τους, ενώ ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίησή των και το πέρασμά τους στα χέρια των επιχειρηματιών, με τα εργαλεία και των ΣΔIT, ενώ μέσω της λεγόμενης «ανταποδοτικότητας» θα ενταθεί περαιτέρω η τοπική ανισομετρία και ταξική ανισότητα.
Πρώτο άμεσο θύμα καρατόμησης του «Καλλικράτη»…οι εργαζόμενοι
Εκείνο που θα προχωρήσει άμεσα και είναι μάλιστα μέρος των νέων βάρβαρων μέτρων που έχουν επιβάλλει στη χώρα μας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για απολύσεις, είναι οι περικοπές θέσεων εργασίας. Με τον «Καλλικράτη» καταργούνται 4.000 Νομικά πρόσωπα των δήμων (δημοτικές επιχειρήσεις, οργανισμοί κλπ.), με αποτέλεσμα να απειλούνται να βρεθούν στην ανεργία 35.000 εργαζόμενοι σε αυτά. Ιδιαίτερα επισφαλής είναι οι θέσεις των συμβασιούχων ακόμη και των αορίστου χρόνου.
Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουν και οι 20.000 εργαζόμενοι στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, οι οποίες καταργούνται. Μετά το πρώτο δίμηνο της υποτιθέμενης επιλογής από τον εργαζόμενο του φορέα που επιθυμεί να μεταταγεί, που βεβαίως δεν μπορεί να τους καλύψει όλους, θα ακολουθήσουν οι υποχρεωτικές μετατάξεις σε υπηρεσίες, θέσεις, εργασιακά καθεστώτα ακόμη και σε άλλες πόλεις-αν χρειαστεί-και η άρνηση του υπαλλήλου να υπακούσει θα διευκολύνει την πράξη της απόλυσής του.
Βέβαια η κυβέρνηση για να διασκεδάσει τους φόβους και τις αντιδράσεις των εργαζομένων υπόσχεται (ποιός την πιστεύει;), ότι θα μεταταχθούν στις νέες υπηρεσίες, που θα δημιουργηθούν με τη σύσταση των νέων οργανισμών των ΟΤΑ και ότι κανένας από τους μονίμους και τους αορίστου χρόνου δε θα χάσει τη δουλειά του. Κανείς δεν εγγυάται ότι στους νέους οργανισμούς των ΟΤΑ δε θα καταργηθούν σημερινές μόνιμες θέσεις. Αν σκεφθεί κανείς ότι επαναλαμβάνεται συχνά η θέση του αντιδραστικού Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, πως «μονιμότητα υπάρχει όταν υπάρχει η θέση για την οποία ο μόνιμος υπάλληλος προσελήφθη» (Θ. Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Συνήγορος του Πολίτη, νομοθετική ρύθμιση για τα μέτρα της 3ης Μαρτίου), στο στόχαστρο μπαίνει η μονιμότητα στο Δημόσιο, πόσο μάλλον οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου.
Εκτός αυτών, είναι γνωστό βέβαια ότι οι Δήμοι ήταν ο χώρος που πιλοτικά εφαρμόστηκαν οι νέες, «ευέλικτες», ελαστικές εργασιακές σχέσεις και η μερική απασχόληση (ωρομίσθιο, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, STAGE κλπ.), που προβλέπεται να επεκταθούν, να ενισχυθούν και να γενικευτούν.
Συναίνεση NΔ-ΛAOΣ-ΣYN, ΚΕΔΚΕ- ΕΝΑΕ
Aποστάσεις ασφαλείας θέλει να κρατήσει η NΔ, που χαρακτηρίζει την επιχειρούμενη «μεταρρύθμιση», «έκθεση ιδεών με δηλώσεις προθέσεων και τεχνάσματα επικοινωνιακά», στην οποία βέβαια συναινεί, αφού, όπως τονίζει ο Πρ. Παυλόπουλος, αυτή είχε δρομολογηθεί από την κυβέρνηση της NΔ και μάλιστα είχε συμφωνηθεί με την KEΔKE και την ENAE. O Aντ. Σαμαράς στο συνέδριο της KEΔKE εξέφρασε την «αγωνία» να μη γίνει πρόχειρα, χωρίς διάλογο και με μικροκομματικές σκοπιμότητες η μεταρρύθμιση. O δήμαρχος Aθηναίων, N. Kακλαμάνης άναψε "πράσινο" φως στην κυβέρνηση.
«Διεκδικούμε εδώ και χρόνια, και είναι αποτυπωμένο και στο πρόγραμμά μας, λιγότερες, ισχυρότερες και αιρετές περιφέρειες, λιγότερους, ισχυρότερους δήμους (...), . από αυτή τη σκοπιά, θα μετάσχουμε στη συζήτηση, ως μια δύναμη που διεκδικεί χρόνια αυτή τη μεταρρύθμιση», δήλωσε ο βουλευτής του ΣYPIZA, ενώ ο πρόεδρός του, Aλ. Tσίπρας, εξέφρασε την απογοήτευσή του που η κυβέρνηση πάτησε πάνω σε ιδέες του κόμματός του για «να τις κάνει λιώμα». Τέλος, «βιαστικό το εγχείρημα της κυβέρνησης» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΛA. O. Σ., Γ. Kαρατζαφέρης.
Παρά τις κάποιες αρχικές «γκρίνιες» για το «χωροταξικό», που ουσιαστικά αποπροσανατολίζουν και εκτονώνουν τη συζήτηση σε αβλαβή πεδία για την κυβερνητική πολιτική, και οι ΚΕΔΚΕ, ΕΝΑΕ, «σαν έτοιμες από καιρό» αποδέχονται τις νέες ρυθμίσεις.
Μια βαθιά αντιδραστική διοικητική τομή
ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»
«Eδώ ο λαγός και ψάχνουμε τον τορό του», λέει ο λαός μας. Ή «τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε», όταν έχουμε τους παλιούς μεγάλους και υποτίθεται οργανωμένους Δήμους (Αθηναίων, Θεσσαλονίκης, Πατρέων, Ιωαννιτών, κλπ.) ή εδώ και 12 χρόνια έχουν υπάρξει οι Kαποδιστριακοί Δήμοι (Ηγουμενίτσας κλπ.), οι οποίοι όχι μόνον δεν έλυσαν προβλήματα του εργαζόμενου, όχι μόνον δε βελτίωσαν τη θέση του λαού, αλλά απεναντίας προσέθεσαν και άλλα:
· Aποστασιοποίηση του πολίτη από τα κοινά, ανισομετρία μεταξύ περιφερειών, αστικών κέντρων-υπαίθρου («οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι»), υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, εγκατάλειψη σε χωριά και γειτονιές, αυξήσεις σε δημοτικούς φόρους, δημοτικά τέλη, επιβολή τροφείων, μείωση-κατάργηση-ιδιωτικοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών, συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής, συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, αμαρτωλές δημοτικές επιχειρήσεις, χρέη, ρουσφέτια, σκάνδαλα, εκμαυλισμός συνειδήσεων μέσα από τα κακόφημα EOKικά Προγράμματα, «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις, «νεποτισμός» Δημάρχων και λοιπών αρχόντων και στελεχών της T. A. κ.λ.π.
Αυτά όλα τα φαινόμενα, μαζί με όσα παραπάνω αναφέραμε θα εντείνουν τα προβλήματα που θα δημιουργήσει το νέο σχέδιο της κυβέρνησης «Kαλλικράτης», σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος του κεφαλαίου, που μαζί με όλες τις άλλες ταξικές ανατροπές (εισοδηματική πολιτική, ασφαλιστικό, φορομπηξία, καταστολή κ.λπ.) θα λάβουν τη μορφή χιονοστιβάδας.
Το νέο «καλλικράτειο» μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αποτελεί τελικά ένα αντιδημοκρατικό, συγκεντρωτικό, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων «τοπικό κράτος». Τα νέα μεγέθη των νέων ΟΤΑ, η πενταετής θητεία, οι εκλογές που θα γίνονται ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, αστικοποιεί παραπέρα τα νέα όργανα, τα απομακρύνει οριστικά από τις λαϊκές ανάγκες και τον πολίτη, περιορίζει κι άλλο τις δυνατότητες παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα και των δυνάμεων της αριστεράς, τα θέτει στον αποκλειστικό έλεγχο των μεγάλων αστικών κομμάτων και των δυνάμεων της «αγοράς».
Γι' αυτό θα πρέπει το εργατικό και λαϊκό κίνημα, οι προοδευτικές δυνάμεις, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις, συσπειρώσεις, κινήσεις και τα σχήματα στο χώρο της T. A., να αποκαλύψουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα των νέων ρυθμίσεων και να οργανώσουν τον αγώνα τους, διευκρινίζοντας σαφώς ότι σε καμιά περίπτωση δεν μας βρίσκει σύμφωνους το υφιστάμενο καθεστώς. Να αποφύγουν ταυτόχρονα να μπουν στην αποπροσανατολιστική τακτική του αριθμού, των ορίων, των εδρών κ.λπ. των νέων Δήμων. Να υπερασπιστούν, με τους συλλόγους και συνδικάτα, το Δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας-Υγείας-Πρόνοιας, τη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
http://thesprotia-antistasis.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html
Με γοργό ρυθμό προχωράει η κυβέρνηση στην υλοποίηση του νέου οδοστρωτήρα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε το σχέδιο και αυτό παίρνει πλέον την «άγουσα» προς τη Βουλή, έτσι ώστε σε ένα μήνα να γίνει νόμος του κράτους και το Νοέμβρη οι εκλογές να γίνουν με βάση το νέο αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας.
Η κυβέρνηση φαίνεται ότι βιάζεται. Και πραγματικά βιάζεται, γιατί το διαβόητο αυτό σχέδιο είναι μέρος του όλου μηχανισμού των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, που προωθεί. «Είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αλλά και ένα από τα θεμέλια της νέας αξιοπιστίας που οικοδομεί καθημερινά η κυβέρνηση» (Γ. Ραγκούσης, Υπ. ΕΣΣΔΑ). Και για να μη υπάρξει καμιά παρανόηση στην αιτιολογική του έκθεση αναφέρεται : «Από την 1η Δεκεμβρίου 2009 έχει τεθεί σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας. Έτσι, η παρούσα νομοθετική πρωτοβουλία (πρόγραμμα "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ") εναρμονίζεται και συμβαδίζει με αρχές και αξίες που αποτελούν τη βάση για το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εφαρμοστεί, αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Η Ελληνική Νομαρχία και οι Κοινότητες ιστορικοί θεσμοί στην Ελλάδα, απετέλεσαν βασικούς πυλώνες διεκπεραίωσης του ζητημάτων του πολίτη. Και σήμερα οι πολίτες στα περισσότερα ζητήματά τους, με δεδομένη τη σκόπιμη γραφειοκρατία, τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις παθογένειες, εξυπηρετούνται μέσω αυτών των φορέων. Είναι λοιπόν σίγουρο ότι η κατάργησή τους και η μεταφορά πολλών αρμοδιοτήτων της στις πιο απόμακρες και απρόσωπες Περιφέρειες θα αυξήσει την ταλαιπωρία του πολίτη. Στη ουσία, με την κατάργηση των Νομαρχιών, μαζί με την κατάργηση Δήμων και Κοινοτήτων και την συγχώνευση σε νέους μεγαλύτερους Δήμους, μιλάμε για συγκέντρωση αντί της πολυδιαφημιζόμενης αποκέντρωσης.
Ταχύτερη είσοδος του κεφαλαίου σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής
Το καπιταλιστικό κράτος, με επίκληση της συνταγματικής επιταγής, κρατάει για τον εαυτό του κρίσιμους και χρήσιμους μηχανισμούς για την εξουσία του απέναντι στο λαό και την εργατική τάξη, όπως τις δυνάμεις ελέγχου και καταστολής, δικαιοσύνη, στρατό, αστυνομία, φυλακές κ.λπ., τους φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς, τη δημόσια περιουσία κ.λπ. Γι' αυτό και για να εποπτεύει την T. A., παρά τη λεγόμενη «αποκέντρωση», δημιουργεί 6-7 Κρατικές Περιφέρειες.
Aντιθέτως, στους Δήμους και στις Περιφέρειες στέλνει τα «βαρίδια» των τομέων του Προγραμματισμού και Aνάπτυξης, Yποδομών-Mεταφορών-Eπικοινωνιών, Xωροταξίας-Πολεοδομίας και Περιβάλλοντος, Φυσικών Πόρων - Eνέργειας - Bιομηχανίας, Eμπορίου, Tουρισμού και Aπασχόλησης, Eκπαίδευσης, Πολιτισμού και Aθλητισμού, Γεωργίας-Kτηνοτροφίας και Aλιείας, Πολιτικής Προστασίας.
Το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος, μέσα από τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πληθυσμού στους νέους Δήμους και στις Περιφέρειες, θέλει να δημιουργήσει μεγέθη-«οικονομίες κλίμακας» και προϋποθέσεις για νέες κερδοφόρες επενδυτικές διεισδύσεις και ευκαιρίες του μεγάλου κεφαλαίου σε κάθε ικμάδα της δημόσιας ζωής, σε όλους τους τομείς-και σ' αυτούς των κοινωνικών υπηρεσιών- χωρίς τις χρονοβόρες και γραφειοκρατικές διαδικασίες πολλές φορές των μικρών OTA (Δήμων, Kοινοτήτων κ.λπ.).
Οι επιχειρηματίες θέλουν να μπουν μέχρι εκεί που δεν είχαν μπει έως τώρα. Οι όροι για επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων στα νέα, λιγότερα σε αριθμό σχήματα, αλλά με μεγαλύτερη πληθυσμιακή συγκέντρωση, γίνονται ευνοϊκότεροι. H μετατροπή του «Συνήγορου του Πολίτη» σε «Συνήγορο του Πολίτη και της Επιχείρησης» σε κάθε Δήμο, είναι ενδεικτική των κυβερνητικών προθέσεων. Δηλαδή οι νέοι Δήμοι μετατρέπονται σε φοροεισπράκτορες, Α.Ε. ή μεσίτες για τη δράση του μεγάλου κεφαλαίου.
Νέα φορομπηξία
O πρωθυπουργός κατά την παρουσίαση του σχεδίου ανέφερε: «H ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση κατατάσσεται στις τελευταίες σειρές των ευρωπαϊκών TA, από άποψη ποσοστού συμμετοχής των ιδίων εσόδων στα συνολικά τους έσοδα. H ενίσχυση της αποδοτικότητας των τοπικών εσόδων αναμένεται να δημιουργήσει αφενός μεν περισσότερα έσοδα στους OTA, αφετέρου δε, μεγαλύτερη ευελιξία και σταθερότητα στα αντίστοιχα μακροοικονομικά μεγέθη».
Σύμφωνα λοιπόν με το νομοσχέδιο οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (ΚΑΠ) των νέων Δήμων θα προέρχονται από τη φορολογία: Το 20% από το Φόρο Εισοδήματος, το 12% από το ΦΠΑ και το 50% από το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας. Για τη χρηματοδότηση των Περιφερειακών Αυτοδιοικήσεων θα πηγαίνει το 2,4% από το Φόρο Εισοδήματος και το 4% από το ΦΠΑ.
Με την θεσμοθέτηση της επιπρόσθετης ενίσχυσης των ΟΤΑ, στην περιοχή των οποίων η φορολογητέα ύλη θα είναι μεγαλύτερη, αυτοί μετατρέπονται σε φορομπήχτες και φοροκυνηγούς, ενώ αυξάνονται έτσι και οι περιφερειακές ανισότητες (οι πλούσιοι Δήμοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι).
Όσο για τα παρακρατημένες εδώ και χρόνια τεράστιες οφειλές, των θεσμοθετημένων και εισπραχθέντων από το κράτος κεντρικών αυτοτελών πόρων, προς τους ΟΤΑ, γι΄ αυτές δεν γίνεται καμιά νύξη, πράγμα που σημαίνει ότι παραπέμπονται στις «καλένδες».
Αλλά και το ειδικό ταμείο που θα δημιουργηθεί για την εξυγίανση των χρεών των Δήμων και των Νομαρχιών πάλι θα χρηματοδοτηθεί από τους ΚΑΠ. «Μονά-ζυγά δικά μας» δηλαδή, αφού πάλι ο πολίτης … θα τα πληρώσει το μάρμαρο.
Πλήρης εμπορευματοποίηση-διάλυση
του ενιαίου χαρακτήρα κοινωνικών υπηρεσιών
Πέραν αυτών, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μεταφέρονται αρμοδιότητες κοινωνικού χαρακτήρα που αφορούν ζητήματα Παιδείας, Υγείας, Πρόνοιας κλπ. Με την ψευδώνυμη «αποκέντρωση»-«περιφερειακότητα», τον «προσανατολισμό στην τοπική ιστορία και οικονομία», τις «διαφοροποιημένες κοινωνικές ανάγκες» και τη «λειτουργική και οικονομική αυτοδυναμία», διασπάται και κατακερματίζεται ο ενιαίος χαρακτήρας που πρέπει να έχουν αυτές οι υπηρεσίες στο πλαίσιο του κράτους, υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η ποιότητά τους, ενώ ανοίγει ο δρόμος για την πλήρη ιδιωτικοποίησή των και το πέρασμά τους στα χέρια των επιχειρηματιών, με τα εργαλεία και των ΣΔIT, ενώ μέσω της λεγόμενης «ανταποδοτικότητας» θα ενταθεί περαιτέρω η τοπική ανισομετρία και ταξική ανισότητα.
Πρώτο άμεσο θύμα καρατόμησης του «Καλλικράτη»…οι εργαζόμενοι
Εκείνο που θα προχωρήσει άμεσα και είναι μάλιστα μέρος των νέων βάρβαρων μέτρων που έχουν επιβάλλει στη χώρα μας ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ για απολύσεις, είναι οι περικοπές θέσεων εργασίας. Με τον «Καλλικράτη» καταργούνται 4.000 Νομικά πρόσωπα των δήμων (δημοτικές επιχειρήσεις, οργανισμοί κλπ.), με αποτέλεσμα να απειλούνται να βρεθούν στην ανεργία 35.000 εργαζόμενοι σε αυτά. Ιδιαίτερα επισφαλής είναι οι θέσεις των συμβασιούχων ακόμη και των αορίστου χρόνου.
Τον ίδιο κίνδυνο διατρέχουν και οι 20.000 εργαζόμενοι στις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, οι οποίες καταργούνται. Μετά το πρώτο δίμηνο της υποτιθέμενης επιλογής από τον εργαζόμενο του φορέα που επιθυμεί να μεταταγεί, που βεβαίως δεν μπορεί να τους καλύψει όλους, θα ακολουθήσουν οι υποχρεωτικές μετατάξεις σε υπηρεσίες, θέσεις, εργασιακά καθεστώτα ακόμη και σε άλλες πόλεις-αν χρειαστεί-και η άρνηση του υπαλλήλου να υπακούσει θα διευκολύνει την πράξη της απόλυσής του.
Βέβαια η κυβέρνηση για να διασκεδάσει τους φόβους και τις αντιδράσεις των εργαζομένων υπόσχεται (ποιός την πιστεύει;), ότι θα μεταταχθούν στις νέες υπηρεσίες, που θα δημιουργηθούν με τη σύσταση των νέων οργανισμών των ΟΤΑ και ότι κανένας από τους μονίμους και τους αορίστου χρόνου δε θα χάσει τη δουλειά του. Κανείς δεν εγγυάται ότι στους νέους οργανισμούς των ΟΤΑ δε θα καταργηθούν σημερινές μόνιμες θέσεις. Αν σκεφθεί κανείς ότι επαναλαμβάνεται συχνά η θέση του αντιδραστικού Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα, πως «μονιμότητα υπάρχει όταν υπάρχει η θέση για την οποία ο μόνιμος υπάλληλος προσελήφθη» (Θ. Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Συνήγορος του Πολίτη, νομοθετική ρύθμιση για τα μέτρα της 3ης Μαρτίου), στο στόχαστρο μπαίνει η μονιμότητα στο Δημόσιο, πόσο μάλλον οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου.
Εκτός αυτών, είναι γνωστό βέβαια ότι οι Δήμοι ήταν ο χώρος που πιλοτικά εφαρμόστηκαν οι νέες, «ευέλικτες», ελαστικές εργασιακές σχέσεις και η μερική απασχόληση (ωρομίσθιο, συμβάσεις ορισμένου χρόνου, STAGE κλπ.), που προβλέπεται να επεκταθούν, να ενισχυθούν και να γενικευτούν.
Συναίνεση NΔ-ΛAOΣ-ΣYN, ΚΕΔΚΕ- ΕΝΑΕ
Aποστάσεις ασφαλείας θέλει να κρατήσει η NΔ, που χαρακτηρίζει την επιχειρούμενη «μεταρρύθμιση», «έκθεση ιδεών με δηλώσεις προθέσεων και τεχνάσματα επικοινωνιακά», στην οποία βέβαια συναινεί, αφού, όπως τονίζει ο Πρ. Παυλόπουλος, αυτή είχε δρομολογηθεί από την κυβέρνηση της NΔ και μάλιστα είχε συμφωνηθεί με την KEΔKE και την ENAE. O Aντ. Σαμαράς στο συνέδριο της KEΔKE εξέφρασε την «αγωνία» να μη γίνει πρόχειρα, χωρίς διάλογο και με μικροκομματικές σκοπιμότητες η μεταρρύθμιση. O δήμαρχος Aθηναίων, N. Kακλαμάνης άναψε "πράσινο" φως στην κυβέρνηση.
«Διεκδικούμε εδώ και χρόνια, και είναι αποτυπωμένο και στο πρόγραμμά μας, λιγότερες, ισχυρότερες και αιρετές περιφέρειες, λιγότερους, ισχυρότερους δήμους (...), . από αυτή τη σκοπιά, θα μετάσχουμε στη συζήτηση, ως μια δύναμη που διεκδικεί χρόνια αυτή τη μεταρρύθμιση», δήλωσε ο βουλευτής του ΣYPIZA, ενώ ο πρόεδρός του, Aλ. Tσίπρας, εξέφρασε την απογοήτευσή του που η κυβέρνηση πάτησε πάνω σε ιδέες του κόμματός του για «να τις κάνει λιώμα». Τέλος, «βιαστικό το εγχείρημα της κυβέρνησης» χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΛA. O. Σ., Γ. Kαρατζαφέρης.
Παρά τις κάποιες αρχικές «γκρίνιες» για το «χωροταξικό», που ουσιαστικά αποπροσανατολίζουν και εκτονώνουν τη συζήτηση σε αβλαβή πεδία για την κυβερνητική πολιτική, και οι ΚΕΔΚΕ, ΕΝΑΕ, «σαν έτοιμες από καιρό» αποδέχονται τις νέες ρυθμίσεις.
Μια βαθιά αντιδραστική διοικητική τομή
ΟΧΙ ΣΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ»
«Eδώ ο λαγός και ψάχνουμε τον τορό του», λέει ο λαός μας. Ή «τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε», όταν έχουμε τους παλιούς μεγάλους και υποτίθεται οργανωμένους Δήμους (Αθηναίων, Θεσσαλονίκης, Πατρέων, Ιωαννιτών, κλπ.) ή εδώ και 12 χρόνια έχουν υπάρξει οι Kαποδιστριακοί Δήμοι (Ηγουμενίτσας κλπ.), οι οποίοι όχι μόνον δεν έλυσαν προβλήματα του εργαζόμενου, όχι μόνον δε βελτίωσαν τη θέση του λαού, αλλά απεναντίας προσέθεσαν και άλλα:
· Aποστασιοποίηση του πολίτη από τα κοινά, ανισομετρία μεταξύ περιφερειών, αστικών κέντρων-υπαίθρου («οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι»), υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, εγκατάλειψη σε χωριά και γειτονιές, αυξήσεις σε δημοτικούς φόρους, δημοτικά τέλη, επιβολή τροφείων, μείωση-κατάργηση-ιδιωτικοποίηση κοινωνικών υπηρεσιών, συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής, συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια, αμαρτωλές δημοτικές επιχειρήσεις, χρέη, ρουσφέτια, σκάνδαλα, εκμαυλισμός συνειδήσεων μέσα από τα κακόφημα EOKικά Προγράμματα, «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις, «νεποτισμός» Δημάρχων και λοιπών αρχόντων και στελεχών της T. A. κ.λ.π.
Αυτά όλα τα φαινόμενα, μαζί με όσα παραπάνω αναφέραμε θα εντείνουν τα προβλήματα που θα δημιουργήσει το νέο σχέδιο της κυβέρνησης «Kαλλικράτης», σε βάρος των εργαζομένων και σε όφελος του κεφαλαίου, που μαζί με όλες τις άλλες ταξικές ανατροπές (εισοδηματική πολιτική, ασφαλιστικό, φορομπηξία, καταστολή κ.λπ.) θα λάβουν τη μορφή χιονοστιβάδας.
Το νέο «καλλικράτειο» μοντέλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αποτελεί τελικά ένα αντιδημοκρατικό, συγκεντρωτικό, μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων «τοπικό κράτος». Τα νέα μεγέθη των νέων ΟΤΑ, η πενταετής θητεία, οι εκλογές που θα γίνονται ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, αστικοποιεί παραπέρα τα νέα όργανα, τα απομακρύνει οριστικά από τις λαϊκές ανάγκες και τον πολίτη, περιορίζει κι άλλο τις δυνατότητες παρέμβασης του λαϊκού παράγοντα και των δυνάμεων της αριστεράς, τα θέτει στον αποκλειστικό έλεγχο των μεγάλων αστικών κομμάτων και των δυνάμεων της «αγοράς».
Γι' αυτό θα πρέπει το εργατικό και λαϊκό κίνημα, οι προοδευτικές δυνάμεις, οι αγωνιστικές παρεμβάσεις, συσπειρώσεις, κινήσεις και τα σχήματα στο χώρο της T. A., να αποκαλύψουν τον αντιδραστικό χαρακτήρα των νέων ρυθμίσεων και να οργανώσουν τον αγώνα τους, διευκρινίζοντας σαφώς ότι σε καμιά περίπτωση δεν μας βρίσκει σύμφωνους το υφιστάμενο καθεστώς. Να αποφύγουν ταυτόχρονα να μπουν στην αποπροσανατολιστική τακτική του αριθμού, των ορίων, των εδρών κ.λπ. των νέων Δήμων. Να υπερασπιστούν, με τους συλλόγους και συνδικάτα, το Δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας-Υγείας-Πρόνοιας, τη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
http://thesprotia-antistasis.blogspot.com/2010/05/blog-post_11.html
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Ενάτη Μάη. Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών
9 Μάη. Μέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, ενάντια στον ναζισμό και το φασισμό
Η μνήμη που θέλουν να σβήσουν οι πλαστογράφοι της Ιστορίας
Η παραχάραξη της Ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα σχολικά βιβλία
H επέτειος των 65 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αποτελεί μια καλή αφορμή ώστε να ξεδιπλώσουμε έναν πρώτο, στοιχειώδη προβληματισμό, γύρω από την παραχάραξη της Ιστορίας που επιχειρείται σήμερα μέσα από τα σχολικά βιβλία1. Παραχάραξη που θεμελιώνεται αφ' ενός σε αλλοιώσεις και αφ' ετέρου σε αποσιωπήσεις ιστορικών προσώπων και πραγμάτων, έτσι ώστε, εν τέλει, να «αποτυπωθεί» στην ιστορική συνείδηση του μαθητή - και αυριανού εργαζόμενου - το επιθυμητό, ιδεολογικοπολιτικά στεγανοποιημένο και προπαντός εγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Αναζητώντας τα αίτια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα βιβλία Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου και Γ' Λυκείου ανατρέχουν στη διεθνή οικονομική κρίση του καπιταλισμού (1929-1933), η οποία - σύμφωνα πάντα με τα ίδια - έβαλε τέλος στην προηγούμενη περίοδο της «ευημερίας» και «αισιοδοξίας». Βεβαίως, ο επίμαχος προσδιορισμός «του καπιταλισμού» δεν αναφέρεται. Ούτε ότι οι κρίσεις αποτελούν εγγενές χαρακτηριστικό, αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του καπιταλισμού (γεγονός που ενέχει σημαντικές προεκτάσεις και για το σήμερα). Το γεγονός εμφανίζεται λίγο - πολύ ως κάτι το τυχαίο, ως το προϊόν ασυνεννοησίας ή παρεξήγησης, που ξεκίνησε από την επιθυμία κάποιων μεγαλοεπενδυτών «να εισπράξουν μέρος από τα κέρδη τους» πουλώντας μετοχές. Αυτό προκάλεσε πανικό μεταξύ των μικροεπενδυτών, ο οποίος με τη σειρά του επέφερε τη γενική κατάρρευση των τιμών στο χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης. Για την ουσία του φαινομένου (των κρίσεων στον καπιταλισμό) τίποτε.
Απεναντίας, ο θύτης (το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τις κρίσεις, το φασισμό, τον πόλεμο) εξαγνίζεται, διαχωρίζεται από το έγκλημα, περιτυλίγεται με αγαστές προθέσεις και κατόπιν επαναλανσάρεται ως ...θύμα. Το βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου αναφέρει: «Ισχυρό υπήρξε το πλήγμα που δεχόταν, γενικότερα, το φιλελεύθερο δημοκρατικό πρότυπο στο πεδίο της οικονομίας και, κατ' επέκταση, η προοπτική της ευημερίας που ήδη διαφαινόταν. Πράγματι, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 φαινόταν ότι είχε κυριαρχήσει στο διεθνές στερέωμα, δεχόταν (σ.σ. με αφορμή την κρίση) την αυστηρή κριτική των εχθρών της. Η σταλινική Ρωσία και η φασιστική Ιταλία στο εξωτερικό, αλλά και οι οπαδοί τους στο εσωτερικό των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης ενθαρρύνονταν και ενισχύονταν στην αντίθεσή τους κατά του φιλελευθερισμού»2. Εχθρός της δημοκρατίας λοιπόν ο κομμουνισμός! Εχθροί της δημοκρατίας οι κομμουνιστές και τα κόμματά τους «στο εσωτερικό των δημοκρατικών χωρών», στην περίπτωση της Ελλάδας το ΚΚΕ!
Τι μεταφέρεται στον αναγνώστη - μαθητή μέσα από αυτές τις λίγες και μόνο γραμμές; Παρατηρούμε την αναβίωση ενός εκ των πλέον αντιδραστικών αντικομμουνιστικών ιδεολογημάτων του αιώνα που μας πέρασε. Ενός ιδεολογήματος, που στη χώρα μας συνδέθηκε με τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας. Οι κατηγορίες περί «εχθρών της δημοκρατίας» και περί «οπαδών ξένων κρατών ή θεωριών» αντηχούν ακόμη στα εδώλια των Εκτακτων Στρατοδικείων, στους τόπους των εκτελέσεων, στα ξερονήσια και τις φυλακές, τόσο της «δημοκρατικής» όσο και της «μη δημοκρατικής» Ελλάδας.
Ναι, ο κομμουνισμός είναι «εχθρός της δημοκρατίας», όχι όμως της δημοκρατίας γενικά και αόριστα (γιατί τέτοια άλλωστε δεν υπάρχει), αλλά πολύ συγκεκριμένα της αστικής δημοκρατίας, που αποτελεί μορφή της αστικής εξουσίας, της κυριαρχίας του κεφαλαίου, όπως ακριβώς και ο φασισμός. Αλλη η δημοκρατία των αστών, που αποσκοπεί στη διαιώνιση του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού συστήματος, στη θωράκιση και υπεράσπισή του με κάθε μέσο (άλλοτε με την ενσωμάτωση, άλλοτε με την καταστολή και τις διώξεις ή - όπως συμβαίνει συνήθως - με ένα συνδυασμό όλων των παραπάνω) και άλλη η δημοκρατία της εργατικής τάξης, που αποσκοπεί στην κατάργησή του μέσα από την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.
Βεβαίως, η αναφορά στη «δημοκρατία» εδώ δεν έχει αυτό το περιεχόμενο (δηλαδή της αστικής δημοκρατίας), αλλά χρησιμοποιείται παραπλανητικά και σκοπίμως, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η επιδιωκόμενη εξίσωση κομμουνισμού - φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό, η ιστορική διαπάλη μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού (γέννημα - θρέμμα του οποίου είναι και ο φασισμός) αποσιωπάται, διαγράφεται και τελικά αντικαθίσταται από την «αντίθεση» μεταξύ «δημοκρατίας» και «ολοκληρωτισμών».
Τι ήταν ο φασισμός; Ηταν ένα «ιδιαίτερο» ιταλικό ή γερμανικό φαινόμενο; Σαφώς όχι. Για την ακρίβεια, προς τα τέλη της μεσοπολεμικής περιόδου, ήταν μάλλον λίγες εκείνες οι χώρες της Ευρώπης στις οποίες δεν είχε επιβληθεί κάποιας μορφής δικτατορικό - φασιστικό καθεστώς. Την ίδια στιγμή, όμως, το μάτι στο φασισμό έκλεινε και ο αστικός πολιτικός κόσμος στις «δημοκρατικές» χώρες.
Είναι γνωστός ο θαυμασμός που έθρεφε ο Τσόρτσιλ για τον Μουσολίνι. Ο ίδιος είχε δηλώσει σε ομιλία του στη Ρώμη στις 20 Γενάρη 1927: «Αν ήμουν Ιταλός, είμαι σίγουρος ότι θα ήμουν ολόψυχα μαζί σας από την έναρξη της θριαμβευτικής σας πάλης ενάντια στις κτηνώδεις ορέξεις και πάθη του Λενινισμού. Θα πω όμως και μια λέξη για τη διεθνή διάσταση του φασισμού. Εξωτερικά, το κίνημά σας προσέφερε υπηρεσία σε ολόκληρο τον κόσμο... Η Ιταλία έδειξε πως υπάρχει τρόπος καταπολέμησης των ανατρεπτικών δυνάμεων... προσέφερε το αναγκαίο αντίδοτο στο ρωσικό δηλητήριο. Από δω και πέρα κανένα μεγάλο έθνος δε θα στερείται των ύστατων μέσων για την προστασία του από την καρκινογόνο ανάπτυξη του Μπολσεβικισμού»3.
Παρόμοια αισθήματα και αντιλήψεις αντηχούσαν ταυτόχρονα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Βεβαίως, η σχέση της αμερικανικής άρχουσας τάξης με τα φασιστικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας δεν αρκέστηκε μόνο στην ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» ή «συνταγών» για την οργάνωση της κοινωνίας - οικονομίας. Ενα γεγονός, που δεν αναγράφεται βεβαίως στα σχολικά βιβλία, δεν είναι άλλο από τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξαν τα αμερικανικά μονοπώλια στην οικονομική - στρατιωτική ανόρθωση της Γερμανίας στο δρόμο προς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εταιρείες όπως η «Ford», η «General Motors» (μέσω της θυγατρικής της «Opel» και όχι μόνο), η «General Electric», η «Standard Oil» (η σημερινή «Exxon-Mobil»), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλές άλλες έκαναν τεράστιες επενδύσεις επωφελούμενες του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού κλίματος που προσέφερε το Γ' Ράιχ, αποκομίζοντας ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Λίγο πριν τον πόλεμο, 250 εταιρείες διέθεταν περιουσιακά στοιχεία αξίας άνω των 450 εκατομμυρίων δολαρίων στη ναζιστική Γερμανία. Σχεδόν το 70% των ξένων επενδύσεων που εισέρρευσαν στη χώρα τη δεκαετία του 1930 προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Τόσο ο πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο πρόεδρος της «Ford» H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα.
Στην ίδια τη Γερμανία, η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» - άγνωστη σήμερα - θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ κλπ. Εκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: Οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία Ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι.
Τα οφέλη υπήρξαν αμοιβαία: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγκενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)»4. Με άλλα λόγια, ο φασισμός εξασφάλισε την πολυπόθητη για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη», διαλύοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών και συλλαμβάνοντας, εκτοπίζοντας ή εξοντώνοντας τους κομμουνιστές.
Τα συμφέροντα όμως των γερμανικών μονοπωλίων ταυτίζονταν επίσης και με δύο άλλες βασικές επιδιώξεις των Ναζί: Την ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου και τη συντριβή της ΕΣΣΔ. Αλλωστε, από το 1936 κιόλας ο Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στο υπουργείο Πολέμου του Ράιχ να ετοιμάζεται για την «αναμέτρηση με τη Ρωσία», την οποία θεωρούσε «αναπόφευκτη» (Ντοκουμέντο EC-416, ΠΔΝ). Οσον αφορά το πρώτο, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομίας των Ναζί Schacht στον Αμερικανό πρόξενο Fullerτο 1935: «Οι αποικίες είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Αν καταστεί δυνατό θα τις αποκτήσουμε μέσα από διαπραγματεύσεις. Αν όχι, θα τις αρπάξουμε (σ.σ. με τη βία)» (Ντοκουμέντα EC-450 και US-629, ΠΔΝ).
Εδώ τίθενται ξεκάθαρα δύο από τα πλέον θεμελιώδη αίτια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, για κανένα δε γίνεται αναφορά στα σχολικά βιβλία. Συγκεκριμένα, η μεν στόχευση της Σοβιετικής Ενωσης αποσιωπάται εντελώς. Η δε ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου παρουσιάζεται ως «εκστρατεία κατά του διεθνούς κράτους δικαίου», υπονόμευση του υπάρχοντος συστήματος «συλλογικής ασφάλειας» και «ειρήνης», ως «εμμονή της χιτλερικής Γερμανίας να επιβάλει τη θέλησή της σε βάρος της διεθνούς νομιμότητας» κ.ο.κ. Ετσι, οι δυνάμεις του άξονα επιμερίζονται την πλήρη ευθύνη για τον πόλεμο, σε αντίθεση με τις «φιλειρηνικές» δυνάμεις του «φιλελεύθερου δημοκρατικού προτύπου», όπως οι ΗΠΑ, οι οποίες εκθειάζονται για την πολιτική «καλής θέλησης», που εφήρμοσαν, ιδιαίτερα vis-a-vis των χωρών της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής5. Ας εξετάσουμε τα δύο αυτά ζητήματα αντίστροφα.
Καταρχάς, για ποια «διεθνή νομιμότητα» και ποιο «διεθνές κράτος δικαίου» μιλάμε; Του ιμπεριαλισμού που εκμεταλλευόταν με αποικιακούς όρους πάνω από το 1/3 της υφηλίου; Οχι, αυτή η «νομιμότητα» δεν αμφισβητούνταν από τις ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Απλώς, ως ακριβώς «ανερχόμενες», επιδίωκαν καλύτερο μερίδιο επί των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Προφανώς μόνο σε «πολιτική καλής θέλησης» δεν μπορούν να αποδοθούν οι αλλεπάλληλες στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ σε Αϊτή, Γουατεμάλα, Δομινικανή Δημοκρατία, Κούβα, Ελ Σαλβαδόρ, Παναμά και Ονδούρα. 'Η αντίστοιχα της Βρετανίας σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη κ.ο.κ. Αυτή υπήρξε η «διεθνής νομιμότητα» και «ειρήνη» του Μεσοπολέμου.
Η στόχευση ενάντια στην ΕΣΣΔ, η οποία υπήρξε κοινή μεταξύ φασισμού και αστικής δημοκρατίας, με τη δεύτερη να ενθαρρύνει με κάθε τρόπο την πρώτη στις επιδιώξεις της, παραγράφεται από τις σελίδες της Ιστορίας. Αν μη τι άλλο, ακόμα και η παραμικρή υπόνοια περί της ύπαρξης μιας τέτοιας συνεργασίας - ή έστω ταύτισης συμφερόντων - θα υπονόμευε την προωθούμενη αντίθεση δημοκρατίας - ολοκληρωτισμού. Ομως η ιστορική αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από την αποτύπωσή της στην κυρίαρχη ιστοριογραφία.
Την περίοδο από τον Ιούνη έως τον Αύγουστο του 1939 πραγματοποιήθηκαν μια σειρά διαπραγματεύσεις μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας, κατά τις οποίες οι πρώτοι υποσχέθηκαν να σεβαστούν την ακεραιότητα της βρετανικής αυτοκρατορίας, οι δε δεύτεροι παραχώρησαν στον Χίτλερ ελευθερία κινήσεων στην Ανατολή. Ο Harold Ickes, επιτετραμμένος των Εσωτερικών Υποθέσεων των ΗΠΑ, έγραφε την εποχή εκείνη στο ημερολόγιό του: «Η Αγγλία ήλπιζε να προκαλέσει σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία και την Γερμανία και να μη διακινδυνέψει η ίδια... Η Γαλλία θα αναγκαστεί επίσης να απαρνηθεί την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη προς όφελος της Γερμανίας, ελπίζοντας να τη δει να εμπλέκεται σε πόλεμο με τη Σοβιετική Ενωση»6.
Και φυσικά ουδείς λόγος για τις αλλεπάλληλες ειρηνευτικές προσπάθειες της ΕΣΣΔ, που έλαβαν χώρα στην αυγή του πολέμου.
Τι «επιλέγουν» να «δουν» τα σχολικά βιβλία από το σύνολο των διπλωματικών κινήσεων, επαφών και συμφωνιών της προπολεμικής περιόδου; Το Σύμφωνο «Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», το οποίο - σύμφωνα με το βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου - «ενίσχυσε» τον Χίτλερ «στην επιλογή του υπέρ του πολέμου». Οι «φιλικές σχέσεις» Χίτλερ - Στάλιν επισφραγίστηκαν με τον «από κοινού» διαμελισμό της Πολωνίας7. Το Σύμφωνο «Μολότοφ - Ρίμπεντροπ» λοιπόν «ενίσχυσε» τον Χίτλερ «στην επιλογή του υπέρ του πολέμου» (αν και ο πόλεμος είχε ήδη αρχίσει) και όχι η Συμφωνία του Μονάχου μεταξύ Γαλλίας, Αγγλίας, Γερμανίας και Ιταλίας (που σκοπίμως υποβαθμίζεται ως προς τη σημασία, αλλά και το περιεχόμενό της), ούτε η οικονομική - στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας με την αρωγή των καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ούτε η απόρριψη ξανά και ξανά των σοβιετικών πρωτοβουλιών για την αποτροπή του επερχόμενου πολέμου. Ούτε έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι 3 μόλις μήνες πριν την υπογραφή του Συμφώνου, η ΕΣΣΔ είχε προτείνει στρατιωτική βοήθεια στην Πολωνία σε περίπτωση επίθεσης, για να λάβει την κατηγορηματική άρνηση της τελευταίας.
Βεβαίως, όλα τα παραπάνω ο μαθητής δεν μπορεί να τα λάβει υπόψη του, γιατί πολύ απλά δεν τα έχει πληροφορηθεί. Τι εικόνα μπορεί να σχηματίσει από τις μισές αλήθειες που του «προσφέρονται» μέσα από τα σχολικά βιβλία; Οτι η ΕΣΣΔ όχι μόνο συνέδραμε στον πόλεμο, αλλά και ότι υπήρξε εξίσου «κακή» με τη ναζιστική Γερμανία.
Στις ενότητες που αφορούν τη διεξαγωγή του πολέμου, την κατοχή και την αντίσταση στον κατακτητή, η τάση για υποβάθμιση του ρόλου της Σοβιετικής Ενωσης - και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος γενικότερα - στον αντιφασιστικό αγώνα είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής.
Ετσι, τονίζεται ο παράγων «χειμώνας» ως καθοριστική αιτία στην ανακοπή της γερμανικής προέλασης στο Ανατολικό Μέτωπο («κλασικό» επιχείρημα όσων προσπάθησαν διαχρονικά να υποτιμήσουν την εποποιία του σοβιετικού λαού). Στην «ηρωική άμυνα» των Βρετανών πιλότων της RAF κατά τη «Μάχη της Αγγλίας» αντιπαραβάλλονται οι «ζωντανοί νεκροί» του πολιορκημένου Λένινγκραντ, που σχεδόν μοιρολατρικά περίμεναν το θάνατο («οι ζωντανοί δεν είχαν κουράγιο να θάψουν τους νεκρούς»). Ο χώρος που διατίθεται για την περιγραφή των πολεμικών επιχειρήσεων δεν αντιστοιχεί ούτε στο μέγεθος ούτε στη συμβολή τους στην τελική νίκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο χάρτη των απωλειών του πολέμου, που παρατίθεται στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου, οι νεκροί της ΕΣΣΔ δεν αναγράφονται καν8!
Προκειμένου να σχηματίσουμε μια ορισμένη εικόνα του πόσο ετεροβαρής - και κατά συνέπεια στρεβλή - είναι η αποτύπωση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα σχολικά βιβλία, αρκεί να αναλογιστούμε τα εξής: Στο Ανατολικό Μέτωπο η Βέρμαχτ σημείωσε τα 3/4 των συνολικών απωλειών της. Η Σοβιετική Ενωση είχε περίπου 20.000.000 νεκρούς σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό (εκ των οποίων 2.000.000 μέλη του ΚΚΣΕ), ενώ η Βρετανία 375.000 και οι ΗΠΑ 405.000. Ο Κόκκινος Στρατός σήκωσε το κύριο βάρος (65%) των στρατιωτικών απωλειών μεταξύ των Συμμάχων (Βρετανία και ΗΠΑ από 2% αντίστοιχα). Η πολιορκία του Λένινγκραντ υπήρξε η πιο αιματηρή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κράτησε 872 ημέρες και κόστισε τη ζωή σε 1.000.000 Σοβιετικούς πολίτες. Μία τιτάνια προσπάθεια πραγματικά: Υπόδειγμα μοιρολατρίας ή ηρωισμού;
Ο ρόλος των αντιστασιακών - αντιφασιστικών κινημάτων στην κατεχόμενη Ευρώπη επίσης υποβαθμίζεται έως διαγράφεται. Στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου αφιερώνεται μια γραμμή, ενώ στης Γ' Λυκείου, η μία και μοναδική αναφορά στην αντίσταση έχει να κάνει με τη σύλληψη του Μουσολίνι από τους Παρτιζάνους. Και όμως, τα αντιστασιακά κινήματα συνέδραμαν σημαντικά στην έκβαση του πολέμου, καθηλώνοντας δεκάδες μεραρχίες και προξενώντας σημαντικές φθορές, υλικές και ηθικές, στον εχθρό. Η ύπαρξή τους εξοβελίζεται από την Ιστορία και μαζί τους το στοιχείο του λαϊκού παράγοντα στον αντιφασιστικό αγώνα, κύριος αιμοδότης - οργανωτής του οποίου υπήρξαν οι κομμουνιστές.
Τέλος, στην ενότητα Ε' «Εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας» γίνεται αναφορά στις διώξεις και την εξόντωση «πολυάριθμων Εβραίων και Τσιγγάνων» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί σε αυτούς δε συγκαταλέγονται τα 2,5-3 εκατομμύρια Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, που έπεσαν θύματα της ίδιας θηριωδίας; 'Η οι χιλιάδες κομμουνιστές και αντιφασίστες, που επίσης άφησαν την τελευταία τους πνοή στα κολαστήρια του Αουσβιτς, του Μαουτχάουζεν κ.ο.κ.; Γίνεται ειδική αναφορά στους Ελληνες Εβραίους που στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - και πολύ σωστά. Γιατί όμως δε γίνεται το ίδιο - έστω και μονολεκτικά - για τους Ελληνες κομμουνιστές και αντιφασίστες που μοιράστηκαν την ίδια τύχη (μεταξύ αυτών και ο ΓΓ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης);
Και βέβαια, σχετικά με το ζήτημα της «λογοδοσίας», της «απόδοσης ευθυνών» και της «τιμωρίας» εκείνων που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν αναδεικνύεται ούτε η «μισή αλήθεια». Η «δίκη των βιομηχάνων» διαγράφεται ως ιστορικό γεγονός. Οπως και το ότι το 1950-1951 ο John Mc Cloy, Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ζώνη κατοχής της Γερμανίας, άρχισε να αμνηστεύει έναν-έναν όλους τους βιομήχανους και τραπεζίτες που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου. Οσες περιουσίες είχαν κατασχεθεί, επεστράφησαν, ενώ πολλοί αποκαταστάθηκαν στα διευθυντικά πόστα που είχαν και πριν...
Οσον αφορά την Ελλάδα, η «επόμενη μέρα» της νίκης του Αξονα βρίσκει (στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου) την «εξόριστη πλέον ελληνική κυβέρνηση» να υπερασπίζει «με όσα μέσα διέθετε τα εθνικά συμφέροντα». Η «συνέχιση του αγώνα στο πλευρό των Συμμάχων» ξεκινά με τη συμμετοχή της Ελλάδας στις μάχες του Ελ Αλαμέιν και του Ρίμινι, παρότι χρονικά έπονται της Εθνικής Αντίστασης. Προφανώς, στη συνείδηση των συγγραφέων του βιβλίου προηγούνται ιεραρχικά, από πλευράς σπουδαιότητας, παρότι η Εθνική Αντίσταση υπερτερούσε παρασάγγας, τόσο από την άποψη της μαζικότητας (το ΕΑΜ έφτασε να μετρά 1.500.000 μέλη και ο ΕΛΑΣ 127.535 μαχητές και εφέδρους), όσο και της συμβολής στην πολεμική προσπάθεια γενικά. Αλλά και σχετικά με τα ελληνικά στρατεύματα στη Μέση Ανατολή, θα ήταν ίσως χρήσιμο για το μαθητή να γνώριζε τι τύχη τους επιφύλαξε η αστική κυβέρνηση του Καΐρου και ο καθόλα «ευγνώμων» βρετανικός ιμπεριαλισμός, στέλνοντας χιλιάδες εξ αυτών να πεθάνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Λιβύης και της Ερυθραίας (Κίνημα Μέσης Ανατολής).
Το ΕΑΜ μπορεί να παρουσιάζεται μεν ως η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση, ωστόσο το ποιος το ίδρυσε, το οργάνωσε και καθοδήγησε δεν αναγράφεται παρά στο γλωσσάρι, στο πίσω μέρος του βιβλίου. Στο κείμενο των 153 λέξεων, όπου οι συγγραφείς του βιβλίου επιχείρησαν να συμπτύξουν - κυριολεκτικά και μεταφορικά - το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, δε χωράει η Μάχη της Σοδειάς, ο ηρωικός αγώνας της ΟΕΝΟ, η πολιτιστική - εκπαιδευτική ανάταση που πραγματοποιήθηκε στην «Ελεύθερη Ελλάδα» κ.ο.κ. Στην «άοσμη» και «άχρωμη» εκδοχή της περιόδου, που προωθείται ιστοριογραφικά, όλοι λίγο - πολύ οι Ελληνες έκαναν αντίσταση και ελάχιστοι έγιναν προδότες. Συνεπώς, δεν υπήρχε χώρος για εκείνους που θησαύρισαν επί πτωμάτων στην Κατοχή, τους μαυραγορίτες, τους δωσίλογους, τα Τάγματα Ασφαλείας...
Εν κατακλείδι: Σίγουρα το ζήτημα δεν εξαντλείται μέσα σε λίγες μόνο παραγράφους και δεσμευόμαστε να επανέλθουμε με περισσότερη εμβάθυνση και λεπτομέρεια. Ενα είναι σίγουρο. Η ανάδειξη της ιστορικής πραγματικότητας, η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας εναπόκειται στο ίδιο το λαϊκό, το εργατικό, το νεολαιίστικο κίνημα. Σε μια κοινωνία ταξική, το περιεχόμενο της μόρφωσης είναι αναπόφευκτα ταξικό (πέραν των όποιων επιμέρους βελτιώσεων μπορούν να επιβληθούν με αγώνες). Ομως, όπως οι εκμεταλλεύτριες τάξεις έχουν ζωτικό συμφέρον στην παραχάραξη του παρελθόντος, έτσι και οι εκμεταλλευόμενες έχουν ζωτικό συμφέρον στη γνώση. Και η γνώση, όπως κάθε τι άλλο στα πλαίσια του δοσμένου συστήματος, δε χαρίζεται ...κατακτιέται!
Παραπομπές
1. Πρόκειται για τα βιβλία: «Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία» της Γ' Γυμνασίου και «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου Κόσμου» της Γ' Λυκείου (Γενικής Κατεύθυνσης) - Δ' Εσπερινού Λυκείου.
2. Σελ. 104. Η έμφαση δική μας.
3. Picknett L et al (2002) «War of the Windsors: A Century of Unconstitutional Monarchy» (Edinburgh: Mainstream Publishing) σελ. 78.
4. Krupp, 26 Γενάρη 1934, Ντοκουμέντο D-392, Πρακτικά Δίκης Νυρεμβέργης (ΠΔΝ).
5. Βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου, σελ. 105, 110-111 και Γ' Γυμνασίου, σελ. 116.
6. Ickes H. L. (1955) «The Secret Diary of Harold Ickes», τόμος 2, 1936-1939 (London: Weindenfeld & Nicolson) σελ. 705.
7. Σελ. 113, 115, 120.
8. Βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου, σελ. 117, 118, 133 και Γ' Γυμνασίου, σελ. 127, 129.
Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ
www.rizospastis.gr
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΡΩΣΙΑΣ
Προσπάθεια αλλαγής του χαρακτήρα της Αντιφασιστικής Νίκης
Οι κομμουνιστές έδωσαν τη δική τους απάντηση
Με καλυμμένο το Μαυσωλείο του Λένιν, από μια τεράστια τρικολόρε σημαία της σημερινής Ρωσίας, που στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποίησαν οι συνεργάτες των ναζί (ο λεγόμενος «Ρωσικός απελευθερωτικός στρατός» του προδότη στρατηγού Βλάσοφ), καθώς και με την παρέλαση για πρώτη φορά στρατευμάτων χωρών - μελών του ΝΑΤΟ, πραγματοποιήθηκε η ετήσια παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, στο πλαίσιο των γιορτασμών για το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, την Αντιφασιστική Νίκη την 9η Μάη του 1945. Στην παρέλαση την Κυριακή συμμετείχαν 10.000 Ρώσοι και 1.000 ΝΑΤΟικοί στρατιωτικοί, ενώ μπροστά από τους επισήμους (ήταν και ο Πρόεδρος της Κίνας, Χου Ζιντάο, και η καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ) πέρασαν τεθωρακισμένα, βαλλιστικοί πύραυλοι και 127 αεροσκάφη.
Πριν την παρέλαση ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντ. Μεντβέντιεφ, παρουσία ξένων ηγετών, εκφώνησε μια εντελώς άχρωμη ομιλία, στην οποία σε διάφορα σημεία της δεν μπορούσε να βγει καν νόημα ποιος πολέμησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και με ποιον, ποιος νίκησε και γιατί. Μια ομιλία - «μνημείο» γενικότητας του αστικού πατριωτισμού και κοσμοπολιτισμού, που βασικό της στόχο είχε να αποκόψει την Αντιφασιστική Νίκη από τον κοινωνικο-πολιτικό χαρακτήρα της Σοβιετικής Ενωσης και την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ.
Τη δική τους απάντηση στην προσπάθεια παραχάραξης της Αντιφασιστικής Νίκης έδωσαν οι κομμουνιστές σε ολόκληρη τη Ρωσία, διοργανώνοντας μαζικές πολιτικές εκδηλώσεις, με ομιλίες και τραγούδια του Αντιφασιστικού Αγώνα.
Μιλώντας στη συγκέντρωση της Μόσχας ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, Πρόεδρος της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ), σημείωσε μεταξύ άλλων: «Και τα 127 αεροπλάνα και ελικόπτερα, που σήμερα πέρασαν πάνω από την Κόκκινη Πλατεία, είναι μοντέλα της ΕΣΣΔ, είναι μοντέλα της σοβιετικής χώρας, ενώ οι σημερινοί δεν έχουν βάλει σ' αυτά ούτε την μπογιά! Ολος ο στρατιωτικός εξοπλισμός, που πέρασε πάνω από το πλακόστρωτο της Κόκκινης Πλατείας, είναι μοντέλα της μεγάλης Σοβιετικής Εποχής. Εχουμε για τι πράγμα να είμαστε περήφανοι. Στις σημαίες των στρατιωτών - νικητών έγραφε: "Για τη Σοβιετική μας Πατρίδα!". Θα επαναφέρουμε τη σοβιετική εξουσία και θα κάνουμε τα πάντα ώστε τα 70χρονα της Νίκης να τα γιορτάσουμε στην αναγεννημένη χώρα, στη νέα μας Ενωση!».
Στις μαζικές συγκεντρώσεις καταδικάστηκε η συμμετοχή των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων στις επίσημες εκδηλώσεις, ενώ οι ομιλητές υπερασπίστηκαν το ρόλο της σοβιετικής ηγεσίας, μ' επικεφαλής τον Ι. Στάλιν, που αμαυρώνουν οι σημερινές αρχές.
Σε δηλώσεις του ο Βίκτορ Τιούλκιν, Α' Γραμματέας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ-ΕΚΚ), σημείωσε σχετικά με την πρόσφατη κατάπτυστη συνέντευξη που έδωσε ο Μεντβέντιεφ στην εφημερίδα «Ιζβέστια»: «Οταν ένας κρατικός ηγέτης εξετάζει το ζήτημα της νίκης του λαού σ' έναν πόλεμο τέτοιου μεγέθους σε διάσταση από το κρατικό σύστημα, που οργάνωσε το λαό, σε διάσταση από το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, που εξασφάλισε την οικονομία της νίκης, σε διάσταση από το ιδεολογικό περιεχόμενο, τότε έχουμε να κάνουμε είτε με πλήρη αγραμματοσύνη, είτε με απροκάλυπτη πανουργία. Στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο». Σύμφωνα με τον Β. Τιούλκιν, με τον τρόπο αυτό «ο Μεντβέντιεφ επιδιώκει να γεμίσει ένα ιδεολογικό στρώμα μεταξύ της αντεπανάστασης (του 1989-1991) και της προδοσίας εκείνης της υπόθεσης για την οποία αγωνίστηκαν ο σοβιετικός λαός κι ο Κόκκινος Στρατός την περίοδο 1941-1945».
www.rizospastis.gr
Η μνήμη που θέλουν να σβήσουν οι πλαστογράφοι της Ιστορίας
Η παραχάραξη της Ιστορίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα σχολικά βιβλία
H επέτειος των 65 χρόνων από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών αποτελεί μια καλή αφορμή ώστε να ξεδιπλώσουμε έναν πρώτο, στοιχειώδη προβληματισμό, γύρω από την παραχάραξη της Ιστορίας που επιχειρείται σήμερα μέσα από τα σχολικά βιβλία1. Παραχάραξη που θεμελιώνεται αφ' ενός σε αλλοιώσεις και αφ' ετέρου σε αποσιωπήσεις ιστορικών προσώπων και πραγμάτων, έτσι ώστε, εν τέλει, να «αποτυπωθεί» στην ιστορική συνείδηση του μαθητή - και αυριανού εργαζόμενου - το επιθυμητό, ιδεολογικοπολιτικά στεγανοποιημένο και προπαντός εγκεκριμένο αποτέλεσμα.
Αναζητώντας τα αίτια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα βιβλία Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου και Γ' Λυκείου ανατρέχουν στη διεθνή οικονομική κρίση του καπιταλισμού (1929-1933), η οποία - σύμφωνα πάντα με τα ίδια - έβαλε τέλος στην προηγούμενη περίοδο της «ευημερίας» και «αισιοδοξίας». Βεβαίως, ο επίμαχος προσδιορισμός «του καπιταλισμού» δεν αναφέρεται. Ούτε ότι οι κρίσεις αποτελούν εγγενές χαρακτηριστικό, αναπόσπαστο κομμάτι της λειτουργίας του καπιταλισμού (γεγονός που ενέχει σημαντικές προεκτάσεις και για το σήμερα). Το γεγονός εμφανίζεται λίγο - πολύ ως κάτι το τυχαίο, ως το προϊόν ασυνεννοησίας ή παρεξήγησης, που ξεκίνησε από την επιθυμία κάποιων μεγαλοεπενδυτών «να εισπράξουν μέρος από τα κέρδη τους» πουλώντας μετοχές. Αυτό προκάλεσε πανικό μεταξύ των μικροεπενδυτών, ο οποίος με τη σειρά του επέφερε τη γενική κατάρρευση των τιμών στο χρηματιστήριο της Ν. Υόρκης. Για την ουσία του φαινομένου (των κρίσεων στον καπιταλισμό) τίποτε.
Απεναντίας, ο θύτης (το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τις κρίσεις, το φασισμό, τον πόλεμο) εξαγνίζεται, διαχωρίζεται από το έγκλημα, περιτυλίγεται με αγαστές προθέσεις και κατόπιν επαναλανσάρεται ως ...θύμα. Το βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου αναφέρει: «Ισχυρό υπήρξε το πλήγμα που δεχόταν, γενικότερα, το φιλελεύθερο δημοκρατικό πρότυπο στο πεδίο της οικονομίας και, κατ' επέκταση, η προοπτική της ευημερίας που ήδη διαφαινόταν. Πράγματι, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η οποία κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 φαινόταν ότι είχε κυριαρχήσει στο διεθνές στερέωμα, δεχόταν (σ.σ. με αφορμή την κρίση) την αυστηρή κριτική των εχθρών της. Η σταλινική Ρωσία και η φασιστική Ιταλία στο εξωτερικό, αλλά και οι οπαδοί τους στο εσωτερικό των δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης ενθαρρύνονταν και ενισχύονταν στην αντίθεσή τους κατά του φιλελευθερισμού»2. Εχθρός της δημοκρατίας λοιπόν ο κομμουνισμός! Εχθροί της δημοκρατίας οι κομμουνιστές και τα κόμματά τους «στο εσωτερικό των δημοκρατικών χωρών», στην περίπτωση της Ελλάδας το ΚΚΕ!
Τι μεταφέρεται στον αναγνώστη - μαθητή μέσα από αυτές τις λίγες και μόνο γραμμές; Παρατηρούμε την αναβίωση ενός εκ των πλέον αντιδραστικών αντικομμουνιστικών ιδεολογημάτων του αιώνα που μας πέρασε. Ενός ιδεολογήματος, που στη χώρα μας συνδέθηκε με τις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας μας. Οι κατηγορίες περί «εχθρών της δημοκρατίας» και περί «οπαδών ξένων κρατών ή θεωριών» αντηχούν ακόμη στα εδώλια των Εκτακτων Στρατοδικείων, στους τόπους των εκτελέσεων, στα ξερονήσια και τις φυλακές, τόσο της «δημοκρατικής» όσο και της «μη δημοκρατικής» Ελλάδας.
Ναι, ο κομμουνισμός είναι «εχθρός της δημοκρατίας», όχι όμως της δημοκρατίας γενικά και αόριστα (γιατί τέτοια άλλωστε δεν υπάρχει), αλλά πολύ συγκεκριμένα της αστικής δημοκρατίας, που αποτελεί μορφή της αστικής εξουσίας, της κυριαρχίας του κεφαλαίου, όπως ακριβώς και ο φασισμός. Αλλη η δημοκρατία των αστών, που αποσκοπεί στη διαιώνιση του υπάρχοντος εκμεταλλευτικού συστήματος, στη θωράκιση και υπεράσπισή του με κάθε μέσο (άλλοτε με την ενσωμάτωση, άλλοτε με την καταστολή και τις διώξεις ή - όπως συμβαίνει συνήθως - με ένα συνδυασμό όλων των παραπάνω) και άλλη η δημοκρατία της εργατικής τάξης, που αποσκοπεί στην κατάργησή του μέσα από την εγκαθίδρυση της εργατικής εξουσίας.
Βεβαίως, η αναφορά στη «δημοκρατία» εδώ δεν έχει αυτό το περιεχόμενο (δηλαδή της αστικής δημοκρατίας), αλλά χρησιμοποιείται παραπλανητικά και σκοπίμως, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η επιδιωκόμενη εξίσωση κομμουνισμού - φασισμού. Στο πλαίσιο αυτό, η ιστορική διαπάλη μεταξύ σοσιαλισμού και καπιταλισμού (γέννημα - θρέμμα του οποίου είναι και ο φασισμός) αποσιωπάται, διαγράφεται και τελικά αντικαθίσταται από την «αντίθεση» μεταξύ «δημοκρατίας» και «ολοκληρωτισμών».
Τι ήταν ο φασισμός; Ηταν ένα «ιδιαίτερο» ιταλικό ή γερμανικό φαινόμενο; Σαφώς όχι. Για την ακρίβεια, προς τα τέλη της μεσοπολεμικής περιόδου, ήταν μάλλον λίγες εκείνες οι χώρες της Ευρώπης στις οποίες δεν είχε επιβληθεί κάποιας μορφής δικτατορικό - φασιστικό καθεστώς. Την ίδια στιγμή, όμως, το μάτι στο φασισμό έκλεινε και ο αστικός πολιτικός κόσμος στις «δημοκρατικές» χώρες.
Είναι γνωστός ο θαυμασμός που έθρεφε ο Τσόρτσιλ για τον Μουσολίνι. Ο ίδιος είχε δηλώσει σε ομιλία του στη Ρώμη στις 20 Γενάρη 1927: «Αν ήμουν Ιταλός, είμαι σίγουρος ότι θα ήμουν ολόψυχα μαζί σας από την έναρξη της θριαμβευτικής σας πάλης ενάντια στις κτηνώδεις ορέξεις και πάθη του Λενινισμού. Θα πω όμως και μια λέξη για τη διεθνή διάσταση του φασισμού. Εξωτερικά, το κίνημά σας προσέφερε υπηρεσία σε ολόκληρο τον κόσμο... Η Ιταλία έδειξε πως υπάρχει τρόπος καταπολέμησης των ανατρεπτικών δυνάμεων... προσέφερε το αναγκαίο αντίδοτο στο ρωσικό δηλητήριο. Από δω και πέρα κανένα μεγάλο έθνος δε θα στερείται των ύστατων μέσων για την προστασία του από την καρκινογόνο ανάπτυξη του Μπολσεβικισμού»3.
Παρόμοια αισθήματα και αντιλήψεις αντηχούσαν ταυτόχρονα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Βεβαίως, η σχέση της αμερικανικής άρχουσας τάξης με τα φασιστικά καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιταλίας δεν αρκέστηκε μόνο στην ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων» ή «συνταγών» για την οργάνωση της κοινωνίας - οικονομίας. Ενα γεγονός, που δεν αναγράφεται βεβαίως στα σχολικά βιβλία, δεν είναι άλλο από τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξαν τα αμερικανικά μονοπώλια στην οικονομική - στρατιωτική ανόρθωση της Γερμανίας στο δρόμο προς τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Εταιρείες όπως η «Ford», η «General Motors» (μέσω της θυγατρικής της «Opel» και όχι μόνο), η «General Electric», η «Standard Oil» (η σημερινή «Exxon-Mobil»), η IBM, η ΙΤΤ (η σημερινή ΑΤ&Τ), η Τράπεζα Chase Manhattan και πολλές άλλες έκαναν τεράστιες επενδύσεις επωφελούμενες του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού κλίματος που προσέφερε το Γ' Ράιχ, αποκομίζοντας ακόμη μεγαλύτερα κέρδη. Λίγο πριν τον πόλεμο, 250 εταιρείες διέθεταν περιουσιακά στοιχεία αξίας άνω των 450 εκατομμυρίων δολαρίων στη ναζιστική Γερμανία. Σχεδόν το 70% των ξένων επενδύσεων που εισέρρευσαν στη χώρα τη δεκαετία του 1930 προέρχονταν από τις ΗΠΑ. Τόσο ο πρόεδρος της IBM T. Watson όσο και ο πρόεδρος της «Ford» H. Ford τιμήθηκαν για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ' Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού το 1937 και 1938 αντίστοιχα.
Στην ίδια τη Γερμανία, η αλληλεξάρτηση και αλληλοϋποστήριξη, οι στενότατοι δεσμοί που ανέπτυξαν μεταξύ τους κεφάλαιο και φασισμός, καταγράφηκαν και στοιχειοθετήθηκαν λεπτομερώς στις Δίκες της Νυρεμβέργης. Η διαβόητη «δίκη των βιομηχάνων» - άγνωστη σήμερα - θεωρήθηκε τότε ίσης σημασίας με τις δίκες των στελεχών των Ναζί, των SS, της Βέρμαχτ κλπ. Εκτοτε καταδικάστηκε στη λήθη: Οι εγκληματικές ευθύνες των μονοπωλίων για την άνοδο του ναζισμού παραγράφηκαν, τα αίτια του φασισμού και του πολέμου «επαναπροσδιορίστηκαν», τα βιβλία Ιστορίας ξαναγράφτηκαν και σύντομα οι κατηγορούμενοι έγιναν κατήγοροι.
Τα οφέλη υπήρξαν αμοιβαία: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγκενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνισμού) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. των βιομηχάνων!)»4. Με άλλα λόγια, ο φασισμός εξασφάλισε την πολυπόθητη για το κεφάλαιο «εργασιακή ειρήνη», διαλύοντας τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργατών και συλλαμβάνοντας, εκτοπίζοντας ή εξοντώνοντας τους κομμουνιστές.
Τα συμφέροντα όμως των γερμανικών μονοπωλίων ταυτίζονταν επίσης και με δύο άλλες βασικές επιδιώξεις των Ναζί: Την ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου και τη συντριβή της ΕΣΣΔ. Αλλωστε, από το 1936 κιόλας ο Χίτλερ είχε δώσει οδηγίες στο υπουργείο Πολέμου του Ράιχ να ετοιμάζεται για την «αναμέτρηση με τη Ρωσία», την οποία θεωρούσε «αναπόφευκτη» (Ντοκουμέντο EC-416, ΠΔΝ). Οσον αφορά το πρώτο, όπως υπογράμμισε ο υπουργός Οικονομίας των Ναζί Schacht στον Αμερικανό πρόξενο Fullerτο 1935: «Οι αποικίες είναι απαραίτητες στη Γερμανία. Αν καταστεί δυνατό θα τις αποκτήσουμε μέσα από διαπραγματεύσεις. Αν όχι, θα τις αρπάξουμε (σ.σ. με τη βία)» (Ντοκουμέντα EC-450 και US-629, ΠΔΝ).
Εδώ τίθενται ξεκάθαρα δύο από τα πλέον θεμελιώδη αίτια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, για κανένα δε γίνεται αναφορά στα σχολικά βιβλία. Συγκεκριμένα, η μεν στόχευση της Σοβιετικής Ενωσης αποσιωπάται εντελώς. Η δε ιμπεριαλιστική αναδιανομή του κόσμου παρουσιάζεται ως «εκστρατεία κατά του διεθνούς κράτους δικαίου», υπονόμευση του υπάρχοντος συστήματος «συλλογικής ασφάλειας» και «ειρήνης», ως «εμμονή της χιτλερικής Γερμανίας να επιβάλει τη θέλησή της σε βάρος της διεθνούς νομιμότητας» κ.ο.κ. Ετσι, οι δυνάμεις του άξονα επιμερίζονται την πλήρη ευθύνη για τον πόλεμο, σε αντίθεση με τις «φιλειρηνικές» δυνάμεις του «φιλελεύθερου δημοκρατικού προτύπου», όπως οι ΗΠΑ, οι οποίες εκθειάζονται για την πολιτική «καλής θέλησης», που εφήρμοσαν, ιδιαίτερα vis-a-vis των χωρών της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής5. Ας εξετάσουμε τα δύο αυτά ζητήματα αντίστροφα.
Καταρχάς, για ποια «διεθνή νομιμότητα» και ποιο «διεθνές κράτος δικαίου» μιλάμε; Του ιμπεριαλισμού που εκμεταλλευόταν με αποικιακούς όρους πάνω από το 1/3 της υφηλίου; Οχι, αυτή η «νομιμότητα» δεν αμφισβητούνταν από τις ανερχόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας. Απλώς, ως ακριβώς «ανερχόμενες», επιδίωκαν καλύτερο μερίδιο επί των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Προφανώς μόνο σε «πολιτική καλής θέλησης» δεν μπορούν να αποδοθούν οι αλλεπάλληλες στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ σε Αϊτή, Γουατεμάλα, Δομινικανή Δημοκρατία, Κούβα, Ελ Σαλβαδόρ, Παναμά και Ονδούρα. 'Η αντίστοιχα της Βρετανίας σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη κ.ο.κ. Αυτή υπήρξε η «διεθνής νομιμότητα» και «ειρήνη» του Μεσοπολέμου.
Η στόχευση ενάντια στην ΕΣΣΔ, η οποία υπήρξε κοινή μεταξύ φασισμού και αστικής δημοκρατίας, με τη δεύτερη να ενθαρρύνει με κάθε τρόπο την πρώτη στις επιδιώξεις της, παραγράφεται από τις σελίδες της Ιστορίας. Αν μη τι άλλο, ακόμα και η παραμικρή υπόνοια περί της ύπαρξης μιας τέτοιας συνεργασίας - ή έστω ταύτισης συμφερόντων - θα υπονόμευε την προωθούμενη αντίθεση δημοκρατίας - ολοκληρωτισμού. Ομως η ιστορική αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από την αποτύπωσή της στην κυρίαρχη ιστοριογραφία.
Την περίοδο από τον Ιούνη έως τον Αύγουστο του 1939 πραγματοποιήθηκαν μια σειρά διαπραγματεύσεις μεταξύ Γερμανίας και Βρετανίας, κατά τις οποίες οι πρώτοι υποσχέθηκαν να σεβαστούν την ακεραιότητα της βρετανικής αυτοκρατορίας, οι δε δεύτεροι παραχώρησαν στον Χίτλερ ελευθερία κινήσεων στην Ανατολή. Ο Harold Ickes, επιτετραμμένος των Εσωτερικών Υποθέσεων των ΗΠΑ, έγραφε την εποχή εκείνη στο ημερολόγιό του: «Η Αγγλία ήλπιζε να προκαλέσει σύγκρουση ανάμεσα στη Ρωσία και την Γερμανία και να μη διακινδυνέψει η ίδια... Η Γαλλία θα αναγκαστεί επίσης να απαρνηθεί την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη προς όφελος της Γερμανίας, ελπίζοντας να τη δει να εμπλέκεται σε πόλεμο με τη Σοβιετική Ενωση»6.
Και φυσικά ουδείς λόγος για τις αλλεπάλληλες ειρηνευτικές προσπάθειες της ΕΣΣΔ, που έλαβαν χώρα στην αυγή του πολέμου.
Τι «επιλέγουν» να «δουν» τα σχολικά βιβλία από το σύνολο των διπλωματικών κινήσεων, επαφών και συμφωνιών της προπολεμικής περιόδου; Το Σύμφωνο «Μολότοφ - Ρίμπεντροπ», το οποίο - σύμφωνα με το βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου - «ενίσχυσε» τον Χίτλερ «στην επιλογή του υπέρ του πολέμου». Οι «φιλικές σχέσεις» Χίτλερ - Στάλιν επισφραγίστηκαν με τον «από κοινού» διαμελισμό της Πολωνίας7. Το Σύμφωνο «Μολότοφ - Ρίμπεντροπ» λοιπόν «ενίσχυσε» τον Χίτλερ «στην επιλογή του υπέρ του πολέμου» (αν και ο πόλεμος είχε ήδη αρχίσει) και όχι η Συμφωνία του Μονάχου μεταξύ Γαλλίας, Αγγλίας, Γερμανίας και Ιταλίας (που σκοπίμως υποβαθμίζεται ως προς τη σημασία, αλλά και το περιεχόμενό της), ούτε η οικονομική - στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας με την αρωγή των καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ούτε η απόρριψη ξανά και ξανά των σοβιετικών πρωτοβουλιών για την αποτροπή του επερχόμενου πολέμου. Ούτε έχει καμιά σημασία το γεγονός ότι 3 μόλις μήνες πριν την υπογραφή του Συμφώνου, η ΕΣΣΔ είχε προτείνει στρατιωτική βοήθεια στην Πολωνία σε περίπτωση επίθεσης, για να λάβει την κατηγορηματική άρνηση της τελευταίας.
Βεβαίως, όλα τα παραπάνω ο μαθητής δεν μπορεί να τα λάβει υπόψη του, γιατί πολύ απλά δεν τα έχει πληροφορηθεί. Τι εικόνα μπορεί να σχηματίσει από τις μισές αλήθειες που του «προσφέρονται» μέσα από τα σχολικά βιβλία; Οτι η ΕΣΣΔ όχι μόνο συνέδραμε στον πόλεμο, αλλά και ότι υπήρξε εξίσου «κακή» με τη ναζιστική Γερμανία.
Στις ενότητες που αφορούν τη διεξαγωγή του πολέμου, την κατοχή και την αντίσταση στον κατακτητή, η τάση για υποβάθμιση του ρόλου της Σοβιετικής Ενωσης - και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος γενικότερα - στον αντιφασιστικό αγώνα είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανής.
Ετσι, τονίζεται ο παράγων «χειμώνας» ως καθοριστική αιτία στην ανακοπή της γερμανικής προέλασης στο Ανατολικό Μέτωπο («κλασικό» επιχείρημα όσων προσπάθησαν διαχρονικά να υποτιμήσουν την εποποιία του σοβιετικού λαού). Στην «ηρωική άμυνα» των Βρετανών πιλότων της RAF κατά τη «Μάχη της Αγγλίας» αντιπαραβάλλονται οι «ζωντανοί νεκροί» του πολιορκημένου Λένινγκραντ, που σχεδόν μοιρολατρικά περίμεναν το θάνατο («οι ζωντανοί δεν είχαν κουράγιο να θάψουν τους νεκρούς»). Ο χώρος που διατίθεται για την περιγραφή των πολεμικών επιχειρήσεων δεν αντιστοιχεί ούτε στο μέγεθος ούτε στη συμβολή τους στην τελική νίκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο χάρτη των απωλειών του πολέμου, που παρατίθεται στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου, οι νεκροί της ΕΣΣΔ δεν αναγράφονται καν8!
Προκειμένου να σχηματίσουμε μια ορισμένη εικόνα του πόσο ετεροβαρής - και κατά συνέπεια στρεβλή - είναι η αποτύπωση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στα σχολικά βιβλία, αρκεί να αναλογιστούμε τα εξής: Στο Ανατολικό Μέτωπο η Βέρμαχτ σημείωσε τα 3/4 των συνολικών απωλειών της. Η Σοβιετική Ενωση είχε περίπου 20.000.000 νεκρούς σε μάχιμο και άμαχο πληθυσμό (εκ των οποίων 2.000.000 μέλη του ΚΚΣΕ), ενώ η Βρετανία 375.000 και οι ΗΠΑ 405.000. Ο Κόκκινος Στρατός σήκωσε το κύριο βάρος (65%) των στρατιωτικών απωλειών μεταξύ των Συμμάχων (Βρετανία και ΗΠΑ από 2% αντίστοιχα). Η πολιορκία του Λένινγκραντ υπήρξε η πιο αιματηρή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Κράτησε 872 ημέρες και κόστισε τη ζωή σε 1.000.000 Σοβιετικούς πολίτες. Μία τιτάνια προσπάθεια πραγματικά: Υπόδειγμα μοιρολατρίας ή ηρωισμού;
Ο ρόλος των αντιστασιακών - αντιφασιστικών κινημάτων στην κατεχόμενη Ευρώπη επίσης υποβαθμίζεται έως διαγράφεται. Στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου αφιερώνεται μια γραμμή, ενώ στης Γ' Λυκείου, η μία και μοναδική αναφορά στην αντίσταση έχει να κάνει με τη σύλληψη του Μουσολίνι από τους Παρτιζάνους. Και όμως, τα αντιστασιακά κινήματα συνέδραμαν σημαντικά στην έκβαση του πολέμου, καθηλώνοντας δεκάδες μεραρχίες και προξενώντας σημαντικές φθορές, υλικές και ηθικές, στον εχθρό. Η ύπαρξή τους εξοβελίζεται από την Ιστορία και μαζί τους το στοιχείο του λαϊκού παράγοντα στον αντιφασιστικό αγώνα, κύριος αιμοδότης - οργανωτής του οποίου υπήρξαν οι κομμουνιστές.
Τέλος, στην ενότητα Ε' «Εγκλήματα πολέμου κατά της ανθρωπότητας» γίνεται αναφορά στις διώξεις και την εξόντωση «πολυάριθμων Εβραίων και Τσιγγάνων» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γιατί σε αυτούς δε συγκαταλέγονται τα 2,5-3 εκατομμύρια Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου, που έπεσαν θύματα της ίδιας θηριωδίας; 'Η οι χιλιάδες κομμουνιστές και αντιφασίστες, που επίσης άφησαν την τελευταία τους πνοή στα κολαστήρια του Αουσβιτς, του Μαουτχάουζεν κ.ο.κ.; Γίνεται ειδική αναφορά στους Ελληνες Εβραίους που στάλθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης - και πολύ σωστά. Γιατί όμως δε γίνεται το ίδιο - έστω και μονολεκτικά - για τους Ελληνες κομμουνιστές και αντιφασίστες που μοιράστηκαν την ίδια τύχη (μεταξύ αυτών και ο ΓΓ του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδης);
Και βέβαια, σχετικά με το ζήτημα της «λογοδοσίας», της «απόδοσης ευθυνών» και της «τιμωρίας» εκείνων που διέπραξαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, δεν αναδεικνύεται ούτε η «μισή αλήθεια». Η «δίκη των βιομηχάνων» διαγράφεται ως ιστορικό γεγονός. Οπως και το ότι το 1950-1951 ο John Mc Cloy, Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ζώνη κατοχής της Γερμανίας, άρχισε να αμνηστεύει έναν-έναν όλους τους βιομήχανους και τραπεζίτες που είχαν καταδικαστεί ως εγκληματίες πολέμου. Οσες περιουσίες είχαν κατασχεθεί, επεστράφησαν, ενώ πολλοί αποκαταστάθηκαν στα διευθυντικά πόστα που είχαν και πριν...
Οσον αφορά την Ελλάδα, η «επόμενη μέρα» της νίκης του Αξονα βρίσκει (στο βιβλίο Ιστορίας της Γ' Λυκείου) την «εξόριστη πλέον ελληνική κυβέρνηση» να υπερασπίζει «με όσα μέσα διέθετε τα εθνικά συμφέροντα». Η «συνέχιση του αγώνα στο πλευρό των Συμμάχων» ξεκινά με τη συμμετοχή της Ελλάδας στις μάχες του Ελ Αλαμέιν και του Ρίμινι, παρότι χρονικά έπονται της Εθνικής Αντίστασης. Προφανώς, στη συνείδηση των συγγραφέων του βιβλίου προηγούνται ιεραρχικά, από πλευράς σπουδαιότητας, παρότι η Εθνική Αντίσταση υπερτερούσε παρασάγγας, τόσο από την άποψη της μαζικότητας (το ΕΑΜ έφτασε να μετρά 1.500.000 μέλη και ο ΕΛΑΣ 127.535 μαχητές και εφέδρους), όσο και της συμβολής στην πολεμική προσπάθεια γενικά. Αλλά και σχετικά με τα ελληνικά στρατεύματα στη Μέση Ανατολή, θα ήταν ίσως χρήσιμο για το μαθητή να γνώριζε τι τύχη τους επιφύλαξε η αστική κυβέρνηση του Καΐρου και ο καθόλα «ευγνώμων» βρετανικός ιμπεριαλισμός, στέλνοντας χιλιάδες εξ αυτών να πεθάνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Λιβύης και της Ερυθραίας (Κίνημα Μέσης Ανατολής).
Το ΕΑΜ μπορεί να παρουσιάζεται μεν ως η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση, ωστόσο το ποιος το ίδρυσε, το οργάνωσε και καθοδήγησε δεν αναγράφεται παρά στο γλωσσάρι, στο πίσω μέρος του βιβλίου. Στο κείμενο των 153 λέξεων, όπου οι συγγραφείς του βιβλίου επιχείρησαν να συμπτύξουν - κυριολεκτικά και μεταφορικά - το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, δε χωράει η Μάχη της Σοδειάς, ο ηρωικός αγώνας της ΟΕΝΟ, η πολιτιστική - εκπαιδευτική ανάταση που πραγματοποιήθηκε στην «Ελεύθερη Ελλάδα» κ.ο.κ. Στην «άοσμη» και «άχρωμη» εκδοχή της περιόδου, που προωθείται ιστοριογραφικά, όλοι λίγο - πολύ οι Ελληνες έκαναν αντίσταση και ελάχιστοι έγιναν προδότες. Συνεπώς, δεν υπήρχε χώρος για εκείνους που θησαύρισαν επί πτωμάτων στην Κατοχή, τους μαυραγορίτες, τους δωσίλογους, τα Τάγματα Ασφαλείας...
Εν κατακλείδι: Σίγουρα το ζήτημα δεν εξαντλείται μέσα σε λίγες μόνο παραγράφους και δεσμευόμαστε να επανέλθουμε με περισσότερη εμβάθυνση και λεπτομέρεια. Ενα είναι σίγουρο. Η ανάδειξη της ιστορικής πραγματικότητας, η υπεράσπιση της ιστορικής αλήθειας εναπόκειται στο ίδιο το λαϊκό, το εργατικό, το νεολαιίστικο κίνημα. Σε μια κοινωνία ταξική, το περιεχόμενο της μόρφωσης είναι αναπόφευκτα ταξικό (πέραν των όποιων επιμέρους βελτιώσεων μπορούν να επιβληθούν με αγώνες). Ομως, όπως οι εκμεταλλεύτριες τάξεις έχουν ζωτικό συμφέρον στην παραχάραξη του παρελθόντος, έτσι και οι εκμεταλλευόμενες έχουν ζωτικό συμφέρον στη γνώση. Και η γνώση, όπως κάθε τι άλλο στα πλαίσια του δοσμένου συστήματος, δε χαρίζεται ...κατακτιέται!
Παραπομπές
1. Πρόκειται για τα βιβλία: «Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία» της Γ' Γυμνασίου και «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου Κόσμου» της Γ' Λυκείου (Γενικής Κατεύθυνσης) - Δ' Εσπερινού Λυκείου.
2. Σελ. 104. Η έμφαση δική μας.
3. Picknett L et al (2002) «War of the Windsors: A Century of Unconstitutional Monarchy» (Edinburgh: Mainstream Publishing) σελ. 78.
4. Krupp, 26 Γενάρη 1934, Ντοκουμέντο D-392, Πρακτικά Δίκης Νυρεμβέργης (ΠΔΝ).
5. Βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου, σελ. 105, 110-111 και Γ' Γυμνασίου, σελ. 116.
6. Ickes H. L. (1955) «The Secret Diary of Harold Ickes», τόμος 2, 1936-1939 (London: Weindenfeld & Nicolson) σελ. 705.
7. Σελ. 113, 115, 120.
8. Βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου, σελ. 117, 118, 133 και Γ' Γυμνασίου, σελ. 127, 129.
Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών, συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ
www.rizospastis.gr
ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΡΩΣΙΑΣ
Προσπάθεια αλλαγής του χαρακτήρα της Αντιφασιστικής Νίκης
Οι κομμουνιστές έδωσαν τη δική τους απάντηση
Με καλυμμένο το Μαυσωλείο του Λένιν, από μια τεράστια τρικολόρε σημαία της σημερινής Ρωσίας, που στη διάρκεια του πολέμου χρησιμοποίησαν οι συνεργάτες των ναζί (ο λεγόμενος «Ρωσικός απελευθερωτικός στρατός» του προδότη στρατηγού Βλάσοφ), καθώς και με την παρέλαση για πρώτη φορά στρατευμάτων χωρών - μελών του ΝΑΤΟ, πραγματοποιήθηκε η ετήσια παρέλαση στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, στο πλαίσιο των γιορτασμών για το τέλος του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, την Αντιφασιστική Νίκη την 9η Μάη του 1945. Στην παρέλαση την Κυριακή συμμετείχαν 10.000 Ρώσοι και 1.000 ΝΑΤΟικοί στρατιωτικοί, ενώ μπροστά από τους επισήμους (ήταν και ο Πρόεδρος της Κίνας, Χου Ζιντάο, και η καγκελάριος της Γερμανίας, Αγκελα Μέρκελ) πέρασαν τεθωρακισμένα, βαλλιστικοί πύραυλοι και 127 αεροσκάφη.
Πριν την παρέλαση ο Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντ. Μεντβέντιεφ, παρουσία ξένων ηγετών, εκφώνησε μια εντελώς άχρωμη ομιλία, στην οποία σε διάφορα σημεία της δεν μπορούσε να βγει καν νόημα ποιος πολέμησε στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και με ποιον, ποιος νίκησε και γιατί. Μια ομιλία - «μνημείο» γενικότητας του αστικού πατριωτισμού και κοσμοπολιτισμού, που βασικό της στόχο είχε να αποκόψει την Αντιφασιστική Νίκη από τον κοινωνικο-πολιτικό χαρακτήρα της Σοβιετικής Ενωσης και την καθοδήγηση του ΚΚΣΕ.
Τη δική τους απάντηση στην προσπάθεια παραχάραξης της Αντιφασιστικής Νίκης έδωσαν οι κομμουνιστές σε ολόκληρη τη Ρωσία, διοργανώνοντας μαζικές πολιτικές εκδηλώσεις, με ομιλίες και τραγούδια του Αντιφασιστικού Αγώνα.
Μιλώντας στη συγκέντρωση της Μόσχας ο Γκενάντι Ζιουγκάνοφ, Πρόεδρος της ΚΕ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ), σημείωσε μεταξύ άλλων: «Και τα 127 αεροπλάνα και ελικόπτερα, που σήμερα πέρασαν πάνω από την Κόκκινη Πλατεία, είναι μοντέλα της ΕΣΣΔ, είναι μοντέλα της σοβιετικής χώρας, ενώ οι σημερινοί δεν έχουν βάλει σ' αυτά ούτε την μπογιά! Ολος ο στρατιωτικός εξοπλισμός, που πέρασε πάνω από το πλακόστρωτο της Κόκκινης Πλατείας, είναι μοντέλα της μεγάλης Σοβιετικής Εποχής. Εχουμε για τι πράγμα να είμαστε περήφανοι. Στις σημαίες των στρατιωτών - νικητών έγραφε: "Για τη Σοβιετική μας Πατρίδα!". Θα επαναφέρουμε τη σοβιετική εξουσία και θα κάνουμε τα πάντα ώστε τα 70χρονα της Νίκης να τα γιορτάσουμε στην αναγεννημένη χώρα, στη νέα μας Ενωση!».
Στις μαζικές συγκεντρώσεις καταδικάστηκε η συμμετοχή των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων στις επίσημες εκδηλώσεις, ενώ οι ομιλητές υπερασπίστηκαν το ρόλο της σοβιετικής ηγεσίας, μ' επικεφαλής τον Ι. Στάλιν, που αμαυρώνουν οι σημερινές αρχές.
Σε δηλώσεις του ο Βίκτορ Τιούλκιν, Α' Γραμματέας της ΚΕ του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ-ΕΚΚ), σημείωσε σχετικά με την πρόσφατη κατάπτυστη συνέντευξη που έδωσε ο Μεντβέντιεφ στην εφημερίδα «Ιζβέστια»: «Οταν ένας κρατικός ηγέτης εξετάζει το ζήτημα της νίκης του λαού σ' έναν πόλεμο τέτοιου μεγέθους σε διάσταση από το κρατικό σύστημα, που οργάνωσε το λαό, σε διάσταση από το κοινωνικο-οικονομικό σύστημα, που εξασφάλισε την οικονομία της νίκης, σε διάσταση από το ιδεολογικό περιεχόμενο, τότε έχουμε να κάνουμε είτε με πλήρη αγραμματοσύνη, είτε με απροκάλυπτη πανουργία. Στην περίπτωσή μας έχουμε να κάνουμε με το δεύτερο». Σύμφωνα με τον Β. Τιούλκιν, με τον τρόπο αυτό «ο Μεντβέντιεφ επιδιώκει να γεμίσει ένα ιδεολογικό στρώμα μεταξύ της αντεπανάστασης (του 1989-1991) και της προδοσίας εκείνης της υπόθεσης για την οποία αγωνίστηκαν ο σοβιετικός λαός κι ο Κόκκινος Στρατός την περίοδο 1941-1945».
www.rizospastis.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
